Get Adobe Flash player
Reklam

Milli Çözüm Dergisi Kitapları

TÜRKİYE KUŞATILIRKEN KUKLALARIN KAPIŞMASI
PDF Yazdır
Kitap Kabı TÜRKİYE KUŞATILIRKEN KUKLALARIN KAPIŞMASI
Yazar: Ahmet AKGÜL
Sayfalar: 464
ISBN: 6054527069
Yayın Evi: Buğra Yayın Evi
Yıl: 2014
Tıklanma: 1070
Kullanıcı Oyları:  / 1
KötüEn İyi 
Konu Açıklaması
Ekleyen Editör

Uzun süren meşakkatli ve çok dikkatli gayretler sonucu ortaya çıkan bu kitap, din taciri ve rantiyeci Cemaat ve Hükümetin ruh röntgenini ve bunların arkasındaki Siyonist güçlerin şeytani niyetlerini; güncel gelişmeler ve belgeli gerçeklerle anlatmaktadır!

Ahmet Akgül gibi bilge ve cesur bir araştırmacının Türkiye üzerindeki oyunları, piyonları ve dış patronları açığa çıkarmasıdır.

Şimdi, varlığımızın ve Türk Milletinin son kalesi, bağımsızlık ve bekamızın kalbi aziz yurdumuzu, milli onur ve huzurumuzu koruma, Yüce Dinimize ve devletimize Milli Mücadele ruhuyla sahip çıkma zamanıdır!

Prof. Dr. Yavuz Sezen

 


 

 

YENİ ÖNSÖZ

McKinsey Company

IMF’NİN ÖZEL FAKTORİNG TEŞKİLATIYDI!

Erdoğan iktidarı biraz daha dış borç bulabilmek, yabancı sermayeyi biraz daha ülkede tutabilmek, böylece iflasını geciktirip biraz daha iktidarını uzatabilmek hatırına, McKinsey denen küresel Siyonist şirketinden danışmanlık alma ve 16 Bakanlığı bu McKinsey’nin denetim ve yönetimine bırakma kararı almıştı. Çünkü zaten 3 Ekim 2018 itibariyle faiz oranı %25’e ve doğal olarak enflasyon da %25’e ulaşmış durumdaydı. Küresel Yahudi sermayesinin güdümündeki McKinsey özel şirketine; Türk ekonomisini, hem de 16 Bakanlığı denetleme yetkisiyle teslim edilmesi tam bir skandaldı.

Bu McKinsey’nin daha önce danışmanlık yaptığı nice dev holdingler batmış ve on binlerce çalışanı işsiz kalmıştı. Tam bir becerisizlik ve çaresizlik halini yansıtan bu talihsiz girişim, ülkemizi daha borçlu ve perişan bir duruma taşıyacaktı. Üstelik stratejik ve ekonomik değeri çok yüksek olan BOR madenlerimizin kontrol ve pazarlamasının da bu Siyonist McKinsey şirketine bırakılacağı kulislere sızmıştı. Ama çok şükür ki, ciddi uyarılar ve yoğun baskılar sonucu, iktidar geri adım atmak ve McKinsey anlaşmasını askıya almak zorunda kalmıştı.

Yandaşların bile sabrı taşmıştı!

Akit TV’deki Derin Gerçekler programında konuşan Abdurrahman Dilipak, McKinsey şirketine danışmanlık görevi verilmesine çok sert tavır almıştı. Dilipak, “Eğer vazgeçmezlerse AKP'ye de Erdoğan’a da yazık olacak!” diye uyarmıştı. Dilipak programda şu ifadeleri kullanmıştı:

''Ya ben kendimi inkâr etmeye kalkışacağım ve AKP’lilere şirin gözükmek için gerçekleri saklayacağım; ya da susmayacağım. Bu iktidara hep destek oldum, ama yanlışlara da karşı çıkarım. McKinsey’nin FETÖ’den farkı yoktur. ENRON’a danışmanlık yapan bir kirli şirketi Türkiye'ye sokamazsınız, bunu yapamazsınız!.. Eğer sokarsanız, cehennemin dibine kadar yolunuz var. Geçmişte Irak tezkeresine de karşı çıkmıştım. Ben doğru bildiğimi yaparım ve yapmaktan da geri durmayacağım. Bunlar ne savunma sanayinizi bırakırlar ne de tarımınızı. IMF gelse bunlardan daha kötü olmazdı. Bunlar sahtekâr, bunlar dolandırıcıdır. Bunlar Rothschild'lerin truva atıdır. Maalesef büyük bir komplo ile karşı karşıyayız. Ben McKinsey’ye karşı çıkarken ve iktidarı uyarırken, aslında Tayyip Erdoğan’ı savunmaktayım… Çünkü bu böyle devam edemez, bu adımlar ülkeyi felakete taşıyacaktır. Bu arada yanlış atamalar da yapılmaktadır. Bu atamalar da komplonun bir parçasıdır. Türkiye'yi Birleşik Arap Emirlikleri'ne ve Suudi Arabistan'a benzetecek adımlardır. Erdoğan’ın da buna izin vermeyeceğine inanıyorum. Bu kafayla giderlerse teğet meğet gitmeyecek, Türk ekonomisi batacaktır!.. Eğer önlem alınmazsa Türkiye'ye de Tayyip Erdoğan'a da yazık olacaktır!..” Bakalım, Dilipak’ın feryadı putlarının yıkılmasına engel olacak mıydı?

Buna rağmen; 27. Dönem yasama yılı başlarken, TBMM Genel Kurulu’na hitap eden Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın: “ABD ile ilişkileri geliştirmeyi ümit ediyoruz” çıkışları herkesi şaşırtmıştı.

Yeni yasama yılı açılışında konuşan Cumhurbaşkanı Erdoğan, her devlet gibi Türkiye’nin de ülkelerle ilişkilerinde inişler çıkışlar yaşanabildiğini dile getirerek, “Amerikan yönetiminin eninde sonunda ülkemize yönelik yanlış bakış açısını düzelteceğine inanıyorum. İnşaallah, en kısa sürede aramızdaki meseleleri çözüp, Amerika ile yeniden stratejik ortaklık ruhuna uygun ilişkiler geliştirmeyi ümit ediyoruz” sözleri daha önceki çıkışlarının palavra olduğunun bir kanıtıydı...

Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde (TBMM) 27. Dönem 2. Yasama Yılı başlamıştı. Genel Kurul, TBMM Başkanı Binali Yıldırım başkanlığında toplanmıştı. Cumhurbaşkanı Recep T. Erdoğan, yasama yılının açılışı dolayısıyla TBMM Genel Kurulu’nda milletvekillerine hitap ederken, her devlet gibi Türkiye’nin de kimi ülkeler ve uluslararası kurumlarla ilişkilerinde inişler çıkışlar yaşanabildiğini aktarmıştı. “Avrupa Birliği tam üyelik sürecinde ülkemize yapılan haksızlıklar ve uygulanan çifte standart karşısında elbette sessiz kalamazdık. Avrupa ile yaşadığımız bu sıkıntılı süreci yavaş yavaş geride bırakıyoruz. Türkiye’nin, Avrupa Birliği’ne tüm taahhütlerini, uğradığı haksızlıklara rağmen yerine getirmeye devam etmesi elimizi güçlendirdi.” diyen Erdoğan’ın bir başka önemli sorun alanının ABD ile ilişkiler olduğunu hatırlatması ve “Stratejik ortak olarak uzun bir geçmişe sahip olunan ABD’deki mevcut yönetimin, hiçbir mantıki, siyasi ve stratejik tutarlılığı olmayan bir şekilde Türkiye’yi hedef almasının kendilerini derinden üzdüğünü, ama Amerikan yönetiminin eninde sonunda ülkemize yönelik yanlış bakış açısını düzelteceğini umduğunu ve ABD ve Türkiye’nin karşılıklı menfaatinin, arasındaki ilişkinin, sözde değil özde stratejik ortaklık çerçevesinde güçlenerek devam etmesinin lüzumunu” vurgulaması, “bu ne perhiz, bu ne lahana turşusu!” sözünü hatırlatmıştı.

Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın Türk-ABD İş Konseyi’nde yaptığı konuşma, bütün rest çeken açıklamalara rağmen, ABD ile ilişkilerden bir türlü vazgeçilemediğini, hatta Siyonist merkezlerin: “Görünüşte bize çat ama gerçekte her emrimize yat!” talimatının yerine getirildiğinin kanıtıydı. Sn. Erdoğan ABD ile ilişkilerde bugüne kadar pek çok badireyi atlatan stratejik ortaklığın, bu çalkantılı döneminin üstesinden geleceğine inandığını vurgulamıştı. Tüm olumsuzluklara rağmen ABD ile siyasi ve ticari ilişkilere umutla bakıldığını açıklamış ve ABD ile ilişkilerde kapatılması gereken ciddi bir mesafe olduğunu hatırlatmıştı. Bu sözler, Siyonist merkezlere teslimiyet ve biat tazeleme anlamı taşımaktaydı.

ABD yönetimi söz konusu görüş ayrılıkları konusunda bugüne kadar izlediği politikalardan hiç taviz vermediğine göre, acaba Erdoğan; “Erenlerin gönlü alçak olur, onlar bize yaklaşmıyorsa biz onlara yaklaşırız” tavrı mı takınmıştı? Açık söylemek gerekirse, ABD ile yaşanan bunca sıkıntıdan sonra hâlâ stratejik ortaklığa bel bağlanıyor olmasını ve ilişkilerin düzeleceği yolunda umut taşınmasını başka türlü yorumlamak imkânsızdı. Ve hele Trump’ın terör örgütü mensuplarından söz ederken, “Bizim için öldüler, muhteşem insanlar” dediği dikkate alınınca, ABD’ye stratejik ortak gözü ile bakmak toplumu aldatıp oyalamaktı” tespitleri ne kadar haklıydı.

KKTC Cumhurbaşkanı Mustafa Akıncı’nın, New York’a gidişi öncesi basın açıklamasından anlaşıldığına göre; “Kıbrıs’ta masaya dönme hesapları” yapılmaktaydı.

Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti (KKTC) Cumhurbaşkanı Mustafa Akıncı’nın, Kıbrıs sorununda eski müzakere süreçleri döneminin kapandığını belirterek “Müzakerelerde artık sonuç odaklı bir sürecin gündeme gelmesi ve siyasi irade ve kararlılıkla davranılması zorunlu hale geldi” açıklaması kafaları karıştırmıştı.

Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti (KKTC) Cumhurbaşkanı Mustafa Akıncı, 2018 Eylül sonu New York’a gidişi öncesi Ercan Havalimanı’nda basın mensuplarına açıklamalar yapmıştı. Birleşmiş Milletler (BM) Genel Kurulu’nun her yıl Eylül ayında toplandığını, bu dönemde birçok uluslararası faaliyet gerçekleştiğini anımsatan Akıncı’nın: “New York’a yapıcı bir ruhla, makul ve uygulanabilir uzlaşma arzusuyla gidiyorum. Çok açıktır ki çözümsüzlüğün devamı, Kıbrıs’ta her iki toplumu da olumsuz olarak etkileyecektir. Kıbrıs sorununda eski müzakere süreçleri dönemi kapandı. Müzakerelerde artık sonuç odaklı bir sürecin gündeme gelmesi ve siyasi irade ve kararlılıkla davranılması zorunlu hale geldi” sözleri “Yeni ve tehlikeli tavizler mi verilecek?” sorularına kapı açmıştı.

Hayret; Erdoğan ile Netanyahu aynı danışman ile çalışmaktaydı!

Sn. Erdoğan defalarca: “IMF ile işimiz olmaz!” buyurmuşlardı. Bunun bir palavra politikası olduğu şimdi ortaya çıkmıştı. AKP iktidarı McKinsey&Company Küresel Başkanı Kevin Sneader ile masaya oturma kararı almıştı. Böylece “Dünya 5’ten büyüktür!” edebiyatı da kof çıkmıştı. Çünkü Sn. Erdoğan, tekelci Siyonist-küresel sermaye danışmanlığına (yani patronluğuna) açıkça ve resmen razı ve teslim olmuşlardı.

Lütfen hatırlayınız: IMF Başkanı Fransız Lagarde, 1970'ler başında ABD Kongre Üyesi Yahudi Siyonist William Kohen'in asistanlığı yapmıştı. ABD Başkanı Nixon'u düşüren Watergate Soruşturması'nda görev alan -sonra Savunma Bakanı yapılan- Kohen'in yanı başındaydı! Lagarde, daha sonra şu görevleri yapmıştı: Dünyanın en büyük hukuk firması Baker&McKenzie'nin ilk kadın başkanı yapılmıştı. Şimdi Şikago merkezli Baker&McKinsey adı, Reza Zarrab'ın avukatlığında sıkça gündeme taşınmıştı. Hatta Zarrab'ı Miami'de itirafçı olmaya ikna eden kişi, Baker&McKinsey avukatlarından Lee Stapleton olmaktaydı. Bu “başarı”nın ardından 14 yıl görev yaptığı Baker&McKinsey'den ayrılıp -Bill Gates'in babası William H. Gates'in kurucu ortaklarından- dünyanın 11'inci büyük hukuk firması K&L Gates'e iyi bir pozisyonla transfer olmuşlardı. Reza Zarrab'ın bir diğer avukatı da -Lagarde'nin yerine geldiği- eski IMF Başkanı Dominique Strauss-Kahn'ın savunmanı Benjamin Brafman’dı. Yani dünya, Siyonist sermaye yapılarının etrafında dolaşıp durmaktaydı. Öyle “Dünya 5’ten büyüktür!” palavraları boşunaydı.

McKinsey İsrail Ordusu’nun da danışmanıydı!?

IMF Başkanı Lagarde yerine, masaya oturdukları McKinsey&Company Küresel Başkanı Kevin David Sneader; bu göreve 2018 Temmuz ayında atanmıştı. K. David Sneader, Yahudiliği kabul ettiğini açıklamıştı. Bu sebeple McKinsey&Company'nin Londra yöneticisi Amy Laurel Muntnerile, Haham William Rudolph'ın kıydığı nikâhla evlenip hayat arkadaşı olmuşlardı. Amacımız, kimilerinin sürekli sataştıkları merkezlerle aynı masaya oturduklarını ortaya koymaktı.

McKinsey&Company ile sözleşme imzalamaları ülkemizde olduğu gibi geçtiğimiz dönemlerde İsrail'de bile tartışılmıştı.

Netanyahu, ülkesindeki Yahudi olmayanların sorunlarını çözmek için McKinsey&Company ile anlaşmıştı. (Dünyanın en pahalı danışmanlık şirketinin, bu iş için sembolik 15 bin dolar alacağı açıklanmıştı. McKinsey&Company daha önce de güvenlik güçlerini düzene sokma planına yardımcı olmak için İsrail Savunma Bakanlığı ile birlikte çalışmıştı!?) Yani Müslümanların, Hristiyanların, Dürzilerin, İsrail'deki sorunlarını McKinsey&Company çözmüş olacaktı. Demek ki, şimdi ülkemizde olduğu gibi halkın seçtiği meclislere ve hükümetlere gerek kalmayacaktı. Çünkü sorunları McKinsey gibi Siyonist şirketler çözüme kavuşturacaktı!

Sözün özü; “van minut”çektiğimiz İsrail ile aynı ABD'li (Siyonist) şirketten akıl almaya başlamıştık…

Dünyada üç büyük strateji danışmanlık şirketi bulunmaktaydı:

1- 48 ülkede 85 ofisi bulunan Boston Consulting Group…

2- 36 ülkede 57 ofisi bulunan Bain&Company…

3- 84 ülkede 127 ofisi bulunan McKinsey&Company…

“Bizim IMF ile işimiz yok” buyuranlar, onun yan kuruluşuna muhtaç ve mecbur kalmışlardı. Demek ki bizim McKinsey&Company ile işimiz vardı!

Bir hatırlatma daha yapalım: “Van minut” çekilen 2009'daki Davos Ekonomik Forumu'nu düzenleyen kişi; McKinsey&Company'yi Temmuz 2018'e kadar yöneten Dominic Barton olmaktaydı.”[1] tespitleri üzerinde dikkatle durulmalıydı.

Türkiye iflasa kaydırılmaktaydı!

Yapılan araştırma sonuçlarına göre; Türkiye’de 79 yılda görev yapan bütün Cumhuriyet hükümetlerince, toplam 713 milyar dolar harcanmıştı. Ancak, AKP hükümetinin ise 14 yılda, 2 trilyon 94 milyar dolar harcadığı ortaya çıkmıştı. Peki bu 2 trilyon dolar nerelerden alınmıştı ve nerelere harcanmıştı?

Evet, 79 yılda (1923-2002) gelen ve giden bütün hükümetler, 713 milyar dolar harcamıştı. Keban Barajı yapılmış, Atatürk barajı yapılmış, GAP projesi yapılmış, Sümerbank gibi yüzlerce fabrika tamamlanmış, sadece rahmetli Erbakan Hoca 70’ten fazla büyük fabrikayı işletmeye açmıştı. Yetmez; Türkiye’nin her yanına demiryolları ağı döşenmesi başarılmış, TELEKOM kurulmuş, Kıbrıs çıkarması yapılmış, ambargo uygulanmış ama aşılmış, Erzincan depremi, Marmara depremi yaşanmış ama yaralar sarılmış, tüm bunlar için bütün hükümetler toplam 713 milyar dolar harcamıştı. Son 14 yılda ise 2 trilyon 94 milyar dolar harcanmıştı. Ama çiftçinin hali ortada, esnafın hali, sanayinin hali ortadaydı. Peki 2 trilyon dolar nereye harcanmıştı? Bunca para nasıl alınmış ve nereye aktarılmıştı? 15 yılda ödedikleri faiz, dışarıya 200 milyar dolar, içeriye 687 milyar TL’yi aşmıştı. “Biz faize karşıyız” diyenler, faizcilere çalışmıştı. “Borç alan emir alır” diyorlardı. Şimdi Batı’dan borç alıyorlar ve tabi onlardan emir de alıyorlardı. Dış güçler ekmeyin diyorlar, bunlar çiftçiye ektirmiyorlardı, dış güçler satın diyorlar, bunlar satıyorlardı. Milyonlarca insanımız, genç ve Üniversite mezunlarımız işsiz dolaşırken, bunlar kıraathane açmaktaydı. Kıraathane yapacağım demek, işsizliği çözmede başarısız kaldım, tükenip tıkandım anlamını taşımaktaydı. 16 yılda 15 sefer yeni eğitim politikası hazırlanmış, hepsi fiyaskoyla sonuçlanmıştı. Çiftçi emekli olmak istediğinde alacağı emekli maaşı, 621 TL olmaktaydı, oysa 01 Ekim 2008’den önce 1260 TL alıyorlardı. Sen Tarım Emeklisine; ayda 621 TL, BAĞ-KUR emeklisine; 820 TL, İşçi Emeklisine; 741 TL veriyorsun; hadi bu parayla sen geçin bakalım. Esnafa kredi veren kuruluşun başındaki kişinin ise, 52 bin TL aylığı vardı.” tespit ve tavsiyelerini, sırf muhalefet söylüyor diye ciddiye almamak nasıl bir mantıktı? İşte bu kafayla Türkiye adım adım iflasa kaydırılmaktaydı!

Şu soruları kim ve ne zaman yanıtlayacaktı?

• Erdoğan'a göre yaşadığımız krizin sorumlusu dış güçler mi olmaktaydı?

“Ezanımıza, bayrağımıza saldırıyorlar” dediklerinden borç para dilenmek nasıl bir mantıktı?

• Türkiye'de McKinsey'nin yapacağını yapacak uzmanlarınız ve kuruluşlarınız kalmamış mıydı?

• Devletin tüm mali bilgilerini; ezanımıza, bayrağımıza saldıranlara teslim edenler nasıl rahat uyuyacaklardı?

• Siyonist sermaye yapılanması olan McKinsey'ye bu işi ihale ile mi, tavsiye üzerine mi verip anlaşmıştınız?

• Bu anlaşmanın tutarı, kapsamı ve süresi ne kadardı? Bunları açıklayacak mısınız?

• İddia ettiğiniz gibi McKinsey'nin hiçbir yetkisi ve fonksiyonu olmayacak ise bu yetkisiz şirkete neden milyarlarca paramızı ve sırlarımızı aktaracaktınız?

• McKinsey ile yapılan anlaşma, devleti bir şirket gibi yönetme anlayışı mıdır?

• McKinsey'nin raporlarını, kamuoyuna açıklayacak mısınız?

Kendi milletine, kendi ekonomistlerine ve kendi ekiplerine güvenmeyip, bir ABD (Siyonist) şirketine teslim olan bir iktidar ülkemizi nereye taşıyacaktı? Koskoca Türkiye Cumhuriyeti’nin ekonomik programlarını ve 16 bakanlığını bir ABD (Siyonist) şirketine denetletiyorsanız, siz hâlâ iktidar koltuğunda niye oturmaktasınız? Sırf “muhalefet yapılıyor” diye bu sorular atlatılamazdı.

McKinsey’nin ücreti Dolarla karşılanacaktı!?

Hazine ve Maliye Bakanı Berat Albayrak'ın “McKinsey ile çalışmaya karar verdik” açıklamasının ardından itirazlar yoğunlaşmış, hatta iktidar medyasından bile itirazlar başlamıştı. Medya, muhalefet partileri ve sivil toplumdan yükselen tepkiler yoğunlaşınca, yapılan savunma açıklamaları da patavatsız palavralardı. Bazıları bu vahim anlaşmaya dönük eleştirileri, “öküz altında buzağı aramak” diye tanımlamıştı. Niyeyse New York'ta patronlara seslenirken rahatça telaffuz edilen McKinsey'nin adı, resmi açıklamada hiç yer almamıştı. McKinsey'nin “firma” diye anıldığı açıklamada, görevin icrai olmayacağı, Kamu Maliyesi ve Dönüşüm Ofisi’nin liderlik yapacağı vurgulanmıştı.

Şimdi soralım: Madem ekonomi yönetimi için McKinsey’ye başvuracaktınız, öyle ise, “Cumhurbaşkanlığı bünyesinde Strateji ve Bütçe Başkanlığı'nı niye kurdunuz?”, “Gelir İdaresi'ne güvenmiyor musunuz?”, “Ve zaten Sayıştay yıllardır bütçeyi denetlemiyor muydu?” Ayrıca Lübnan Hükümeti'nin, 6 aylık hizmeti karşılığında McKinsey'ye 1.5 milyon dolar ödediği ortaya çıkmıştı. Uzun yıllar önce hazırlanan bir resmi denetim raporunda, TRT'nin McKinsey'ye yaptırdığı bir plan çalışması için 5 milyon dolar verdiği konuşulmaktaydı. Peki şimdi McKinsey'ye çizilen görev sahasının zeminini oluşturan (ve Orta Vadeli Program yerine geçirilen) Yeni Ekonomi Programı (YEP) 3 yıllık olacaksa, ödenecek para ne kadardı? Ayrıca hepimizin parasını düzgün yönetmekten sorumlu Hazine ve Maliye Bakanlığı, McKinsey'ye hangi para birimi üzerinden ne kadar ödeme yapılacağını neden açıklamamıştı? Bunlar halkımıza “Yastık altındaki dövizleri bozdurun” çağrısı yaparken, McKinsey ile sözleşmenin dolar üzerinden yapılmasını nasıl açıklayacaklardı?[2]

Eski yandaşların yanık feryadı!

“Faizler yüzde 7,0-8,0 aralığında seyrederken Ankara’da bir faiz lobisi vardı. Teorileri de yüksek faizin enflasyona yol açacağıydı. O nedenle enflasyonla mücadele için faizlerin düşürülmesi gerektiği savunulmaktaydı. İyi ama düşük faizlerde de bu ülkede makine-teçhizat yatırımı (yani fabrika) gerçekleşmiyordu ki.  Oluk oluk gelen yabancı parası tüketime ve betona akıyordu… Artan enflasyon karşısında faizler artırılmayınca, bu sefer kurlar artıyordu. Artan kurlar enflasyonu daha da azdırıyor ve ne hikmetse Ankara’daki “faiz lobisi” birden ortadan kayboluyordu. Bugün yüzde 25-30 aralığında bir faiz oranı yürüyordu. Ama kimsenin aklına, “Bu faiz lobisi kimdi” diye sormak gelmiyordu... Ve tabi sorulmayan başka sorular da bulunuyordu. Mesela; büyük ve güçlü ülkemiz bu yıl ilk yedi ayda 16,2 milyar dolar yabancı sermaye girişine rağmen, neden “Şer Güçler” vasıtası ile çökertiliyordu? Evet evet, ilk yedi ayda bu şer güçler bize hâlâ 16,2 milyar dolar para yolluyordu, ama (kahraman yöneticilerimiz hâlâ) “bizi yine onlar çökertti” diyordu!..

Ve sonunda bakınız şimdi aynı ABD ile gururla(!) çalışıyorduk... AB ülkeleri ile de yeni bir bahar başlatıyorduk... Hatta daha da ileri gidiyor; seçim öncesi “Verimsiz kamu yatırımlarını durdurun” diyen SP’nin dediğinin de ötesine geçiyor, bütün başlamamış kamu yatırımlarını durduruyorduk. Yapılan ve yapılmış kamu yatırımlarının ödeneklerini de büyük oranda kesiyorduk.

Dolar için 8-10 lira senaryoları çizilirken, bu teoriyi açıklamıştım. “O kadar öleceğiz ki, dolar bile yükselecek güç bulamayacak!” diye yazmıştım. Ve işte öldük! Diriltmek için de yapacaklarımızı ABD’li McKinsey gözetsin kararı aldık... Parasız IMF dedim buna.

Elbette IMF ile (resmen) alakası yok, ama yabancı sermaye ihtiyacı için bizi gözetme noktasında aynı kapıya çıkmaktadır. McKinsey’ye sığınmak; yabancı sermayeye “Ben sizin için çok şeyi yaparım” anlamını taşımaktadır. Şimdi bunların onda birini faiz lobiciliği ile suçlanan eski kadrolar yapsaydı, kim bilir neler denirdi haklarında! Ama “İlke” yerine “çıkar” konulduğunda, artık ha rabia-ha ülkücü işareti; ha haçlı-ha papa ziyareti, hepsi aynı kapıya çıkmaktaydı.”[3]

TSK da, McKinsey’nin denetleme kapsamında mıydı?

Ankara Milletvekili Murat Emir (CHP), Hazine ve Maliye Bakanı Berat Albayrak’a “Türkiye'nin savunma sisteminin de McKinsey’nin denetimine açılıp açılmayacağını” sormuşlardı.

Murat Emir önergesinin gerekçesinde; Bakan Berat Albayrak’ın, Birleşmiş Milletler 73. Genel Kurul görüşmeleri için Türkiye-ABD İş Konseyi'nce düzenlenen 9. Türkiye Yatırım Konferansı'ndaki, “Yeni program bünyesinde kurulan Maliyet ve Dönüşüm Ofisi için uluslararası yönetim şirketi McKinsey ile çalışmaya karar verdik. 16 Bakanlıktan temsilcilerin bulunduğu bu ofis, tüm hedeflerimizi ve sonuçlarımızı her çeyrekte kontrol edecek” açıklamasını hatırlatmıştı. Milli Savunma Bakanlığı'nın, bu ofiste hangi bilgileri paylaşacağını ve ülke savunmasına ait bilgilerin yabancı bir şirketle paylaşılmasının ülke güvenliği üzerinde yaratacağı etkinin hesaplanıp hesaplanmadığının sorulması doğaldı.

McKinsey firmasıyla yapılan sözleşmenin bedeli ve süresini de soran Emir, sözleşme bedelinin bütçenin hangi kaleminden karşılanacağını da hatırlatmıştı:

1- McKinsey firması ile imzalanan sözleşme bedelinin tutarı niçin açıklanmamıştır? Sözleşme bedeli, bütçenin hangi kaleminden karşılanacaktır? Sözleşmenin süresi ne kadardır?

2- Maliyet ve Dönüşüm Ofisi’nde temsilci bulunduracak olan Savunma Bakanlığı, McKinsey şirketi ile hangi bilgileri paylaşacaktır?

3- Savunma sanayimiz ve ordumuza ait silah envanterine ait bilgiler, söz konusu şirketle paylaşılacak mıdır?

4- Ülke savunmasına ait bilgilerin, yabancı bir şirketle paylaşılmasının ülke güvenliği üzerinde yaratacağı etki hesaba katılmış mıdır?

Transfer alıcıların çoğunu İran uyruklu Yahudilerin oluşturdukları; Yurtdışına komisyonla para gönderen 416 kişiye gözaltı kararı çıkarılmıştı!

İstanbul merkezli çok sayıda ilde 'para aklama' başta olmak üzere, mali suç işleyenlere yönelik şafak operasyonu yapılmıştı. Birçok ilde eş zamanlı olarak gerçekleşen operasyonda gözaltılar başlamıştı. İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı'nca mali suçlara yönelik soruşturma kapsamında, yurt dışındaki 28 bin 88 hesaba, döviz kurları üzerinden yaklaşık 2,5 milyar lira gönderdiği tespit edilen ve hakkında gözaltı kararı verilen 417 kişiden 248'i yakalanmıştı. Soruşturma kapsamında, bu işlemi gerçekleştirenlerin "komisyon" adı altında menfaat sağladıkları, piyasadan toplanan paraları yurt dışına çıkarma işlemi sırasında kurye kullandıkları saptanmıştı. Transfer alıcılarının ise büyük bölümünün, ABD'de yaşayan İran uyruklu Musevilerin oluşturması kafaları karıştırmaktaydı.[4]

Acaba, 2,5 milyar liranın, yurtdışındaki İranlı Yahudilere yollanmasıyla, Reza Zarrab olayının ve Halk Banka’sı skandalının da bir irtibatı var mıydı?

Ülkemizdeki en tanınmış ayakkabı fabrikaları peş peşe konkordato ilan ediyorlardı. Ardından inşaat sektöründen konkordato ilanlarının gelmesi, bu konudaki endişelerimizi daha da arttırmaktaydı. Evet, kocaman kocaman şirketler konkordato ilan ediyorlar ama ülkemizi yönetenler hâlâ “kriz mriz yok!” diye demeçler veriyorlardı. Döviz kurlarındaki dalgalanmaları manipülasyon olarak tanımlayan yöneticilerimiz, konkordatolar hakkında hiç konuşmuyorlardı. Ama milyarlık uçak saraylar alınmaktaydı!

Oysa 2 ay önce Meksika Devlet Başkanı seçilen Andres Manuel Lopez Obrador ise, bir tarifeli uçakta 3 saat beklemesine rağmen, yine de başkanlık uçağını satmakta kararlı olduğunu açıklamıştı. 2012’de eski Meksika Devlet Başkanı Felipe Calderon tarafından sipariş edilen lüks Boeing 787 Dreamliner uçağı, iki yıl önce 218,7 milyon dolara alınmıştı. Meksika’nın yeni Devlet Başkanı Obrador ise, devlet yönetiminde tasarruf vadederek seçim kazanmış ve başkanlık uçağına binmeyeceğini de “Bu kadar yoksulluğun olduğu bir ülkede, lüks bir uçağa binmekten utanırım” diye açıklamıştı.

Can alıcı sorular ve yanıtları:

Soru 1: ‘Tarımı bitir, çiftçiyi borç batağına sürükle, samandan, mercimeğe bütün tarım ürünlerini ithal et’ diyen dış güçler miydi?

- Evet, dış güçlerdi. Zaten bu şartla AKP’yi iktidar ettiler. Bugünkü duruma böyle geldik. Artık durumun acilen değerlendirilmesi ve yeterli çözümlerin üretilmesi gerekmektedir. Enflasyon etkisiz hale gelmeli, borçlar ödenmeli, her türlü dışa bağımlılıktan vazgeçilmelidir.

Soru 2: ‘Yandaşlarına Türkiye’nin en büyük ihalelerini dolar endeksli ver, daha çok kazansınlar!’ diyen dış güçler miydi?

- Evet bu hep böyle yapılagelmiştir. Çünkü içeride bunları yapacak milli firmalar geliştirilmemiştir. Bundan sonra dış firmalara ihale verilmemelidir. İhaleler mümkün olduğu kadar küçültülmelidir.

Soru 3: ‘Yandaşlarına verdiğin ihalelere dolarla gelir garantisi ver’ diyen dış güçler miydi?

- Evet öyleydi. Dolar garantisi yanlıştı ama başka türlü de sermaye gelmeyecekti. Ama artık ulaştırma işletmeleri vakfiyelere çevrilmeliydi. Bütün işletmeler birleştirilmeli, Yap-işlet-devret uygulaması, mevcut işletmelere zarar vermeyecek şekilde düzenlenmeliydi.

Soru 4: ‘Yandaşlarının sözleşme değeri 123 milyar dolar olan projelerine devleti kefil et’ diyen dış güçler miydi?

- Evet! Ama bunlara devlet garantisi verilmesi, ülke ekonomisini peşkeş çekmekti.

Soru 5: ‘Dövizle borçlanma imkânı olmayan şirketlerin, dövizle borçlanmalarına izin ver’ diyen dış güçler miydi?

- Evet, bugünlere böyle gelindi. Devlet bu gibi firmalara garanti vermemeliydi.

Soru 6: ‘Türkiye’yi Londra’daki bir avuç tefeciye teslim et’ diyen dış güçler miydi?

- Evet öyleydi ve böylece Türkiye iflasa sürüklenmişti.

Soru 7: ‘Merkez Bankası’na müdahale et, bağımsız kurumların bağımsızlıklarını sonlandır, her şeyi sen belirle’ diyen dış güçler miydi?

- Evet, dış güçlerdi. Merkez Bankası devletin ekonomik direksiyonu gibiydi. Bu nedenle Merkez Bankası’nın artık bir an önce dışa bağımlılıktan kurtarılması gerekmekteydi.

Soru 8: ‘Borç alan emir alır’ diyordun, memleketi bu hale getirmek için emir veren dış güçleri açıklamanız gerekmez miydi?

- Borç alan daima emir almaya müsaitti. Doğrudur. Hep birlikte borcu bitirmeliyiz, dış borçları sona erdirmeliyiz. McKinsey gibi aracı-Siyonist kuruluşlara bir kuruş pay vermemeliyiz. Bu kendimizi, yeteneklerimizi ve yetişmiş uzman kimselerimizi inkâr ve istihfaf etmektir.

Ancak; mevcut iktidarla ve bu taklitçi ve teslimiyetçi kafayla bu işlerin yürütülemeyeceğini de artık anlamamız gerekirdi.


ÖNSÖZ

Uzun süren meşakkatli ve çok dikkatli gayretler sonucu ortaya çıkan bu kitap, din taciri ve rantiyeci Cemaat ve Hükümetin ruh röntgenini ve bunların arkasındaki Siyonist güçlerin şeytani niyetlerini; güncel gelişmeler ve belgeli gerçeklerle anlatmaktadır!

Ahmet Akgül gibi bilge ve cesur bir araştırmacının Türkiye üzerindeki oyunları, piyonları ve dış patronları açığa çıkarmasıdır.

Şimdi, varlığımızın ve Türk Milletinin son kalesi, bağımsızlık ve bekamızın kalbi aziz yurdumuzu, milli onur ve huzurumuzu koruma, Yüce Dinimize ve devletimize Milli Mücadele ruhuyla sahip çıkma zamanıdır!

Prof. Dr. Yavuz Sezen


GİRİŞ:

CEMAAT-HÜKÜMET SAVAŞINDA DEVLET DEVRE DIŞI MIYDI?

Yolsuzluk Operasyonuyla Lağımlar Deşiliyordu!

AKP’li dört bakanın oğullarının, belediye başkanlarının, yandaş iş adamlarının, banka patronlarının ve yüksek bürokratların da aralarında bulunduğu yaklaşık 70 (yetmiş) kişinin yüz milyonlarca dolarlık hırsızlıklara bulaştıkları, haksız ve haram kazanç sağladıkları, devleti ve milleti büyük zararlara uğrattıkları iddialarıyla ilgili yolsuzluk operasyonları başlayınca, üzeri dindarlık ve demokratlıkla sıvanan lağımlar ortalığa saçılmıştı.

Hükümet kendisine “siyasi komplo’’ hazırlandığı palavralarına sığınmaya çalışmış, cemaat ise cuntacılık oynamaya kalkışmıştı. Her iki oluşumu da önce bir araya getirip, Milli Görüş’e hıyanet karşılığı iktidara taşıyan, şimdi de biri birine kışkırtıp iki tarafı da dengeleyip dizginlerini elinde tutan aynı odaklardı. Genç neslin eğitim ve öğretimine ağırlık veren manevi bir hizmet rehberi değil de sanki uluslararası bir istihbarat şefi ve cunta lideri gibi davranan Fetullah Gülen ve takımı da; bunca soygunlarını ve yolsuzluklarını, mağduriyet edebiyatı ve komplo tezgâhıyla örtmeye çalışan AKP iktidarı da, artık ülkemiz için en öncelikli ve tehlikeli sorun halini almıştı.

Ancak yüzde beşlik kısmı oluşturan cemaatin ve Hükümetin üst yönetim kadroları dışındaki talebe ve takipçilerinin büyük çoğunluğu iyi niyetli ve istikametli insanlarımızdı. Ama artık bunların da uyanmaları, ülkemize yönelik tezgâhların farkına varmaları lazımdı. AKP’nin iz’an ve insaf sahibi Milletvekillerinin ve teşkilat üyelerinin, hemen ayrılıp, Muhalefetin vicdan ehli vatanseverleriyle birlikte yeni bir Milli Çözüm Hükümeti kurmaları ve ülkemizi yaklaşan kaostan kurtarmaları lazımdı ve bu belki de hepimizin son şansıydı.

Artık CEMAAT=CIA+MOSSAD olduğu, Hükümetin ise şahsi ikbal ve iktidar hırsına ve Haçlı AB’ye kuyruk olma hatırına, maalesef milli ve manevi duyarlılıklardan soyunduğu açıktı. Mustafa Kemal’in “Gençliğe Hitabe”sini okumanın ve sorumluluklarımızı kuşanmanın tam da zamanıydı. Eğer Sn. Başbakan ve kurmayları kendi yakınlarının, yandaşlarının ve bürokratlarının bütün bu hırsızlık ve haksızlıklarından ve polis müdürlerinin komplo hazırlıklarından haberdar oldukları halde, bunlara izin vermişlerse kendileri de suç ortakları sayılırdı. Yok eğer “hiç ilgimiz ve bilgimiz olmadı” diyorlarsa kendileri şuurlu ve sorumlu bir iktidar değil, sadece “vitrin kuklaları” konumundaydı, suçluları yakalamak ve hesap sorulmasını sağlamak yerine, operasyonları yürüten Valileri, Emniyet Müdürlerini ve Polis şeflerini görevden alıp, sanki rezaletlerin üstünü kapatıyor ve kendilerini bu şekilde aklamaya çalışıyor gibi davranmak, yoksa suçüstü yakalanmanın telaşı mıydı?

Hükümet ve Cemaatin din ve devlet tahribatına dikkat çektiğimiz gizli ve kirli ilişkilerini irdelediğimiz için MİLLİ ÇÖZÜM Ekibini “Ergenekon’un Dinci Kanadı” diye yaftalayıp, bizi suni ve sinsi tezgâhlarla tutuklatıp, Fetullahcı ve AKP yandaşı medyada aleyhimize aylarca linç kampanyası başlatıp... Daha önce yüzlerce komutanımıza, subaylarımıza ve aydınımıza bu gibi bahanelerle sataşıp ve içeri aldırıp; “Ülkenin bağırsaklarını temizliyoruz” şeklinde sahte kahramanlık pozları atanların akıbetlerinin böyle olacağı açıktı ve ilahi adalet elbette yerini bulacaktı.

Erdoğan 28 Şubat davasına sahip çıkmamıştı!

Başbakan Erdoğan Mayıs 2012’de 28 Şubat soruşturmasıyla ilgili olarak şu endişelerini açıklamışlardı: “1 dalga, 2 dalga, 3 dalga, 4 dalga filan... Bunlar toplumun huzurunu da doğrusu kaçırıyor. Bundan bizler de ciddi manada rahatsızız. Atılması gereken adımlar atılır, biter geçer. Ama bu dalgalar böyle arka arkaya geldikçe kusura bakmasınlar, bu dalgalarda bu ülke boğulur. Bu kadar bu iş bence uzatılmamalı” diye çıkışmıştı. Ama sonunda 28 Şubat davasından yapılan tahliyelerle birlikte AKP ve ülke herhalde rahata kavuşmuşlardı ve aslında 28 Şubat’la hesaplaşma diye bir dertlerinin olmadığı meydana çıkmıştı.

“Bin yıl süreceği” söylenen 28 Şubat sürecinin, mahsulü olmalarına rağmen sözde demokratik tavır sergileyenler, “28 Şubat’la hesaplaşıyoruz” pozları kesenler şimdi suçu başkalarının üzerine atmaktalardı. Milyonlarca insanın hakkına giren, mağdur eden tarihin bu en karanlık süreci baskı altındaki yargı önünde “resmen” aklanırken, bu işi sahiplendiklerini iddia edenlerin ayarları ortaya çıkmıştı. Ne de olsa, “bu dalgalarda bu ülke boğulabilir!” uyarıları herhalde dikkate alınmıştı. Boğulan bir şey varsa, o da hak ve adaletin ta kendisi olmaktaydı.

Bir tarafta: Yolsuzluk… Rüşvet… İhaleye fesat karıştırma… Kara para aklama… Kutularda, kasalarda, deste deste dolarlar… Diğer tarafta: Tehdit… Şantaj… Bel altı kasetler… Dosya depolamalar… Ne ararsanız var. 11 yıllık koalisyon çatlayınca bütün rezillikler ortalığa saçılmıştı. Gırtlağına kadar bataklığa batmış olan tarafların karşılıklı salvoları devam ederken tüm olup bitenlerden gafil vatandaşlar ise şaşkınlık içerisinde kalmıştı. Bir tarafta tüyü bitmemiş yetimin iç edilen lokmaları… Diğer tarafta imkân ve iktidarı elinde sımsıkı tutmaya çalışan odakların içine düştüğü diz boyu çirkef deryası! Daha hesaplaşmanın başında ortaya saçılanlar bunlarsa devletin çivisi çıkmıştı. Artık bu düzen kökten değişmeli, Adil Düzen mutlaka kurulmalıydı.

İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı’nın yürüttüğü yolsuzluk ve rüşvet soruşturmasının başındaki isim olan Başsavcı Vekili Zekeriya Öz’ün soruşturma yetkileri kısıtlanıp, soruşturmanın Turan Çolakkadı’nın nezaretinde yürütüleceği açıklanmış, soruşturmaya iki yeni savcı daha atanmıştı. Yargıda yapılan el çektirmenin ardından Organize Suçlarla Mücadele, Terörle Mücadele, Mali Suçlarla Mücadele, Kaçakçılıkla Mücadele ve Asayiş şubelerinin müdürleri de başka yerlere kaydırılmıştı. İstanbul Emniyet Müdürlüğü’nde de yolsuzluk soruşturmasını yürüten 5 birimin müdürü görevlerinden alınmış, ardından Emniyet Müdürü Hüseyin Çapkın merkeze alınmış, Emniyet Genel Müdürlüğünde deprem başlamıştı.

AKP karşı hamle başlatıyordu!

Rüşvet ve yolsuzluk operasyonuyla sarsılan Türkiye, her gün yeni bir sarsıntıyla uyanmaktaydı. Hükümet soruşturmayı yürüten savcı ve polislerin yerlerine değiştirmeye devam ederken, İstanbul İl Emniyet Müdürü Hüseyin Çapkın’ın da görevinden alınması “Fetullahçılar temizleniyor!” yorumlarına yol açmıştı. Başbakan Yardımcısı Bekir Bozdağ, soruşturmanın gizliliğini ihlal eden savcılar hakkında suç duyurusunda bulunacağını açıklarken, gözaltına alınan Bakan çocuklarının serbest bırakılması, Hükümetin baskısı olarak algılanmış, bu arada ikisi bakan çocuğu 24 kişi tutuklanmıştı. 4 Bakan hakkında hazırlanan fezlekenin tamamlandığı konuşulmaktaydı.

Operasyon Yapanlara Operasyon

İstanbul Emniyet Müdürlüğü’nün gerçekleştirdiği rüşvet ve yolsuzluk operasyonunun ardından İstanbul, Ankara, Kocaeli, Trabzon, Bursa ve İzmir’de 43 emniyet müdürünün görev yerleri değiştirilmiş, ardından İstanbul İl Emniyet Müdürü Hüseyin Çapkın’ın görevden alındığı açıklanmıştı.

Hukukçulardan Yeni Atamalara Tepki

Evrensel Hukukçular Platformu, dört bakanın da isminin karıştığı yolsuzluk ve rüşvet soruşturması kapsamında polis müdürlerinin görevden alınması ve yeni savcıların atanmasını sert bir dille eleştirip, bunun açık bir müdahale olduğunu vurgulamıştı. Ankara Adliyesi önünde basın açıklamasında bulunana Evrensel Hukukçular Platformu adına konuşan Avukat Hasan Basri Aksoy, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı’nın talimatıyla İstanbul ve Ankara’da eş zamanlı olarak yapılan soruşturmayla ilgili yaşanan gelişmelerin, soruşturmaya açık bir müdahale olduğunu hatırlatmıştı. Aksoy’un: ‘‘Bizlere yolsuzlukları bitirmeyi vaat etmiş bir hükümetin; devam etmekte olan bir yolsuzluk operasyonunda tek yaptıkları cumhuriyet başsavcılığının talimatını yerine getirmek olan polis müdürlerini görevden alması ve devam eden soruşturmaya iki yeni savcı atanması, soruşturmaya açık bir müdahale değil de nedir?” sorusu hala yanıtsızdı.

Kirli yapı, Masonik askerlerden, ılımlı Cemaate evriliyordu!

İttihat ve Terakkiyle başlayan ve Cumhuriyet dönemi boyunca devam eden “Masonik bürokratik oligarşi” bu sefer “Gülen Cemaati derin organizesi” şeklinde karşımıza çıkmıştı. Bugün AKP ve geçmiş hükümetler, “Bürokratik oligarşi”yi besledikleri süreç içerisinde, ondan sınırsızca yararlanmış ve güç kazanmışlardı. Ancak çıkarları çatışmaya başlayınca işte o zaman, o bürokratik oligarşi başlarına bela olmaktaydı. Evet, anlaşılıyor ki, açılan bunca dava, yargılama ve mahkûmiyetlere rağmen devletteki derin yapılanma son bulmamış, sadece masonik kalıptan çıkıp ılımlı İslamcılık kılıfına sarılmıştı. Hâlbuki halkımız derin devletten hesap soruluyor, askeri vesayet son buluyor sanmıştı. Gelinen noktada görülen o ki, devletteki derin yapılanma temizlenmemiş, sadece el değiştirmiş, derin yapı içinde görev alanlar farklılaşmıştı. Elbette bu yeni derin yapıyı oluşturanlar malum odaklar, elamanları ise Fetullahçılardı. Yıllardan beri örgütlenmelerini sürdürerek fırsat kollamışlar ve bu fırsatı da AKP iktidarında bulmuşlardı. Başbakan Erdoğan ile Başbakan Yardımcısı Arınç’ın açıklamaları da bunun itirafıydı. Anladığımız bir başka husus da devlet içindeki derin yapılanma dün de bugün de bir takım dış odaklarla irtibatlıydı.

Parti-Cemaat çatışması, hormonluların eriyip devre dışı kalmasına yol açacaktır

Hakan Şükür’ün “CEMAAT” adına “partiden istifa ettiği” gün (17 Aralık 2013), Başdanışman Yalçın Akdoğan “PARTİ” adına “İnadına muhabbet ve uhuvvet” başlıklı bir yazı yazmıştı. Başbakan Başdanışmanı Yalçın Akdoğan twitter’da, aynı günkü yazısından şu bölümü paylaşmıştı: “Fenalığa fenalıkla mukabele etmek, husumeti artırır, kin ve nefreti körükler, insanı hem azapta bırakır hem KAYBET-KAYBET sarmalına sürükler... Kazananı olmayan bir külli kayba götürür.” Diye Fetullahçılara yağcılığa başlamış, ama hiçbir işe yaramamıştı. Seksenli yılların başlarında yani 12 Eylül müdahalesi sonrasında, özellikle Millî Görüş Hareketi karşısında “CEMAAT” veya “PARTİ” olarak bazı “HORMONLU” büyümeler ve üremeler başlamıştı. Yani Süleyman Demirel ve partileri AP ile DYP, Turgut Özal ve partisi ANAP, Fetullah Gülen ve “Cemaati” bunların hepsi bilhassa “MİLLÎ GÖRÜŞ HAREKETİ ve onun Lideri Necmettin Erbakan”a karşı “HORMONLU” büyütülüp öne çıkarılmıştı. AKP’nin kurucusu ve başkanı Recep Tayyip Erdoğan da “Millî Görüş gömleğini” çıkardıktan sonra kendisi ve partisi “HORMONLU” olarak şişirilip iktidara taşınmıştı. Aynı Recep Tayyip Erdoğan, “ADİL DÜZEN”e başından itibaren karşı olduğunu ise bizzat “Adil Düzen”in teorisyeni olan Süleyman Karagülle’ye açıklamıştır; bendenizin bu konudaki tespiti ise çok daha eskilere dayanmaktadır… “Adil Düzen”e karşı olmak ise Siyonist sömürü sistemine yandaş ve uşak olmak anlamındadır.[5]

Başbakan ve arkadaşları zalim düzene hizmet etmişlerdir

Başlangıçta “MİLLÎ GÖRÜŞ” ve “ADİL (EKONOMİK) DÜZEN” diyerek hareket ederlerken, şimdi zalim dünya düzenine bağlanmış ve yere çakılmış bir durumda, işe yaramayan yatırımları “kapitalist sistemlerle borçlanarak” yapmakta, “yönetimde ve hukukta zulüm” devam etmektedir. Oysa “ADİL (EKONOMİK) DÜZEN” muasır medeniyetin üstüne çıkarma formüllerini getirmiştir. Bülent Arınç gibileri maalesef İslâm düzenini başörtüsüne indirgemekte, `İşte kanun da çıkardım, artık işim bitti, ben gidiyorum, siyaseti bırakıyorum!’ demektedir. Hâlbuki bunlar kalıcı ve kuşatıcı hiçbir hizmet üretmemiştir.

Gülen cemaati Erdoğan’ı yolsuzluk dosyalarıyla köşeye mi sıkıştırıyordu?

Başbakan Recep Tayyip Erdoğan ile Fetullah Gülen ve takımı arasında esen soğuk rüzgârlar kavgaya dönüşmeye başlamıştı. Gülen cemaatinin elindeki Erdoğan ve AKP ile ilgili çok özel dosyalar da, havayı tamamen dondurmuş durumdaydı. İşte konuşulan o dosyalardan bazıları:

1-  Özel Yetkili Mahkemeler Dosyası – Ergenekon ve Balyoz konularında tutuklamalara imza atan bu mahkemelerin, iktidara da dokunacağı anlaşılınca apar topar işlevleri sonlandırılmıştı. İşte bu dokunmanın gerekçelerini içeren bilgilerle dolu bu mahkemelerin dosyaları Gülen cemaatinin kasasındaydı.

2-  Teknik Takip ve Dinleme Dosyaları – Bu konu yine Ergenekon ve Balyoz soruşturmaları sırasında gündeme taşınmış ve birçok kişinin dinlendiği ortaya çıkmıştı. Erdoğan ve yakın çevresinin de bu dinleme faaliyetlerinde kaydedilmiş “kritik” kayıtlı kasetlerinin olduğu fısıldanmıştı. Bu kayıtları içeren dosyaları da Gülen cemaati saklamaktaydı.

3-  Şike Dosyası – Futboldaki şike olayının üzeri bir şekilde kapatılmıştı ve soruşturmayı yürüten savcının elindeki görüntülerin yayımlanmayan ve de Erdoğan’ı çok zor durumda bırakacak olan görüntüler, şu an Gülen cemaatinin elinde bulunmaktaydı.

4-  Kamu İhale Kurumu’ndaki Yolsuzluk Dosyası – Yolsuzluğun boyutu 2-3 katrilyon civarındaydı. Konu, birkaç memur hakkında soruşturma açılarak kapatılmış, ancak bu hususta yine ucu Erdoğan’a dokunan bilgi ve belgeleri içeren dosya Gülen cemaatinin elinde tutulmaktaydı.

5-  İhaleye Fesat Karıştırılması Dosyaları – AKP, CHP’nin de desteğiyle ihaleye fesat karıştıranların cezalarında indirime gidilmesini sağlamıştı. İhaleye kimlerin fesat karıştırdığının isim isim sıralandığı listelerden oluşan dosyalar da Gülen cemaatinin gizli dolabındaydı.

6-  Sayıştay Dosyası – AKP’nin bazı yolsuzlukları sümenaltı etmek maksadıyla Sayıştay’ı işlevsiz hale getirmek istediği yazılmıştı. Bu girişimin ardında yatan bazı büyük yolsuzlukların olduğu bir dosyayı da Gülen cemaati beklemeye almıştı.

7-  Metro Turizm ve Bağlantıları Dosyası – Fetullah Gülen’e Hakaret ettiği için, kanuni gerekçelerle içeri alınan Metro Turizm’in sahibi Galip Öztürk, bir şekilde hapisten çıkmış, bu konuyla ilgili birçok spekülasyon ortalıkta dolaşmıştı. Öztürk’ün ilişkilerinin AKP iktidarının bazı bakanlarını bile kapsadığı kulislere yansımıştı. İşte bu ilişkilerin bilançosunun olduğu bir dosya da Gülen cemaatinin elinde bulunmaktaydı.

Bunlar, Erdoğan’ın başını oldukça ağrıtacak ve ortaya dökülürlerse yargılanmasına bile yol açacak cinsten dosyalardı. Nitekim Gülen cemaatinden dosyalarla ilgili gelen sinyalleri alan Erdoğan, Ekonomi Bakanı Zafer Çağlayan’ı Pennsylvania’ya yollamıştı. Gülen ve Çağlayan arasındaki görüşmede söz konusu dosyalar ve AKP ve Cemaat arasındaki gerginliğin nasıl yumuşatılabileceği konuşulmuş, anlaşılan uzlaşmaya varılamamıştı. Şimdi gözler Erdoğan’ın, Gülen ve saz arkadaşlarının bazı kapsamlı taleplerini karşılayıp karşılamayacağındaydı. Karşılarsa ne ala, yok karşılamazsa “dosyalar” devreye sokulacaktı!

CIA-MOSSAD=Cemaat merkezli “siyasi mühendislik operasyonu” mu tezgâhlanıyordu?

Yolsuzluk iddiaları ile yapılan gözaltılar yandaş yazarlar tarafından “Siyaseti itibarsızlaştırma operasyonu” olarak yorumlanmıştı. Bunlara göre hedef, yerel seçim ve cumhurbaşkanlığı seçimi öncesinde siyaseti kurgulamak ve Erdoğan’ı devre dışı bırakmaktı.

Haşmet Babaoğlu

“Cumhurbaşkanlığı seçimi yeni dönemin karakterini belirleyecek konumdadır. Üstelik ulusal olduğu kadar uluslararası karakter taşıyan bir seçim olacaktır. Soru şuydu: Bir kapının eşiğine kadar geldin, açacak mısın, oraya yığılıp kalacak mısın, yoksa geri dönmek zorunda mı kalacaksın? Başbakan Erdoğan kapıyı daha fazla gecikmeden açmak istiyordu. O kapı, "Türkiye'yi Türkiye yönetir" kapısıydı. İşte bu yüzden birdenbire sağlı sollu birçok farklı kesim Erdoğan'a karşı ittifak oluşturmaya başlamıştı. Çünkü "Türkiye halka uzak fakat halkçı seçkinlerin ülkesi olmayı sürdürmeli" diyenlerle "Türkiye Ortadoğu'da İsrail'le aynı stratejik hedefleri paylaşmalı" diyenleri el ele tutuşturan şey bu eşiğe gelmiş olmamızdır. Peki, ne yapmalı? Güncel ve sıcak gelişmelere bakıp heyecana kapılmamalı! Olup bitenleri anlamak için belki de içerden çok dışarıdaki gelişmelere bakmak daha zihin açıcı olacaktır. Elbette kilit nokta Kürt meselesinin çözüme kavuşturulması ve barışa ulaşılmasıdır. Fakat şu müzmin gerçeklerimizi de listeleyip manzarayı öyle değerlendirmenizi tavsiye ederim.

Onlarca yıl boyunca askeri planda hamasete ve bağımsızlık vurgusuna yüklenmiş rejimimiz birkaç basit savunma füzesini bile başaramamıştır. Onlarca yıl boyunca kendini yere göğe koyamayan büyük sermayemiz küçücük markalar dahi ortaya koyamamıştır. Onlarca yıl boyunca insanımızı şekillendiren eğitim sistemimiz gençlerimizi üniversitelerin kapısına yığıp hayal kırıklığına mahkûm etmekten başka bir şey yapmamıştır. Uzun lafın kısası, ipleri siyasi, askeri ve kültürel olarak hep Batı tarafından kontrol edilen, milletin sözünün geçmediği upuzun bir yalan dolan dönemi geride bırakılmalıdır ve artık bu dönem de kapanmak zorundadır!” diyen Haşmet Babaoğlu’na sormak lazımdı:

1- On iki yıldır tek başına iktidarda bulunan AKP, milli füze yapmıştı da bizim mi haberimiz olmamıştı?

2- Sn. Erdoğan, ne pahasına olursa olsun AB’ye girmek aşkıyla, o bahsettiğinin hain Batının bir figüranı mıydı?

Şeref Oğuz:

“Vasat ülkeler liginden çıkıp büyük devlet olmaya karar vermiş, yetmemiş gibi bunu dünyaya haykırmışsan, başının belaya sokulması kaçınılmazdır. Anlaşılmaz olan, bu belaların içindekilere (Cemaate) yaptırılmasıdır. İran'ın Batı ile anlaştığı gün, içimizden bazıları bu gelişmeyi "tehlikeli" saymışlardı. Zira Batı'daki 7, Doğu'daki 37 milyar $'ı serbest kalacak İran'ın, büyümemize olumlu katkısı, onlara göre "tehlike" idi. Yalnızca Kuzey Irak'ta 2020'de yıllık 108 milyar $'lık petrol geliri, bölgesel güç olma projemize hizmet edecek unsurlardan biri... Enerji koridoru, kural koyucu ülke gibi tehlikeler (!) bir şekilde bertaraf edilmeliydi. Yaşlanan ve yavaşlayan AB'nin Gümrük Birliği, vize ve üyelik süreci dâhil yaptıkları, büyük oyuncuya küçük çelmelerin ifadesiydi. Şimdiye dek kurala uyagelmiş, büyük ihaleleri daima küresel oligarşiye ve yerli işbirlikçilerine vermiş Türkiye, bu defa farklı davranıyor, dinamik, yurtsever girişimcileri devreye alıyor. Olacak şey mi? Peki, okyanus ötesi? Halkbank'a yapılan bunun somut göstergesi...” diyen Şeref Oğuz, 11 yıldır Batıya ve küresel odaklara yarayan adımlar atan Erdoğan iktidarının bereket ve kerametini görmek için, 2020’ye kadar, yani bir on yıl daha beklememiz gerektiğini söylemesi, milletimizi alaya almaktı!

Emre Aköz:

“Şimdi gözaltına alınanlar suçlu mu, suçsuz mu? Veya operasyon haklı mı, haksız mı diye sormuyorum. ("Bal tutan, parmağını yalar" sözü elbette aklımızda.) Hükümetin izlediği ekonomi politikası açısından operasyonun hangi anlama geldiğini sorguluyoruz. Hem iç talebi canlı tutmak, hem de depreme dayanması mümkün olmayan konutlardan kurtulmak için Hükümet, bir süredir özellikle büyük kentleri şantiyeye çevirdi. Niye bunu tercih etti? Çünkü inşaat diğer sektörleri de canlandıran, parayı hızla dolaştıran bir alan. Bina yaptığınızda, camcı da kazanıyor, parkeci de; armatürcü de memnun oluyor mobilyacı da... Bankalar müteahhitlere ve konut alacaklara kredi açarken, vasıfsız işçiler de iş imkânı buluyor...” diyen Emre Aköz, on milyonlarca dolarlık hırsızlıkları “Bal tutanın parmağını yalaması” cinsinden doğru ve doğal bir gelişme olarak sunmaktan utanmamıştı. Nede olsa cetvelle cinsel alet ölçen porno yapımcılığından aktarmaydı!..

Mehmet Barlas:

“Neye niyet, neye kısmet... Açıkçası bu satırların yazarı dahil "Cemaat" merkezli gerginlikleri izleyen pek çok kişi, iktidar kanadındaki bazı önemli kişilere ait cinsel içerikli kasetlerin siyaset piyasasına sürülmesini bekliyorduk. Bunun yerine yolsuzluk iddialarına dayalı gözaltılar geldi. Kısacası savaşta kullanılan araçlar beklenenlerden farklı olsa da "Batı Cephesinde Yeni Bir Şey Yok" diyerek, Erich Maria Remarque'nın yazdığı ve savaşın korkunçluğunu anlatan romanını (Im Westen nichts Neues) hatırlayabiliriz. Romanda 1'inci Dünya Savaşı'na katılan Alman gençlerinden bedenen ölmeyenlerin de, ruhen öldüğü anlatılır... Özetle kimse savaştan sağ çıkmaz. Erich Maria Remarque, bağnaz duygularla doldurulmuş gençlerin savaşın insafsızlıklarla dolu gerçeği karşısındaki çaresizliklerini işlediği için, bu roman da Naziler'in yaktığı kitaplar arasında yer almıştı. Bizdeki siyaset savaşlarına gelince... Bu savaşlarda her türlü yöntemin geçerli görülmesini yadırgamayalım. Mao ne demiş: “- Siyaset kan dökülmeden yapılan savaştır, savaş ise kan dökülerek yapılan siyasettir...” Bizdeki garip durum ise siyaset dışı oldukları varsayılan kurumların da, savaşan taraflar arasında yer almaları değil midir? Ama bu noktada stratejik önem taşıyan bir ayrıntıyı da unutmayalım. Nihai zafer "Savaş"ın sonunda belli olur... Bir "Muharebe"den kazançlı çıkmak, savaşın galibini belirlemez. Siyaset savaşının nihai galibi de demokrasilerde seçimlerle belli olur... Yakın dönemlere kadar, Türkiye'de siyasetin galipleri seçimlerle belli olmazdı. Her türlü yöntemi kullanan Derin Devlet'in egemen olduğu siyaset tarzında, seçim sandığı teferruattı... Vesayetçi rejim sona erdiği için şimdi derin devlet yerine siyasette "Derin millet" vardı. Ama seçim kazanmadan ve siyasi risk almadan iktidar sahibi olmak isteyenler, yeni cepheler açmaya çalışmaktaydı. Bu nedenle "Acaba yarın da neler olacak" diye meraklanmayalım. Ve "Demek devlet içinde bir de paralel devlet varmış" diyerek de ümitsizliğe kapılmayalım. Çünkü olaylar ne kadar şaşırtıcı olsa da, burada tek devlet var artık.” diyen ve Sabataist Mason olduğu söylenen Mehmet Barlas Erdoğan’a ve AKP iktidarına böylesine sahip çıkıyorsa, bunun arkasında bit yeniği aramayanlar ne kadar saftı!

İran’a nükleer desteği kimler veriyor, kimler saldırıyordu?

Irkçı emperyalizm, önce kendi çıkarlarını ve vahşi amaçlarını belirler, sonra bunlara gerekçe olacak bahaneler üretir. Yahudi Siyonizm’in güdümündeki ABD’nin Irak, Afganistan’ın ardından, bir ara yoğunlaşan, sonra yavaşlayan hatta Hasan Ruhani ile nükleer anlaşmayla sonuçlanan İran’a saldırı senaryoları da bu açıdan değerlendirilmelidir. Bizim, bazı gerçekleri halkımıza hatırlatmak ve AKP iktidarını uyarmak için yaptığımız tahlilleri; “komplo teorisi ve felaket davetiyesi” olarak kötüleyenler, aslında; yaklaşan musibetleri gizlemek isteyenlerdir. Hatırlayınız İsrail’in yaklaşık 1400 ölü 6000 yaralıya mal olan son Gazze saldırısı da, bir İran müdahalesi sırasında, başını ağrıtacak Hamas ve Hizbullah’ı etkisiz bırakma girişimiydi. Ayrıca, daha önce Lübnan’da Hizbullah karşısında aldığı acı yenilginin yarasını tamir etme ve imaj tazeleme hareketiydi. Bu arada, iki yıllık geçici üyeliğine seçilmekle hava atan AKP’nin, BM Güvenlik Konseyindeki etkisizliklerini ve çaresizliklerini görmeleri de milletimiz için uyarıcı bir gelişmeydi. İsrail vahşetine karşı, BM’den medet beklemek safdillikti, çünkü BM, zaten İsrail’i kurmak ve korumakla görevliydi. O zaman da yazdığımız şu tespitler çok ciddi ve gerçekçi verilere dayanmakta ve muhtemel gelişmeleri haber vermekteydi. Ve zaten ülke ve bölge dengelerini değiştirecek tarihi olayların “vukuundan önce şuyu bulması!” yani, meydana gelmeden önce o konunun sıkça konuşulur ve tartışılır olması, tecrübelerle sabitti ve ortak önseziydi.

İran'ın Nükleer Güç Olmasında ABD'nin Katkısı

Henüz soğuk Savaş'ın devam ettiği dönemde, ABD için İran'ın jeopolitik önemi tartışılmayacak derecedeydi. Bir başka ifadeyle İran, ABD için İranlıların yönetimine bırakılmayacak kadar önemliydi. Ancak Musaddık olayından çok etkilenen ABD, İran'da bir daha hata yapmak niyetinde değildi. Bu nedenle de Şah'ın iktidarının mutlak haline getirilmesi gerekliydi. Bu amaçla 1957'den başlayarak İran'daki ABD askeri varlığının arttırılmasına ve İran'ın nükleer çalışma programlarının desteklenmesine karar verildi ve ABD, İran'a sağlanan nükleer teknoloji desteğinin sadece barışçıl amaçlarla kullanılacağını tüm dünyaya ilan etti. Bunu 1958’de İran'ın Uluslararası Nükleer Enerji Ajansına (İAEA) üye olması izledi. Görünürde yanlış hiçbir şey yok gibiydi ve İran tümüyle barışçıl amaçlar taşıyarak, nükleer teknolojiyi elde etmeye girişmişti.

1968'de ABD tarafından İran’da beş megavatlık bir araştırma reaktörü bitirildi. Amerikan AMF firması tarafından Tahran Üniversitesi'nde kurulan bu reaktör, %93 saf zenginleştirilmiş uranyum kullanıyordu ve bu reaktörle birlikte yüksek seviyede zenginleştirilmiş 5 kg uranyum da İran'a verilmişti. Şah Rıza Pehlevi, İran’ın nükleer bir güç olmasını ve bölgesel güç olmaktan daha da öte küresel bir güç olmasını hedeflemişti. 1973 Dünya Petrol Krizi İran’a nükleer güç olmak için büyük fırsat sağlamıştı ve bu dönemlerde altı nükleer reaktör kurulup devreye girmişti. Gene 1974’te İran’ın 20 bin megavat gücünde 20 adet nükleer reaktör inşa etmek istediğini açıklaması da bu isteğinin bir neticesiydi.

1974'te İran Atom Enerjisi Kurumu (İAEK) kurulmuş ve Dr. İtimad, kurumun ilk başkanlığına getirilmişti. Hızlı bir şekilde gelişen bu kurum, 4 nükleer santral (Buşehr ve Darhuveyn), Buşehr'de içme suyu tesisleri, İsfahan ve Arak'ta 4 yeni nükleer santralin inşa edilmesi ve yine nükleer santrallerin yakıt ve teknolojik desteğinin teminini üstlenmişti. Bu merkez daha sonra nükleer araştırma merkezi (NRC) olarak tescillendi. Bu konuda Şah'a destek, sadece ABD'den gelmemişti. Almanya, Fransa, Belçika ve Rusya da akla gelen ilk Avrupalı ülkelerdi. Bir Alman şirketi olan Kraftwerk Union (KWU) 1974'te İran'ın Buşehr kentinde 1200 megavatlık bir santralin kurulmasını üstlenmişti. Yine aynı yıl Fransa'da Benderabbas'ta 900 megavatlık bir nükleer santral kuracağını ilan etmişti. Aynı dönemde Belçikalılar tarafından Karj’da Nükleer Tıp Merkezi gerçekleşti.

İran'ın hızla nükleer bir güç olması, İsrail'i (zahiren ve rol gereği) tedirgin etmişti. Çünkü Şah kendilerinin güdümündeydi. Özellikle ABD’de de oldukça güçlü olan Musevi Lobisi, ABD hükümetine, İran'a verilen nükleer desteğin kesilmesi konusunu sürekli istismar etmişti. Şah, ABD'nin ve Avrupa ülkelerinin bu baskılar karşısında direnemeyeceğini düşünerek, kendisine yeni nükleer ortaklar aramaya yönelmiş ve bu doğrultuda, 1976 yılında Güney Afrika ile nükleer malzeme ve teçhizat tedariki için gizli bir anlaşma gerçekleşmişti. Oysa Güney Afrika ikinci İsrail’di. Soğuk savaş döneminin kendine özgü dinamikleri bahanesiyle ABD İran’ın nükleer silah yapma olasılığını kendisi için bir tehdit olarak görmemişti. ABD'nin 1978'den önce 16 mikron hassasiyetinde 4 lazer sistemini İran'a verdiği bilinmekteydi.

İslam Devrimi Sonrasında İran'ın Nükleer Çalışmaları 

Bilindiği gibi İslam Devrimi ile İran'da sistem bütünüyle değişmişti. Ayetullah Humeyni, nükleer enerjinin İslam dinince yasaklandığını ileri sürerek, Şahlık zamanında başlatılan bütün çalışmaları kesmişti. Ancak Humeyni'nin bu yaklaşımı dini olduğu kadar, realist politikanın da bir gereğiydi. Humeyni, nükleer güç olma isteğinin İran’ı dışa bağımlı yapacağından endişeliydi. Ne var ki, savaşın başlarında Irak’ın elde ettiği askeri başarı, mollalar arasında da güçlü bir İran yaratılması için, kendilerinin de nükleer bir güç olmasının şart olduğu düşüncesini yeşertmişti. 1979-86 yılları arasında ara verilen nükleer çalışmalara, 1986'dan sonra yeniden başlanıp, bu dönemde İran, nükleer reaktör çalışmalarını hızlandırmak için Almanya, Fransa, Rusya, Arjantin, ispanya, Çin, Kuzey Kore ve Belçika ile işbirliğine girdi. Bu işbirliği sonucunda İran, 20'den fazla nükleer tesise sahip hale geldi. Günümüzde İsfahan, Natanz, Arak ve Buşehr'deki nükleer tesisler, İran'ın en önemli nükleer tesisleriydi. Bu tesislerden en eskisi, Buşehr Nükleer Enerji Santralidir.

İsfahan'daki tesis, Uranyum Dönüştürme Santralidir. Ham uranyumdan zenginleştirilmiş uranyuma kadar uzanan nükleer yakıt döngüsünde, ilk aşama burada gerçekleştirilmektedir. Bilindiği gibi düşük düzeyde zenginleştirilen Uranyum, nükleer enerji sahasında önemlidir. Ancak nükleer silah yapımında kullanılacak uranyumunun çok daha yüksek düzeyde zenginleştirilmesi gereklidir. Natanz Nükleer Santrali, İran'da uranyumun zenginleştirilmesi amacıyla kurulmuş oldukça stratejik bir santraldir. Uluslararası Atom Enerjisi Ajansı'nın verilerine göre İran, Natanz'da az miktarda da olsa nükleer silah yapımında kullanılabilecek kalitede uranyum zenginleştirmeye yaklaşmış bir ülkedir. İran'ın güneybatısındaki Arak Santrali'nde ise zenginleştirilmiş uranyumun alternatifi olan plütonyumun üretiminde kullanılan 'ağır su' üretilmektedir. Bu dört önemli tesisin dışında, Bonob, Ramsar ve Tahran'da da nükleer araştırma reaktörleri sayılabilir. Tesisler olası bir saldırıyı en az zararla atlatmak amacıyla yüzlerce kilometrelik geniş bir alana dağıtılmış gözükmektedir. Ayrıca çok sayıda tesis, yeraltında inşa edilmiştir.

Peki, tam da böyle bir süreçte, İran’da Cumhurbaşkanı seçtirilen Hasan Ruhani’nin ABD ve AB ülkeleriyle anlaştığı uranyum zenginleştirmeyi % 20’den %5’e çekmeye yanaştığı bir dönemde AKP iktidarıyla İran arasındaki “Altın+petrol dolar+para” trafiğinden Amerika’nın, ilgisi bilgisi ve izni olmadığını söylemek ne derece akla yatkındı?

Yolsuzluk ve rüşvet operasyonu ile Hakan Şükür’ün istifası gibi sıcak konuları değerlendiren Erdoğan bu 'Ahlâki değil' deyince vicdanı olanlar, kendisinin Erbakan’a yaptıklarını hatırlamıştı.

Başbakan Recep Tayyip Erdoğan, Konya Büyükşehir Belediyesi Spor ve Kongre Merkezi’nde düzenlenen toplu açılış törenine katılmış, gündemde yaşanan sıcak gelişmelerle ilgili gazetecilerin sorularını cevaplamıştı. İstanbul’daki yolsuzluk ve usulsüzlük operasyonuyla ilgili “Bunların hepsi bir adli süreç. Neticelenmeden bir şey söylemem doğru olmaz” diyen Erdoğan, Hakan Şükür’ün istifasını ise ağır dille eleştirip ahlaki olmadığını vurgulamıştı. Hakan Şükür’ün, AKP’den istifasına ilişkin, “Böyle bir istifayı bekliyor muydunuz” şeklindeki soruyu da yanıtlayan Erdoğan, “Arkadaşlar tabii böyle bir şey beklediğimi söylemem yanlış olur. Çünkü böyle bir şeyi doğrusu kendisine de yakıştıramadım, ama biliyorsunuz kem söz sahibinindir. Dolayısıyla her söz sahibini bağlar, yaptıklarını ve tavrını yadırgıyorum, doğru bulmuyorum” değerlendirmesini yapmıştı. “Hakan Şükür, sizin davetinizle partiye gelmişti. Ayrılması sizi üzdü mü” şeklindeki sorusunu da şöyle yanıtlamıştı: “Niye üzüleyim? Gönül şunu arzu ederdi; Bir insan eğer bir partinin bayrağı altında seçime giriyorsa ondan sonra o partiyle hareket eder, ayrılıyorsa da sadece partiden ayrılmaz, eğer dürüstse o zaman Parlamento’dan, milletvekilliğinden (yani siyasetten) ayrılır, çünkü bağımsız olarak Parlamento’ya gelmiş değilsin. Olması gereken şey. Aslında işin ahlaki yönü bunu gerektirir. Ama tabi bu herkese nasip olan bir şey değil.” Bunun üzerine aklı ve vicdanı olanlar, kendilerinin Erbakan’a yaptıklarını hatırlamıştı!

Hükümet ile cemaat arasındaki dershane sürtüşmesi sonunda AKP’nin futbolcu milletvekili Hakan Şükür partisinden istifa edince Mehmet Ali Şahin “Emrettiler partiye katıldı, emrettiler partiden ayrıldı” demek suretiyle “Talimatla istifa etmiştir” anlamında suçlamıştı. Sahi, Başbakan bu istifa haberini duyduğu zaman acaba kafasında neler dolaşmıştı? Mesela AKP’nin eski milletvekillerinden Kemalettin Köktaş’ın Çevre Bakanı Erdoğan Bayraktar’a kızdığı zaman söylediği “Kabahat sende değil seni Bakan yapanda” sözü gibi Hakan Şükür hakkında “Kabahat sende değil seni milletvekili yapanda” diye bir düşünce aklına takılmış mıydı? Hakan Şükür’ün nikâhını; Başbakan Erdoğan’ın, Belediye Başkanı iken bizzat kıydığını ve nikâh şahitlerinden birinin Gülen olduğunu hatırlamış mıydı?

Acı sonuç:

Türkiye, Hükümetle Cemaat arasındaki bu rant kavgası ve kadrolaşma kumpası ile oyalanırken, asıl büyük tehlike dikkatlerden saklanmaktaydı: Ülkemiz adım adım “F Marka Cemaatten, PKK Cumhuriyetine” doğru kaydırılmaktaydı. Makam ve menfaat kapışmasında ve devlette kadrolaşma konusunda kıyasıya çarpışan Erdoğan ve Fetullah Hoca ve taraftarları, her ne hikmetse, “Çözüm süreci kılıflı çözülme ve Türkiye’yi çökertme projesinde” hala ortak davranmakta, hatta birbirlerini “PKK ile uzlaşma ve barışa ulaşma girişimlerini savsaklamakla” suçlamaktaydı. Yani figüranlar, sadece senaryo gereği verilen rolleri oynamakta, halk ise bunları gerçek sanmaktaydı. Mahalle takımı taraftarları gibi, herkes kendi kahramanlarını alkışlarken ve piyonların palavralarıyla avunurken, ülkemiz resmen ve ismen olmasa da, fikren ve fiilen ayrışma noktasına taşınmaktaydı.


[1] Bak: 02-10-2018 Odatv.com

[2] Bak: 01 10 2018 – Çiğdem Toker

[3] Bu e-posta adresini spambotlara karşı korumak için JavaScript desteğini açmalısınız – 01 10 2018

[4] https://www.memurlar.net/haber/779633/istanbul-merkezli-para-aklama-operasyonu.html (Anadolu ajansı)

[5] Milli Gazete, Reşat Nuri Erol

 

Eklenme Tarihi: 27 Mayıs 2015

Makale Okunma Sayısı: 6223

Yorum ekle

Yazdığınız her yorumla birlikte IP adresinizin kayıt edildiğini ve Türkiye Cumhuriyeti hukuk kurallarına aykırı, iftira ve genel ahlaka aykırı tarzda yorumlarınızdan hukuken ve vicdanen sorumlu tutulacağınızı tekrar hatırlatırız...


Güvenlik kodu
Yenile

YABANCI DİLDE KİTAPLARIMIZ

SON YORUMLAR