Âlim ve Fadıl İnsan MOLLA BAHRİ HZ.LERİ

Muhterem, muttaki; ilmiyle amil

İsmi Bahri, ilmi; bahri ummandır!

Edep erdem ile, insanı kamil

Ender bir şahsiyet, rehber gümandır!

Tahsil talim etti, ilmi şeriat

Erbabı zikirdir, ehli tarikat

Cehdü ibadetle, nuri hakikat

Eylemiş tecelli, fadlı Rahmandır!

Nefsin tepeledi, oldu Haydari

Erbakan’a sadık, buldu Hak yâri

İnşallah cennette, görür didari

Şeriat tarikat, Onda harmandır!

Mücahit müderris, layıktır izzet

Binler talebeye, verdi icazet

Kanaat ehlidir, çeker riyazet

Bil Ledün ilmine, hak tercümandır!

Dönmedi davadan, görse de cefa

Hakta sabitkadem, ahdine vefa

Umarız yoldaşı, Ashabı Suffa

Seyda’nın sohbeti, derde dermandır!

Hatır kıymet için, iş bu satırlar

Nurlu yüzün gören, Hakkı hatırlar

Sahibin tekmeler, huysuz katırlar

Nankörün çelmesi, kati yamandır!

Sen şerre maniydin, hayra delalet

Kadrini bilmedik, hakkın helal et

Halk hidayet verip, alır dalalet

Hak batıl karışmış; vah, toz dumandır!

Âlimler gidince, âlem göçüyor

İslam yozlaşıyor, ahlak çöküyor

Bidat batağında, iman çürüyor

Kimi Karun olmuş, kimi Haman’dır!

Cenneti Alaya, girsin sorgusuz^[1]

Yaşasın huzurla, dertsiz kaygusuz

Sözlerim anlamaz, cahil duygusuz

Bizim bin canımız, dosta kurbandır!

Ahmet Hoca sakın, Hak yoldan cayıp

Dünyalık kazanmak, en büyük kayıp

Ne gafil yatarsın, ayıptır ayıp

Din elden gidiyor, Ahir zamandır!