ARAMA

Toplam Ziyaretçilerimiz

mod_vvisit_counterBugün2002
mod_vvisit_counterDün6682
mod_vvisit_counterBu Hafta14774
mod_vvisit_counterGeçen hafta58521
mod_vvisit_counterBu Ay92919
mod_vvisit_counterGeçen Ay122941
mod_vvisit_counterŞu Ana Kadar17543858

IP'niz: 3.238.249.17
Bugün: 14 Nis 2021

Bu Ana Kadar Okunan

Sayfa Gösterimi : 12480554

YENİ ÇIKAN KİTAPLAR

AA 150X
KT 150X
IY 150X
EIA 150X
 ADIL DUZEN 150x
erbakan devrimi 15b 160
 
bizim ataturk 17b 160
 
hilalhac
 
baskan160
 
siyaset strj 160
 
sistem tahlili 160
 
 darbe 160
 
 
 

ADİL DÜNYA YAYINEVİ

Tel-Faks:

0212 438 40 40

0543 289 81 58

0532 660 12 79

 

 

Reklam
Reklam
Reklam
Reklam

“DARBE”LER KADAR, “DEMOKRASİ DEREBEYLERİ” DE TEHLİKELİDİR!

Kullanıcı Değerlendirmesi: / 42
ZayıfMükemmel 

 

“DARBE”LER KADAR,

“DEMOKRASİ DEREBEYLERİ” DE TEHLİKELİDİR!

      

Atatürk’ün şüpheli ölümünün ardından İsmet İnönü’yü başa getiren ve devrimin kabuklarını alıp asıl kurum ve kavramlarının yönünü tersine çeviren sabataist cunta; sistemi yeniden yapılandırma sürecinde, Türk Silahlı Kuvvetlerini, dış düşmanlara karşı değil, iç düşman gördüğü Müslüman halkımıza karşı kullanacak şartları hazırladı. Maalesef ordumuzun, kendisine asıl tehdit ve tehlike olarak gösterilen Müslüman halkımıza, iç düşman olarak bakması sağlanmaya çalışıldı ve bu yönde sürekli ve suni gündemlerle kışkırtıldı. Amaçları, TSK’yı, dış Siyonist destekli iç sabataist ve masonik saltanatının demokrasi kılıflı despotizmine bekçilik yaptırmaktı. Ve bu istikamette nice talihsiz olaylar yaşandı. Ne var ki, Milli Görüş’le dirilen ve organize edilen Milli Derin Devlet yeniden Devlet-Millet yakınlaşmasını ve kaynaşmasını sağlamaya başladı ve tüm Milli kurumlardaki sabataist kadrolaşmanın etkinliğini ve direncini kırmayı başardı. Ancak hıyanet odakları, Müslüman Türk toplumu ile Ordusunun dayanışma ve yardımlaşma içine girdiğini saklamaya çalışarak, Milletimizle Ordumuz arasında Laiklik kavgaları ve irtica yaygaraları çıkarmaya çalışmaktadır.

Hâlbuki ordumuzun, basit politika oyunlarından ve iç siyaset tartışmalarından uzak tutulması, onun saygınlığını artıracak ve asıl tehdit ve tehlike olan dış düşmanlara karşı hazırlıklarda daha kararlı ve caydırıcı olmasını sağlayacak ve toplumun her kesiminden tam bir güven ve destek alacaktır. Ama emperyalist ve Siyonist çevreler ve yerli işbirlikçi hainler ise, Ordumuzun kendi haksız ve ahlâksız sistemlerine bekçilik yapmasını, üstelik Milletimize yönelik bütün hakaretlerin suçunu ve sorumluluğunu da sırtına almasını arzulamaktadır. Bu şekilde kasıtlı olarak hırpalanıp yıpratılan Ordumuz ise, sürekli dış güçlere ve içimizdeki sabataist şebekeye mahkûm ve mecbur bırakılacaktır. Ama artık bu devran tersine dönmüş bulunmaktadır ve Ordumuz tekrar, Türkiye öncülüğündeki yeni bir Barış ve Bereket (İslam) Medeniyetinin kurulmasını sağlayacak tarihi ve talihli değişime ivme kazandıracaktır. Gerçekten sinsi ve sistemli bir tehlike olan “irticacılık, istismarcılık, ılımlı İslamcılık, radikal şeriatçılık” gibi şeylere, haklı olarak karşı çıkmak ve tedbir almakla beraber, Kahraman Ordumuzun, artık; Milletimizin, yani kendisinin varlık sebebi ve kahramanlık iksiri olan, yüce Dinimiz İslam’la ve dini inançlarını yaşayan Türk halkıyla sanki bir problemi varmış kanaatini yıkacak ve bu kasıtlı karayı aklayacak söylem ve eylemlerle ilgili adımları bir an evvel atması umulmaktadır. İşte bu bağlamda, rahmetli E. Org. Yaşar Büyükanıt’ın KKK iken yaptığı ABD ziyaretini, farklı bir bakış açısıyla değerlendirmekte fayda vardır. Anahtar cümle Büyükanıt Paşa’nın şu sözlerinde saklıdır: “Ben ABD’den icazet almaya gelmedim. Türk Askeri, Atatürk’ün mirası ve Milli anayasası dışında kimseden icazet almaz!..” Hatırlarsanız, Erbakan Hoca’nın ABD ziyareti de “icazet almaya gitti” şeklinde çarpıtılmaya çalışılmıştı.

Darbecilik mi, Yoksa Demokrasi Derebeyliği mi Daha Tehlikelidir?

Artık; “Milli çıkarlar” açısından uygulanması “zaruret” halini almış ihtilal yönteminin “hatalı ya da eksik uygulamalar”dan ötürü “yanlış” damgası yiyerek karalanması mı daha doğrudur, yoksa o günün ya da bugünün(!) zaruretleri ile söz konusu yöntem arasındaki bağıntının “gerçekçi” bir bakış açısıyla ele alınması mı? sorusuna bir cevap bulunmalıdır. “Memleket hiçbir şeyden çekmedi, şu darbelerden çektiği kadar!” diyerek “düzenbazlık çarkına çevrilen demokrasi parkı”nda parsa toplayanlar, birilerini “ihtilalcilik ve demokrasi düşmanlığı”yla suçlayıp yer yer timsah gözyaşlarıyla karışık siyasal hıçkırıklar eşliğinde “Darbelerin Gölgesinde Bir Demokrasi!” edebiyatına sarılıyorlarsa; bunun nedenleri üzerinde iyi durulmalıdır.

Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün “Ordumuz, Türk Toprakları’nın ve Türkiye İdeali’ni tahakkuk ettirmek için sarf ettiğimiz çalışmaların yenilmesi imkânsız teminatıdır!” dediği hayati bir kurumun yıpratılmasına göz yumulmamalıdır. Ayrıca bu noktada, esasen bir ilim olması gereken “siyaset”in, “Batı’nın düşmanlarına savaşla yapamadığını diplomasi ile yapma sanatı” haline getirilmeye çalışıldığının altını çizmek de yerinde olacaktır... Ancak bugün bu noktada, “ülkenin bölünmez bütünlüğünü ve milli güvenliğini gözetmek” görevi ile vazifelendirilenler bu yükümlülüğü layıkıyla yerine getirmek şöyle dursun, tüm sorumluluk duygularını ve yasal yükümlülüklerini yitirmişlerken; “demokrasi” denilen “siyaset merkezli” ve asistematize olmuş sistematik yapının hangi mecraya doğru akacağı sualini sormak kaçınılmazdır! “Demokrasi şövalyeliği”ne soyunarak, yapılan askeri müdahaleleri “toz duman olmuş ortamı durultmak” için değil de, paşaların keyfi kararlarından ötürü yapılmışçasına bir tavır takınanların “darbe” üzerine yarattıkları kamuoyu; ülkede zaman zaman netleşip zaman zaman gözden kaybolan “demokratlar-darbeciler” eksenindeki safları da sıklaştırmıştır! Dolayısıyla ülkeyi, “etnik ve dini bölücülük”, “terörizm” nev’inden türlü “anarşi olayları” gibi ortalığa “bilinçli” olarak saçılmış “sosyal dinamitler”den kurtarmak adına zemini temizlemenin başka bir çaresini bulamayanlar, maalesef “suçlu”, “özgürlük karşıtı”, “ihtilalci” ve “faşo” diye hırpalanırken; o karambol ortamından maksimum derecede istifade edebilmek adına oltalarını piyasaya salan yabancı istihbarat servisleriyle can ciğer kuzu sarması olup “Ülkenin geleceği adına özgürce siyaset yapmak zorundayız!” plağı çalanlar ise “demokrasi kahramanı”dır(!)..

Ortaya çıkacak tablonun genel hatlarını şu şekilde özetleyelim…

DP’nin Tek Parti şımarıklığı: Zira CHP, İstiklal Savaşı ve İkinci Dünya Savaşı gibi iki önemli savaş arasında preslenmiş sorunlu bir dönemle baş etmeye çalışırken o an için belki de bir lüks olan “katılımcı demokrasi”yi geri plana iterek en acil adımları atmaya yönelmiş olabilirdi; lakin DP’nin süreç içinde bir “siyasi özgüven”den “rahatlık”a ve hatta bir “vurdumduymazlık”a dönüşen “siyasi ukalalık”ı mantıksal bir gerekçe ile temellendirilemezdi! Adnan Menderes’in “Odunu aday göstersem milletvekili seçtiririm!”, “Ben orduyu astsubaylarla bile idare ederim!”, “14 Mayıs’ta Türk Milleti Halk Partisi’ni iktidardan, 3 Eylül’de ise muhalefetten sildi!” ya da “Siz isterseniz Hilafeti bile geri getirirsiniz!” nev’inden beylik sözleri ile 2 Mayıs 1954’te yapılan ve halkın yine DP dediği genel seçimlerin akabinde maalesef birçok siyasi oluşum ve liderin uğradığı “aşırı güç zehirlenmesi”ne uğrayarak basın ve akademik dünya gibi çeşitli güç dengelerine yönelik politikalarını aniden değiştirip sertleştirmesi ise; bu “siyasi ukalalık”ın somut görüngülerinden yalnızca birkaçıdır.

Sonuç olarak 27 Mayıs 1960 İhtilali gerçekleşmemiş olsaydı; 1954 Genel Seçimleri’nden sonra 1957’de de tek başına iktidar olma durumunu sürdüren DP’nin bir tek parti dönemi yaratması gayet doğal bir netice olacak ve CHP’nin demokrasi dışı görülen tek parti dönemi bu sefer DP’de tecelli ederek çok daha etkili ve yıkıcı bir şekilde halkın karşısına çıkacaktı. Mevcut siyasi planı değiştirmede “etkili” olacak “sıra dışı bir yöntem”in uygulamaya konulması; o günkü koşullar itibarıyla “tercihi bir durum” değil, tamamıyla bir “zaruret” halini almıştı. Bu askeri bir müdahale; “sıcak”, “sert” ve doğal olarak birçok “risk”i barındıran “beklenmedik bir hamle” sayılmalıydı ve 27 Mayıs 1960 Askeri Müdahalesi de şüphesiz içinde bazı aşırılık, eksiklik ve yanlışları barındıran bir müdahale konumundaydı.    

1961 Anayasası ve ani gelen “Özgürlük”; acaba darbeciler manipüle mi edildi?

27 Mayıs 1960 İhtilali’nin en tartışmalı ürünlerinden biri, şüphesiz 1961 Anayasası’dır. Önce tüm siyasi planı tasfiye eden askeri bir müdahale ve hemen akabinde de “Türkiye Cumhuriyeti’nin gelmiş geçmiş en özgürlükçü anayasası” denilen beklenmedik bir anayasal çerçeve hazırlamıştır. Sonuçta tahrip gücü yüksek olmak durumunda olan müdahalenin etkileri böylesi bir adımla nötralize edilerek, sarsılan ve tedirginlik duyan toplumsal düzlemin içine girdiği titreşim dalgalarının şiddeti azaltılmaya çalışılmış; ancak bu zararı minimize etmeyi hedefleyen açılım; henüz daha hazır olmayan bir zemin üzerinde tatbik edilmeye kalkılınca, evdeki hesap çarşıya uymamış ve ilerleyen süreçte görüleceği gibi bu durum “sağ-sol çatışması” ile “etnik kalkışma”yı kışkırtmıştır. Aslında bu açılımın ortamı germenin ötesinde yarattığı en önemli tehlike; “sağlıksız bir özgürlükçü anlayışa kilitlenen kitlenin ‘ulus-devlet anlayışı’nda ciddi yaralar açması” olmuştur. Zira söz konusu ani doz aşımı, kitleleri “ulus-devlet bilinci”nden uzaklaştırarak; etnik, dini, mezhebi ve sınıfsal farklılıkları maksimum derecede kullanmak isteyen dış odakların avlanma girişimlerini kolaylaştırmıştır. Ve nötralize edeyim derken bir katalizör halini alan bu astratejik hamle ile 1971 ile 1980’e doğru giden sürece istemeden de olsa zemin hazırlanmış ve bir türlü önü alınamayan süreç neticesinde “1961’de atılan özgürlükçü adım”, 1982 Anayasası ile geri alınmak durumunda kalınmıştır.  

Askeri Kanada Sızan Virüs; “Hizipleşme”:

Siyasette olduğu kadar askeri kanat içerisinde de mevcut olan hizipler; söz konusu tehlikenin bertaraf edilebilmesi adına uygulanması bir mecburiyet halini almış olan müdahalenin; “istikrar” ve “tutarlılık”ına gölge düşüren en önemli noktalardan biri sayılmalıdır. Ancak hastalıklı siyasetin doğasındaki bu saf değişiminin, 27 Mayıs öncesi askeri kanat içerisinde kök salışı çok daha problematik hususlar doğurmuştur. Hatta bu hizipleşmenin hem 27 Mayıs Hareketi’nin bir sonucu, hem de bir tetikleyicisi olduğunu söylemek yanlış olmayacaktır. Zira DP Politikaları’nı destekleyen ya da bu çizginin karşısında olan alt rütbeli ve üst rütbeli gruplar arasındaki görüş farklılıkları; hem ihtilal kararını hızlandırıcı bir unsur olacak, hem de müdahale sonrası istikrar ve tutarlılığın yakalanmasına engel oluşturacaktır.

Unutmayalım; nasıl ki hukuk için “Gün gelir herkese lazım olur” deniyorsa; aynı şey ordu için de geçerli bir yaklaşımdır. Hatta orduya duyulan ihtiyacın açığa çıkması için belirli bir zamana ihtiyaç da yoktur, zira ordu her an için “olmazsa olmaz bir güç” konumundadır. Elbette ki ordunun siyasete müdahale etmemesini istemek de hemen bir ordu karşıtlığı sayılmamalıdır. Lakin “Türkiye’nin en iyi ihraç malzemesi ordusudur!” diyen Soros gibi “demokrasi tacirleri”nin ekmeğine yağ sürmekten başka hiçbir şeye yaramayacak olan ve hatalı genellemelerle adeta bir “karalama kampanyası”na dönüştürülen böylesi bir yıpratma hareketine kapılmanın, toplumsal kitleyi, ülkeyi ve devleti nasıl bir noktaya doğru sevk edeceğini de sistematize bir anlayış dahilinde iyi analiz etmek şarttır.

1971 Müdahalesi aslında tarihi CHP-DP rekabetinin bir sonucu olarak doğmuş; ordu-sol işbirliği ile bir DP uzantısı olan AP’nin tasfiyesi hedeflenmiştir!

Stratejik konumu ve “geçiş iklimi”ne açık kültürel zenginliği ile dış güçler tarafından her daim bir cazibe merkezi olarak algılanmış olan Türkiye; tehlike çanlarının çalmaya başladığı 1960 ile 1980 arasında yoğun bir dış operasyona tâbi tutulmuş ve tehdit algılaması belirli bir boyuta ulaştığında, mecburen müdahale etmek durumunda kalan askerin, “zemin temizleme çalışmaları” da sonuç vermeyip mevcut siyasi istikrarsızlık ortamı daha da körüklenince yine olanlar olmuş ve 12 Eylül 1980 müdahalesi yapılmıştır. Ve bu sefer 1971’de yapıldığı gibi 1961 Anayasası’na ufak rötuşlar atmak yerine Anayasa üzerinde komple bir değişiklik yapma yoluna gidilmiş; erken bir adım olduğu için “ulus-devlet” anlayışını sekteye uğratmanın ötesinde sonuç vermemiş olan 1961 adımı geri alınarak, tanınan aşırı özgürlükler 1982 Anayasası ile büyük ölçüde tıraşlanmıştır. Ayrıca “Hürriyet ve Anayasa Bayramı” olarak kutlanan 27 Mayıs Günü Kutlamaları da askeri yönetimce kaldırılarak, 1960 Müdahalesi ile ilgili çelişki yaratabilecek tüm hususlar temizlenmeye çalışılmıştır. Ancak yabancı güçlerce vizyona koyulan dönüştürme operasyonunun en son perdesi olan 80 öncesi tablo böylesi bir adımla durdurulmamış olsaydı; uluslararası kurgunun değişmeyen kozları olan “Kürt-Türk”, “Sağcı-Solcu”, “Alevi-Sünni” gibi suni kamplaşmalar üzerinden hız verilen “Türkiye’yi dağıtma planı” amacına ulaşmış ve BAĞIMSIZ TÜRKİYE CUMHURİYETİ DEVLETİ’nin temeline dinamit koymaya çalışanlar başarıya ulaşmış olacaktı. Dolayısıyla 12 Eylül Müdahalesi; Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin belini bükmüş bir “zulüm abidesi” değil, tam aksine devletin varlığını devam ettirmesini temin eden bir “milli zaruret” olarak algılanmalıdır. Bu nedenle 27 Mayıs 1960 ve 12 Mart 1971 müdahalelerinden daha sert bir imaj veren ve askerin karşı olduğu izlenimine rağmen 1983 Genel Seçimleri ile Amerika’ya yakınlığıyla bilinen teknokrat Özal’ın başa geçmesiyle perde arkası bulanıklaşan 12 Eylül 1980 Askeri Müdahalesi; ne olursa olsun “bölünmeyi önleyici bir ihtilal” niteliği taşımaktadır. Belki 12 Eylül 1980 “bölünmeyi önlemenin tedbirleri”ni ortaya koyamamıştır, ama Sevr’i geçici de olsa önleyen bir müdahale olma sıfatını kazanmıştır.

Ancak 28 Şubat Süreci ile 1960’lı 70’li yıllarda bir hizipleşme olarak ifade edilebilecek “ordu içi saflaşma” bir “satılık paşalar skandalı”na dönüşmüş ve ordu içine yerleştirilen değil, ordu içinden satın alınan isimler üzerinden yürütülen operasyonla, maalesef ordu manipülasyona uğratılarak inşaası hedeflenen siyasi figürün yani AKP’nin zemini hazırlanmıştır. Dolayısıyla salt MGK Kararları düzeyinde bir müdahale olduğu için post-modern sıfatı ile nitelendirilen “28 Şubat”, Türk Silahlı Kuvvetleri tarafından planlanarak vizyona koyulan klasik bir askeri müdahale değil; “Siyonist cunta”nın, adeta taşeronlaştırdığı “askeri cunta” üzerinden yürüttüğü bir “dış operasyon” durumundadır. İtina ile yaratılan “irtica canavarı” üzerinden dezenforme edilen ordunun bazı kademeleri, istenilen yönde hareket ettirilerek siyasi düzlemin temizlenmesi sonucunda ise operasyon sonuç vermiş ve doğrudan talimatlarla yönlendirilen çoğunluk sahibi, güçlü ve “küresel tefeciler”e hizmette kusur etmeyecek kadar iyi programlanmış ‘AKP’ iktidara taşınmıştır” şeklindeki tespitler üzerinde dikkatle durulmalıdır.

15 Temmuz hıyanet kalkışması ise; Siyonist odakların FETÖ’cü kiralık kuklalarıyla yapmaya çalıştıkları: Erdoğan’ı hizaya sokma ve Türkiye’yi fiilen 2. İsrail konumuna taşıma hazırlığıydı, ama çok şükür ki, yine TSK’nın sağlam duruşu sayesinde hezimete uğratılmıştı. Bu kalkışmanın öncesinde ve sonrasındaki istismar konuları ise mide bulandırıcıydı!

“Bugünün Türkiyesi”nde “Darbe”yi Özleyen mi Çok, Yoksa Özleten mi?

Özet olarak “siyasi tarihin önemli parçalarından biri olan askeri darbeler”in toplumsal ve siyasi ortam üzerindeki etkileri ile yüzleşilip darbelerin eksileri kabul edildiği kadar; konuya aynı özenle, müdahalelerin zaruretleri ile TSK’yı da çevreleyerek Sevr’e yol bulmaya çalışan dezenformasyon odakları açısından da yaklaşılmalı ve sergilenecek olan bu topyekûn değerlendirmeyle darbeler üzerinden yaratılan toz bulutunun kimlerin işine yaradığı üzerinde de kafa yorulmalıdır. Ayrıca şu nokta da açıklıkla ifade edilebilir ki; bu ülkede darbelere saldırmayı adet haline getirmiş güruhların çoğunun arkasından da güllerle çiçeklerle bezenen demokratik icraatlar falan değil, düpedüz “ihanet” çıkmıştır! Dolayısıyla kamuoyu önüne çıkıp “demokratik artistik yapanların” dillerine doladıkları “demokrasi ağıtlarına” aklıselim ile yaklaşılması daha doğru olacaktır. Darbeleri geride bırakmış Türkiye’nin bugününe bakıldığında ise; darbeyi özleyenden çok “özleten” bir siyasi kadronun iş başında olduğu sırıtmaktadır. Yani AKP icraatlarıyla bir darbeye adeta davetiye çıkarmaktadır.

• AB merkezli bir görüntü çizilip “AB’ye Uyum Süreci” içinde toplanan parsanın “küresel güç odakları”na akıtıldığı bir dış politika çizgisi…

• Bir küresel tefeci olan Siyonist bankalara ve diğer sömürü odaklarına ciro edilmiş bir iflas ekonomisi…

• DP İktidarı’nın ithalat çılgınlığına bir de özelleştirme çılgınlığını ekleyerek “yağma” mantığını meşrulaştırmaya çalışan bir milli servet tasfiyesi…

• Etnik kartları soğutarak oyun dışı bırakacağına; sürekli ısıtarak sabotaj malzemesi haline getiren ahmakça bir parçalama stratejisi

• AB’ye Uyum tezgâhı üzerinden başta “terör” olmak üzere birçok stratejik noktada pasifize edilen Anayasal Düzlem’i köklü bir değişime uğratabilmek adına var gücüyle çalışan köstebeklerden oluşan bir siyasi hıyanet felsefesi…

• MGK’nın sivilleştirilmesi gibi başlangıç hamlelerinin akabinde YAŞ Kararları’nın yargıya açılması gibi Türk Silahlı Kuvvetleri’ni tamamen saf dışı bırakacak talimatları AB Masalı üzerinden uygulamaya koyan bir ruh sefaleti

Ve tamamen duygusal etkili bonuslar vasıtasıyla ehlileştirilen medya üzerinde yürütülen çürütme operasyonunu YÖK ve RTÜK gibi önemli kurumlar ile sürdürerek kendilerine bağışlanan koltuğun hakkını vermeye çalışan bir sözde “baş”bakan resmi ve Cumhurbaşkanı portresi… Dolayısıyla bu noktada “Acaba darbeyi özleyen mi çok, yoksa zorla özleten ve davet eden mi?” diye sormak fazla yadırganmamalıdır. Yoksa birileri ülkenizin, ekmeğini yediğiniz zeminin temellerine dinamit yerleştirirken, mevcut yıkıma göz yumarak hatta alkış tutarak “bir demokrasi kahramanı” mı olmalıdır?

Sürekli “iç savaş” kuşkuları niye pompalanmaktaydı. Pompalı tüfek yığınakları sadece Melih Gökçek’lerin ucuz kahramanlık şantajı mıydı?

Maalesef Sn. Cumhurbaşkanının; “Hayır diyen vatan hainidir, teröristtir, FETÖ şebekesidir” ithamlarından cesaret alan AKP'liler artık “Hayır”cıları tehdit ve şantaja başlamıştı. İşte AKP’li bir ilçe başkanının çektiği videoda: “Abi referandumda hayır diyenlere ne yapacağız?” diye sorduktan sonra elindeki tabancanın bütün şarjörünü boşaltmaktaydı. Hadi bunlar ahmak takımıydı. Ama Cumhurbaşkanlığı Başdanışmanlarından İlnur Çevik’in twitleri kafa karıştırıcıydı. Eski bir gazeteci olan ve Irak'ta Barzani ile çok sıkı ekonomik ilişkileri bulunan bu adamın: “Hayır diyenlere: 7 Haziran 2015 sonrası Türkiye'deki kaos ve istikrarsızlığı mumla ararsınız” tehditleri, iç savaş kışkırtıcılığı mı olmaktaydı? Bu şaşkın şımarıklıklara herhalde sormak lazımdı. Yahu şayet hayır çıkarsa nasıl bir kaos ve istikrarsızlık olacaktı? Bu ülke nereye kaydırılmaktaydı?

İlnur Çevik, bu twit ile aynı muhtevada çok daha geniş bir şantajı Yeni Birlik gazetesindeki köşesinde yapmıştı:

“Bazıları bu referandumu yalnız sistem değişikliği için halk oylaması olarak görüyor ve esasında ‘hayır’ oyu çıkarsa ülkede her şeyin normal akışında devam edeceğini hayal ediyor… Yani bu seçimde Cumhurbaşkanlığı el değiştirmeyeceğine göre ve AKP iktidarı da olduğu yerde kalacağına göre mesele yok o zaman hayır olsa bile bir sıkıntı olmaz gibi bakanlar var… Ama kazın ayağı böyle değil… ‘Hayır’ oyu halkımızın tercihi ve saygı duyulacak bir netice ama böyle bir neticenin ülkeye ciddi bir istikrarsızlık getireceğini bilmek için siyaset bilimcisi olmaya gerek yok… Ülke içindeki muhalefet ise ‘Hayır’ oyunun hükümete güvensizlik oyu olduğunu iddia edip seçim diye zorlayacaklar, hatta Cumhurbaşkanımızın durumunu bile sorgulayacaklar… İşte size istikrarsızlık senaryosu… Pişmanlık fayda etmeyecek, çocuklarımızın geleceğini ipotek altına almış olacağız. Ülkemize yazık değil mi?”

Peki gerçekten böyle bir “Kaygı” duyuluyorsa ve bu kaygı zirvelerde konuşulup duruyorsa, Türkiye istikrara mı yoksa kaos ve kargaşaya mı hazırlanmaktaydı?

Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı hazırladığı iddianameye göre: 17/25 Aralık’tan sonra, yani, Fetullahçılarla hükümetin kapışmasından ve yollarının ayrılıp, büyük kavganın başlamasından sonra Fetullahçılar iki yasa çıkartmışlardı: Birincisi; 11 Şubat 2014’te hazırlanmıştı. İktidar partisinin oylarıyla kabul edilen yasayla askeri terfiler bir yıl öne alınmıştı. Dört yıllık albaylarla, üç yıllık generaller bu yasaya dayanılarak YAŞ kapsamına alınıp terfileri yapılmıştı. Böylece o yıl general yapılan 10 albay da darbe girişimine katılmıştı. İkincisi; 27 Ocak 2014’te çıkmıştı. Bu yasa 37 AKP milletvekilinin imzasıyla Meclis’e sunulmuş ve oylanmıştı. Bu sayede 28-30 yıl görev yapan albaylara emekli olurlarsa 70 bin lira fazla ikramiye hakkı tanınmıştı. Böylece Fetullahçı olmayan albayların gönüllü tasfiyesi sağlanmış, Fetullahçı albayların önü açılmıştı.

Peki FETO soruşturmalarında SİYASİ AYAĞA bir türlü dokunulmaması acaba hangi kuşkuları yansıtmaktaydı?

Fetullahçı yapılanmayla ilgili; “Bir taşı çektiğinizde arkadan kimin ya da kimlerin geleceğini bilmiyorsunuz! O kadar çok profesyonel isim var ki bilseniz şaşırırsınız! Özellikle FETÖ kanadında eğitimsiz adam yok. Çok başarılı bir şekilde istihbarat örgütlerinin desteğiyle kendilerini gizliyorlar... Bunu benim gibi onlar da biliyorlar. Sanırım sorun şu ki bu SIR'ları bilen çok kişi yok. Bu nedenle çok iyi gizleniyor ve senaryosu dışarıda yazılan oyunları iyi oynuyorlar! Ama asıl ben onların arkasındaki Karar Merkezlerine bakarım! Londra, Washington ve Moskova'da ne var ne yok diye bakarım. Bu nedenle de içerideki isimlere pek takılmam” diyen Ergün Diler gibileri; BOP’un Dinci ayağının FETULLAHÇILAR, siyasi ayağının ise bu iktidar olduğunu nereye kadar saklayacaklardı?

FETÖ ihraçlarının AKP’nin iktidara taşınmasından ve 2003 yılından itibaren durdurulduğu itirafı savcının iddianamesinde yer almıştı.

İstanbul'daki 15 Temmuz darbe girişimi ana iddianamesi İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından onaylanmıştı. Fetullah Gülen ile birlikte 10 şüpheliye 92'şer kez müebbet hapis cezası istenen iddianamede, 1987'den itibaren FETÖ ile ilişkili olduğu tespit edilen 400 askerin TSK'den ihraç edildiğine, ancak 2003 yılından itibaren bu ihraçlara son verildiğine dikkat çekilmesi anlamlıydı!

2013’teki YAŞ'ta Terfi Edenlerin Çoğunun Darbeye İştirak Ettiği Vurgulanmıştı!

İddianamede, 'FETÖ’nün TSK’daki yapılanması da anlatılmıştı. “1985’ten FETÖ’cü darbenin olduğu 2016’ya kadar FETÖ üyeliği iddiasıyla 400 personelin TSK ile ilişiği kesilmiştir. TSK, 2003’ten sonra FETÖ’cü olduğunu bildiği kimsenin ilişiğini kesmemiştir” kaydı yer almıştı. 2013 YAŞ’ında terfi eden generallerin neredeyse tamamının FETÖ mensubu olduğu belirtilen iddianamede şöyle denilmişti: 2013 YAŞ’ta terfi eden generallerin 1-2 istisna hariç, hepsi darbeye fiilen iştirak ettikleri için TSK’dan ihraç edilmiş veya tutuklu durumdadır. 2011 ve 2012’de YAŞ neticesinde de durum aynıdır. 15 Temmuz öncesi TSK’da görev yapan generallerin büyük bir kısmı darbeye fiilen iştirak etmiş veya FETÖ iltisakları tespit edilerek TSK’dan ihraç olunmuştur. 2014 ve 2015’te albaylıktan Tuğg./Tuğa.lığa terfi ettirilen personelin yüzde 80’i ihraç edilmiş bulunmaktadır.” tespitleri de vurgulanmıştı. Yani öyle aldatılma, kandırılma değil, bilinçli suç ortaklığı yapıldığı sırıtmaktaydı!

Ahmet AKGÜL -

AHMET AKGÜL KİMDİR?

     

Araştırmacı-Yazar, Düşünür ve Siyaset Bilimci olarak tanınan Ahmet Akgül, Milli Görüş çizgisinde önemli bir fikir adamıdır. Olaylara insan eksenli ve İslam endeksli yaklaşmaktadır.

2004 Ocağında, arkadaşlarıyla birlikte İstanbul’da aylık olarak yayınlanan “Milli Çözüm” Dergisini çıkarmaya başlamıştır.

Uzun süreli, ciddi ve çileli bir mücadele dönemi yaşamış ve bu duyarlı, tutarlı ve kararlı tavrını hiç bırakmamıştır. Bu yüzden pek çok sıkıntı ve saldırılara uğramış, defalarca mahkeme açılıp tutuklanmış ve hapis yatmıştır.

İnancımız ve ihtiyacımız olan evrensel hukuk kurallarının; bütün insanlığın ortak değeri ve hayat düzeni haline getirilmesi, “Demokrasi, Laiklik ve özgürlükler” gibi çağdaş kurum ve kavramların; ilmi ve insani temellere göre yeniden şekillenmesi… Ve Türkiye’nin yeni bir barış ve bereket medeniyetine öncülük etmesi konularında yoğunlaşmıştır.

Üstadımızın, başta “İnsanın Yozlaşması”, ardından “Adil Düzen ve Yeni Bir Dünya” ve yine “Barış ve Bereket Nizamı “İslam Davası” ve Yozlaştırılan “Cihat Kavramı” gibi birçok kitapları İngilizceye çevrilip merkezi Londra’daki Cagaloglu Yayıncılık organizesiyle; Amazon ve Bornes&Noble (bn.com) gibi dünya genelinde dağıtım yapan yüzlerce online sitesinde ve dijital (e-kitap) sayesinde 120 kadar ülkede yayınlanıp okunmaktadır. Ayrıca Üstadımızın “Yüce Kur’an’ın Manası ve Mesajı” başlıklı Meali Kerim yorumları İngilizce ve Rusça tercümeleri ile “Adil Düzen ve Yeni Bir Dünya” kitaplarının Rusça, Arapça, Çince, Japonca ve İspanyolca tercümeleri tamamlanıp basılmış olup; Almanca, Fransızca, Kırgızca ve Farsça tercümelerinde de sona yaklaşılmıştır.

Milli siyaset ve sorumluluk düşüncesini farklı bir boyutta ele alan ve yorumlayan Hocamız; yaklaşık 40 yıldır Türkiye’mizin her yerinde, Avrupa’da ve İslam ülkelerinde, önemli seminer ve konferanslara katılmaktadır.

Mili Görüş’e çöreklenmiş bazı şaibeli kişilerin gizli niyet ve tertiplerini haber vermesi, uzun vadeli hedefler ve stratejik tavizler sonucu Partiye girdiklerini sezmesi ve söylemesi nedeniyle, Ahmet Akgül’ün teşkilatlarda ve Milli Görüşçü kuruluşlarda hizmet vermesi engellenmeye çalışılmış; Erbakan Hoca ise, kendisinin daha bağımsız davranabilmesi ve nifak çarkı içinde körletilip kirletilmemesi için bu girişimlere karşı çıkmamış, ama kendisini uzaktan destekleyip yönlendirmekten de geri durmamıştır. Erbakan’ın “Adil Düzen” projeleri, AKP’nin siyasi hileleri ve karanlık ilişkileri, Fetullahçı Cemaatin gizli mahiyeti konularında sayılı uzmanlardandır.

1949 Elazığ doğumlu olan, çeşitli konularda yayınlanmış ve hazırlanmış 80 (seksen) eseri bulunan yazarımız, evli ve beş çocuk babasıdır.

      

Hocamız’ın Başlıca Kitapları:

● Yüce Kur’an’ın Manası ve Mesajı (Türkçe Meali Kerim. Abdullah Akgül Yayına Hazırladı.) (İngilizce ve Rusçaya çevrildi.)

Milli Sorunlarımız ve Sorumluluklarımız (2 Cilt)

Dünyanın Değişimi ve Erbakan Devrimi

Refah-Yol’la Rantiye Savaşı

Cemaatin Cılkı, Erdoğan’ın Çarkı, Erbakan’ın Farkı

Türkiye Kuşatılırken, Kuklaların Kapışması

Adil Düzen ve Yeni Bir Dünya (İngilizce, Rusça, Çince, Japonca, Arapça ve İspanyolcaya çevrildi.)

Bizim Atatürk

Küresel Fesatçılık ve Fetullahçılık

● Dış Politika Yazıları (I) BOP’un Temel Taşları (1988-1998)

● Dış Politika Yazıları (II) Tarihin En Talihsiz Yılları (2002-2015)

Siyaset ve Strateji Bilgeliği

Osmanlı Sistemi ve Abdülhamit Siyaseti

İslam Davası ve Cihat Kavramı (İngilizceye çevrildi.)

● “İnsan”ın Yozlaşması (İngilizce ve Rusçaya çevrildi.)

Ah-u Figan’ım (Şiir)

Başörtüsü İnkârı ve İstismarı

AKP Tahribatının Fotoğrafı: İslamcı Münafıklar

Yeni İstiklal Savaşında Milli Şuur ve Ordu

Bir Dış Proje Olarak AKP Gerçeği ve Akıbeti

Bilge(!) Erdoğan’dan, İlkeli(!) Numan’a AKP Tezgâhı

Cezaevinde Yazdıklarım

Siyonizm-Deccalizm Ortaklığı

Devrim Simsarları ve Din İstismarcıları

Dilin Düğümü Çözüldü (Şiir)

Din Dengedir İslam İlericiliktir

Din – Devlet ve Demokrasi

Ergenekon Senaryosu “At Değiştirme” Operasyonu muydu?

Gönül Seması ve Tasavvuf Kapısı

Medeniyet Mücadelesi ve Mehdiyet Müjdesi

● Teşkilatçılık (İletişim ve İşbirliği Sanatı) Mesaj ve Metod 

Milli Siyasette Kirli Hesaplar-1 Milli Görüş’ün Marazlıları

Milli Siyasette Kirli Hesaplar-2 Sonradan Yamuklaşanlar

ABD’li Siyonistlerin, AKP’li Piyonistleri Bir Devrin Bitişi ve Bir Devrimin Gelişi

İdlib-Amik Ovası ve Yaklaşan Armageddon Savaşı

BDP’nin Özerklik Ezanı, TC’nin Cenaze Namazı Olacaktı

Bir Devrim Yaşanıyordu!

Dünya Dönüşüme Hazırlanıyordu

Hidayet Kıvılcımı ve Hikmet Kılıcı (Şiir)

Katı Ulusalcıların ve Ilımlı İslamcıların Din Tahribatı

Osmanlı’dan Cumhuriyete Kripto Yahudiler ve Pakraduniler

Yüz Kur'ani Kavram ve Yorumları

Bizden Söylemesi-1 AKP İntihara Gidiyordu… (Yayına Hazırlayan: Ufuk Efe)

Bizden Söylemesi-2 Türkiye Uçuruma Sürükleniyordu… (Yayına Hazırlayan: Ufuk Efe)

Terör-Masonluk ve Mafia Medeniyeti

Cumhuriyet Türkiye’sinde Nifak Hareketleri

Ruhlar-Sırlar ve Uzaydaki Yaratıklar

Sabah Yakın Değil miydi?

Tarikatların Hizmet Sahası ve Islahı

Tuz Kokarsa…

Türkiye Büyüyor muydu, Bölünüyor muydu?

Türkiye Dağılacak mıydı, Doğrulacak mıydı? (Ahmaklar Okumasındı!)

Türkiye Tarihi Dönemeçte, Ya Yıkılacak Ya Şahlanacaktı!

Yakın Tarihimizde Yüceler ve Cüceler (2 Cilt)

Zafer Müjdeleri ve Fetih Hazırlıkları

Erbakan’dan İntikam Alanlar

Suriye’de Yaklaşan Hilal-Haç Kapışması

Başkanlık Muamması ve Çarkların Tıkanması

15 Temmuz Hıyanetinin Gizemi: Bir Darbe Analizi ve Sistem Krizi

Pazarlık Partisi ve Palavra İktidarı

Kemalizm-Tayyibizm Uyarlaması

Asker Darbesi Değil Devlet Müdahalesi Lazımdı

İslam’dan Uzaklaştıkça, İnsanlıktan Çıkılması

Dert Söyletir Aşk İnletir (Şiir)

● Hainleri Haşlama, Zalimleri Taşlama (Şiir)

İstanbul Sözleşmesi ve Ailenin Çözülmesi

      

Hocamızın Önsözünü Yazdığı Milli Çözüm Yayınları:

● Üstad Ahmet Akgül’ün Özgeçmişi ve Öğretileri (Yakup Gözübüyük)

● Haykırış (Şiir - Ali Çağıl)

AKP Yönetimi ve Tahribat Yöntemi Sistem Tahlili ve Siyaset Tenkidi (Nevzat Gündüz)

● Sözün Çözüme Dönüşmesi (Siyasi Fıkralar) (Osman Eraydın)

● Ayar Aynası ve Nokta Atışı (Sosyal ve Siyasi Fıkralar) (Erdoğan Bişkin)

Milli Çözüm Ekibinden: İlginç Rüyalar ve Manevi Uyarılar (2 Cilt - Hazırlayanlar: Fatma Betül Erişkin – Nail Kızılkan – Neslihan Bayraktar)

Devami
Bu e-posta adresini spambotlara karşı korumak için JavaScript desteğini açmalısınız Web Sitesi

Makale Paylaşım Sayısı: 248

YABANCI DİLDE KİTAPLARIMIZ

SON YORUMLAR