ILIMLI İSLAM TUZAĞI

Dinlerarası Diyalog Safsatası

ABD'nin 11 Eylül olayından sonra giriştiği yayılma çabası, askeri ve sivil olmak üzere iki cephede yürütülmeye çalışılıyor. Avrasya coğrafyasına yönelik yürütülen askeri ve sivil yöntem­ler, ekonomik ve siyasal iradeyi denetleyerek, Avrasya'da kalıcı egemenliği hedefliyor. Bu egemenlik hedefine dayalı üretilen Büyük Ortadoğu Projesi (BOP) hem askeri hem de sivil yöntemlerle yapılandı­rılıyor.

Askeri yöntemler doğrudan işgalleri yaşatırken, sivil yöntemlerde belirgin iki örnek dikkati çeki­yor. Bunlardan birincisi; adına "kadife devrimler" denilen, değişim-statüko çelişkisi yaratılarak, ABD (ve Batı) güdümlü yönetimleri iş başına getirme çabası iken diğeri ise; dinsel motifleri kullanarak İslam coğrafyasında yine ABD (ve Batı) güdümlü siyasal atmosferi yaratma hedefidir. Bu durumu simgeleyen kavram "ılımlı İslam"dır. Bu kavram, ABD'nin siyasal laboratuarlarında üretilmiş, yapay ve dinsel olma­yan siyasal bir kavramdır. Türkiye üzerinden geliştirilen ve cemaatleştirilmeye çalışılan bu kavramın içeriğini ABD'nin stratejik hedefleri belirlemektedir. "Ilımlı İslam" kavramı, İslam coğrafyasında Beyaz Saray'a bağlanmış Müslüman cemaati oluşturma projesinin ürünüdür. Avrasya coğrafyasına yayılmış olan sözde "Türk okulları" da bu projenin uzantısıdır.

Öte yandan Bush'un Haçlı Seferi olarak tarif ettiği Irak yönelişi, terör kavramını İslam'la birlikte anma çabasıyla yapılandırılmıştır. Huntington'un "medeniyetler çatışması" tezini parlatarak, Batı mede­niyetini İslam'la kavgalı kılmanın hesapları yapılmıştır. Bu çerçevede İslam coğrafyasında sadece iki modelin var olabileceği algılatılmaya çalışılmıştır.

Birincisi; radikal içerik taşıyan ve terörle anılan İslam anlayışı iken diğeri ise doğrudan ABD gü­dümünde davranan "ılımlı İslam" anlayışıdır. Aslında her ikisini de tasarlayan ve oluşturan ABD strate­jileridir. Birincisi ABD tarafından Soğuk Savaş döneminde geliştirilen "yeşil kuşak projesinden" geriye kalan ilişkilere dayalı olarak yapılandırılmıştır. EI-Kaide bunun simgesidir. Birinci anlayış, ABD'nin (ve Batı'nın) askeri yöntemlere başvurabilmesi adına uygun iş iklimi yaratmaktadır. Çünkü bir yere istikrar götürebilme misyonunun yüklenilebilmesi için oranın önce istikrasız olması gerekir. Bu açıdan İslam'ı Terörle anma çabasının ABD stratejileri açısından özel bir yeri vardır. Son zamanlarda yaratılan kari­katür krizleri de bunun bir parçasıdır.

İlginç Rastlantı: Gülen'e Beraat Kararı

Gülen "silahsız terör örgütü kur­mak" iddiasıyla yargılandığı da­vadan beraat etti. Mahkeme, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'ndaki değişiklikleri dik­kate alarak, Gülen'in avukatları­nın beraat talebini kabul etti. Ankara 11. Ağır Ceza Mahkemesi'nde görülen davanın 5 Mayıs'taki duruşmasında, Mahkeme Başkanı Mehmet Orhan Karade­niz, Gülen'in 2000 yılında 10 yı­la kadar ağır hapis istemiyle yar­gılandığı ve kesin hükme bağlan­ması ertelenen kamu davasından beraat ettiğini açıkladı.

Dönemin Devlet Güvenlik Mahkemesi (DGM) Savcısı Nuh Mete Yüksel, 31 Ağustos 2000'de 79 sayfalık bir iddiana­meyle dava açmıştı. Yüksel, "La­ik devlet yapısını değiştirerek ye­rine dinî kurallara dayalı bir dev­let kurmak amacıyla yasadışı ör­güt kurup, bu amaç doğrultusun­da faaliyetlerde bulunmak" iddi­asıyla Gülen hakkında 5 yıldan 10 yıla kadar hapis cezası iste­mişti.

16 Ekim 2000 tarihinde baş­layan yargılama, 10 Mart 2003 tarihinde mahkemenin hükmün verilmesini, 5 yıl erteleyen kararıyla neticelenmişti. 2 No'lu DGM, Gülen'in 5 yıl içinde aynı cins veya daha ağır hapis cezası gerektiren bir suç işlemesi halin­de, söz konusu davaya devam edilmesine karar vermişti.

Gülen'in avukatları, Mart ayında Ankara 11. Ağır Ceza Mahkemesi'ne başvurarak, mü­vekkilleri hakkındaki erteleme kararının kaldırılmasını ve bera­at kararı verilmesini istedi. 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nda değişiklik yapılarak, bir eylemin terör sayılabilmesi için cebir ve şiddet şartının getirildi­ğini, Gülen'in faaliyetlerinin suç olmadığını belirten avukatlar, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun lehine hükümlerin uygulanmasını istemişti.

Fethullah'ı Kurtaran Rapor Emniyet'in kıyağı!

Fethullah Gülen'in beraatında Emniyet'in gönderdiği bir raporun etkili olduğu açığa çıktı. Ankara 11. Ağır Ceza Mahkemesi'ndeki dava nedeniyle Emniyet Ge­nel Müdürlüğü'ne 24 Şubat 2006 tarihinde yazılı başvuruda bulu­nan Avukat Abdulkadir Aksoy, müvekkili Fethullah Gülen hakkında bir dosya bulunup bu­lunmadığını sordu. Bilgi Edinme Kanunu çerçevesin­de Avukat Aksoy'un yazısına resmi yanıt, Emniyet Genel Müdür Yardımcısı Ramazan Er imzasıyla B.05.1.EGM. 0.12.04.06-111/43178 sayı ile geldi.

Genel Müdür Yardımcısı Ramazan Er'in iki say­falık yazısında, Gülen hakkında emniyette herhangi bir fiş kaydı bulunmadığı belirtilmişti.

Zaman Gazetesinin Kaypaklığı

13 Mayıs 2006 tarihli Zaman Gazetesinde, kendi yazarları olan Amanda Akçakoca'nın, Avrupa ve Amerika'da:

• 1. Irkçı ve faşist bağnazlığın ivme kazandığını
• 2. İslam la terörün aynı anlamda kullanıldığını,
• 3. Müslüman azınlıklara 3. sınıf insan muamelesi yapıldığını,
• 4. Ortadoğu, Asya ve Latin Amerikalı öğretmenlerin hakaret ve haksızlığa uğradığını ve böylece
• 5. Diyalog ve hoşgörü projesinin hiçbir işe yaramadığını yazmıştı.

Ama Zaman'ın yöneticileri bu yazının altına şu notları sıkıştırmıştı. "Bu yazıyı Zaman için kaleme alan Sn. Amanda Akçakoca, sadece kendi görüşlerini aktarmıştır". Yani Fethullahçı Zaman bu görüşlere katılmamakta ve hala Batı uyaklığında huzur aramaktadır.

Haçlı elperyalistler ve Siyonist Yahudilerle dünya barışını sağlamak mümkün değildir. Ilımlı İslam bunlara uşaklık demektir.

"Oysa İslam, saldırgan ve fesatçı düşmanlara karşı cihadı zaruri ve meşru kılar. Dinde de bu meşruiyet ifade edilmiştir.

"Sizinle savaşanlarla Allah yolunda sava­şın"[1] "(Savaşa) çıkmazsanız, Allah size şiddetli azap eder ve yeri­nize başka bir kavim getirir."[2] "…Allah'ın insanları birbiriyle savması olmasaydı, yeryüzünün düzeni bozulurdu."[3] Kolayca anlaşılacağı gibi, milli kültür ve milli kimlik o toplumun tarih içinde tercih ettiği ve hayata geçirdiği dini sis­temle birleşmektedir. Artık milli kimlik deyince onu dinden ayrı düşünmek mümkün değildir. Bunu en iyi savaşlarda görürüz, hissederiz. Ça­nakkale ve istiklal savaşlarımız bunu anlamaya yeter. Zihni olarak da böyledir ve bunun bilimsel izahını yapmak kolaydır. Bugün bizim için "İslam unsuru sosyal kimliği ifade etmede, milli duy­gularla karışmış haldedir."[4] "Resmi din ile milli kültür akaid içinde karışmış olarak görülür."[5]

Kimlik, maddi (biyolojik, ekonomik, coğ­rafi) unsurların, manevi (dini, ahlaki, tarihi, ülküsel) değerler ile terkibinden oluşmuştur. Savaşların dışında da bunu fark etmek müm­kündür. Dini inancın zayıfladığı veya saptırıldığı toplumlarda hukukun, ahlakın, ideallerin de çöktüğünü görürüz. Bu noktada önemli olan, dinin hakikatinin ve dayanaklarının doğru olması keyfi alanlara çekilmemiş olması o toplumla ve özellikle devletiyle çatışmamış ve ahenk içeri­sinde bulunmasıdır.

Dini gelenek milli geleneğe mayadır. Milli gelenek de dini geleneğe kıvamdır. Dinsiz milli­yet kuru bir davadır. Milliyetsiz din gökte asılı duran bir fenerdir. Bizi aydınlatmak için yere (topluma) inmesi lazımdır.

Bugün Türkiye'de yanlış anlayışların ittiği tehlikeli tipler teşekkül etti. Bunlar belirsiz tipler­dir. Kimliksiz olmak isteyen tiplerdir. Küreselcilik modası bunu azdırdı. Bir zamanlar sanki birbi­riyle çatışırmış gibi hem milliyetçi hem insaniyetçi olmak felsefi hevesleri vardı. Çelişkiler oluştu. Terkip başka çelişki başkadır. Hem Müslüman hem milliyetçi olmak bir terkiptir. Çelişki değildir. Ama hem dünya vatandaşı hem Türk vatandaşı ve Türk milletinin bir ferdi olmak bir çelişkidir.

Avrupalı yakın geçmişte bu çelişkiyi çö­zemedi. Irkçılık ve hümanizm arasında bocalayıp durdu. Çünkü hümanizm de insana taparlık anlamında olunca, kolayca ırkçılığa dönüşüyordu. Mesala Nietzsche, hümanist idi, ama üstün insan fikrine açıldığından, Hitler'in bir ayağını teşkil etti. Millilik ve insaniyetçilik çelişkisi halin­de kaldı ve Batı'da bu çelişki çözülemedi. Mese­la, Alman filozof Fichte hümanist idi. Milli de­ğerlen eksik buluyordu. Ne zaman ki Fransızlar Almanya'yı işgal edince gerçeklerle karşı karşıya geldi, "Alman Milletine Nutuklar" yazan bir milli­yetçi oldu. Fakat bu iki fikri birleştiremedi. Çün­kü Avrupalının kültürel ve manevi alt yapısı karı­şık ve satıhtadır. Grek, Romen, Hıristiyanlık, Yahudilik, Anglo-Sakson vs. karmaşası içerisinde zulme ve sömürüye kendini alıştırmış olarak ancak ırkçılık veya aşırı moda bir hümanistlik ile işin içinden çıkmak istedi. Dışarıya ya onu ya öbürünü ihraç etti. İhraç ettiği ülkelerin en önemlisi Türkiye idi. Yahut biz onları ithal ediyor­duk diyebiliriz. Bunun doğal sonucu olarak ya­bancı veya ara tipler zuhur edecekti.

Bugün Türkiye'de bilinçlenme zaafından ve bir kısım aydın ihanetinden dolayı tehlikeli ara tipler ya da tam yabancılaşmış tipler türedi. İşte vicdanı redde konu olan tipler bunlardandır.

Üzerimize gelen en büyük yabancılaşma tehlikesi, Hıristiyanlaştırma faaliyetleridir. Bunu besleyen ve destekleyen siyasi, iktisadı, kültürel güç kaynakları olmasa bizim dinî-manevî sa­vunma mekanizmalarımız zayıf düşürülmüş bulunmasa, buna aldırış etmeyeceğiz. Fakat ne yazık ki olan bitenler aleyhimizde cereyan et­mektedir.

Müslüman Türkler Hıristiyanlaşırsa, gelenekleriyle, tarihiyle, maddi manevi değerleriyle, kültür birikimiyle, hesaplaşmaya girecek, bütün kültür kodları yerinden oynayacaktır. Kısa süre içerisinde yeni bir tip oluşacaktır.

Ara tiplerden biri "Müslüman İsevi" tipi­dir. Bunu ilk kullananların maksadı başka olabi­lir. Böyle bir tip yeni bir manevi insan tipidir ve bunun bir ucu dışa bağlı bir ucu içeride olur. Bir insan ya Müslüman ya İsevi (Hıristiyan) olur. Müslüman İsevi, Avrupalı Müslüman manasında ise, Türk insanı ile ilgisiz bir kavram demek olur.

Böyle bir ara tipe sebep, dinlerarası di­yalog sevdasıdır. Önce papazlardan başlayarak, Hıristiyanlarla iyi ilişkiler kurmak, hoşgörü, saygı ve barış içerisinde bir yerlere gitmek gayesi güdülüyor. Bu barış ve hoşgörü siyasi platform­da kalacaksa, buna kimsenin diyeceği olamaz. Fakat bizzat müessese olarak dinler arasında bir köprü ise, bunun sonuçları farklı olacaktır. Hıris­tiyan ruhbanla ve Hıristiyanlarla manevi birlikte­likle belki onları Müslümanlaştırarak belki ikisi arası bir tip oluşturarak (Hıristiyanları aslına döndürmek buraya çıkabilir), Türk devletini ve Türk insanını terbiye etmek, ehlileştirmek, fark­ları kaldırmak, yeni bir dünya ve hukuki düzen yaratmak amacı seziliyor ki, buna Müslüman Türk milliyetçileri haklı olarak karşı çıkıyor.

Hangi niyetle ve hangi maksatla olursa olsun, dinler arası diyalog bugünkü haliyle bizi zaafa uğratıyor, milli ve dini tepki gücümüzü, şahsiyetli duruşumuzu bozuyor."[6]

Şimdi Fetullah Gülen gibi ılımlı İslamcılardan ve AKP gibi güdümlü iktidarlardan, en azından Katolik Hıristiyan Hugo Chavez kadar, samimiyet, cesaret ve Adalet bekliyoruz.

Chavez: İsrail aklını kaybetmiş

Venezuella Devlet Başkanı Hugo Chavez, Lübnan'a yönelik saldırıları protesto etmek maksadıyla İsrail'deki maslahatgüzarını geri çektiğini açıklayarak, İsrail'in aklını kaybettiğini söyledi.

Venezuela Devlet başkanı Hugo Chavez, haftalık radyo konuşmasında yaptığı açıklamada, "Bunu yapmadan önce çok fazla düşünmedim" dedi. İsrail saldırılarını işaret eden Chavez, "Buna daha fazla tahammül edemeyeceğim bir an geldi ve oradaki diplomatik temsilcimizi geri çekmeye karar verdim. İsrail aklını kaybetmiş," diye konuştu.

Washington yönetimini de suçlayan Chavez, ABD'nin BM Güvenlik Konseyi'ni etkisiz hale getirdiğini ve bu noktada probleme çözüm aramanın faydasız olduğunu belirtti.

Arap liderler zirve için bir arada

Öte yandan, Lübnan'ın başkenti Beyrut'ta bir araya gelecek Arap Birliği üyesi ülkelerin dışişleri bakanları, olağanüstü bir zirve toplantısı düzenlenmesi amacıyla danışmalarda bulunacak. Arap Birliği Genel Sekreteri Amr Musa, basına yaptığı açıklamada, "Bir Arap zirvesi yapılması fikri şimdilik havada. Arap dışişleri bakanları toplantısında bu konuyu konuşacağız" dedi. Lübnan'ın Essafir gazetesinin haberine göre, olağanüstü zirve toplantısı gelecek günlerde Suudi Arabistan'ın Mekke kentinde düzenlenecek.

Bu arada Irak Dışişleri Bakanlığı da Dışişleri Bakanı Hoşyar Zebari'nin Lübnan'daki kriz konusunda Beyrut'ta yapılacak Arap Dişişleri Bakanları toplantısına katılmak üzere Lübnan'a gittiğini bildirdi.

"BM oyalanıyor, Ortadoğu yanıyor"

Independent dün, "Birleşmiş Milletler oyalanırken Ortadoğu hızla yanıyor" manşetini kullandı. Çatışmaları durdurmak amacıyla BM'nin bir karar açıklamasının beklendiğini yazan gazete, başyazısında ise bu kararın bölgede akan kanı durdurmayacağını belirtti. BM Güvenlik Konseyi'nin çıkaracağı kararın ateşkes değil 'şiddetin durdurulması' çağrısında bulunduğunu yazan gazete, "Karar tasarısı, ne Lübnan halkı için ne de İsrail halkı için bir zafer aslında. Bu karar, acil ve ön şartsız bir ateşkes çağrısında bulunmuyor. Hizbullah'ın saldırıları sürerse, İsrail'in savunma saldırıları (!) yapma hakkı saklı tutuluyor. Bu ifadeler, bölgede şiddetin devam etmesi için bir reçete. Hizbullah, yalnızca, Lübnan topraklarından çekilmesi ve ülkelerine yönelik saldırıların durması halinde kendilerinin de çatışmaları durduracağını vurguluyor. Her iki taraf da 'kendilerini savunduklarını' söyleyebilirler. Bu nedenle, kalıcı bir anlaşmanın sağlanabilmesi için tek yol, her iki tarafı da acil ve şartsız bir ateşkese zorlayıcı bir karar çıkarılması. Ayrıca bölgeye gönderilmesi düşünülen barış gücüyle ilgili herhangi bir görüşmeye bile başlanmadı. Her şey çok yavaş ilerliyor. Amerika Birleşik Devletleri Dışişleri Bakanı, BM kararının bir ilk adım olduğunu ancak tek adım olmadığını söyledi. Bu doğru değil. Bu ilk adım bile değil. İlk adım şartsız bir ateşkestir" ifadelerine yer verdi.

Guardian Gazetesi de Güvenlik Konseyi kararını başyazısında değerlendirdi. "Dengesiz ilerleme" başlıklı yazısında Guardian, karar metnindeki dengesizliklere dikkat çekerek, taslak metindeki dengesizlikler yeni sorunlara neden olacağını belirtti.[7]

İsrail'in deşifre ettiği BM, diğerleri ve Chavez

Dünya barışından sorumlu BM her nedense savaşın 25. gününde İsrail'e dur demiyor ya da diyemiyor. 14 Şubat 2005'te Lübnan eski başbakanı Hariri'nin öldürülmesi üzerine bir saat içinde toplanan BM Güvenlik Konseyi iç savaşı durdurmak için orada bulunan Suriye askerlerinin derhal Lübnan'dan çekilmesi yönünde karar aldı. Güvenlik Konseyi neredeyse Suriye'ye savaş ilan edecekti. Suriye ordusu Lübnan'dan çıktı ama ülkede iç savaş çıkartamayan İsrail ve Lübnan'a yönelik son saldırısını gerçekleştirdi. Şimdiye kadar en az bin kişi öldü ve ülke tam anlamıyla İsrail bombardmanı ile yerle bir edildi.

Anlaşılan ABD ve müttefikleri bundan zevk alıyor.

Pazar günkü gazetelerde Türkiye'nin ABD'den 30 adet kullanılmış F-16 uçağı alacağı yönünde bir haber vardı.

Haberde ayrıca Türkiye'nin F-4 uçaklarını artık İsrail'de modernize etmeyeceği belirtiliyordu. Hatırladığım kadarıyla Türkiye şimdiye kadar 54 adet F-4 ve 48 F-16 uçağını İsrail'de modernize etmişti. Bunlardan bazıları zaman zaman düşüyor.

Anlaşılan bir milyar dolara mal olan modernize işlemi işe yaramadı.

Üstelik İsrail'in övündüğü ve Türkiye'ye satmaya çalıştığı Markava tankları Hizbullah militanları tarafından hurdaya çevriliyor, Arrow füzeleri de ne İsrail şehirlerini ne de Hizbullah tarafından batırılan en gelişmiş savaş gemilerini koruyamıyor.

Belki de bu nedenle Türkiye'ye kullanılmış F-16 satan ABD, acilen İsrail'e dünyanın en gelişmiş uçağı olan F-22'leri satma kararı aldı.

1 Mart tezkeresinin reddedilmesinden sonra Türkiye'nin prestijinin hızla yükseleceğini söylemiştim. Irak'ta işgalci olmayan ve ABD ile İsrail saldırganlığına tavır koyan Türkiye'ye herkes saygı gösterecekti.

Hamas, Filistin seçimlerini kazandığında ve Halid Meşal Ankara'ya geldiğinde bildik çevreler kıyameti kopararak Hamas'ın direnişten vazgeçmesini ve İsrail ile masaya oturmasını tavsiye ediyordu.

O zaman da söylemiştik. Filistin toprakları 39 yıldır İsrail işgali altında ve Hamas'ın seçimi kazanması hiçbir şey ifade etmiyor. İsrail, istediği anda tüm Hamas liderlerini öldürebilir, tutuklayabilir ve tüm Filistin'i yıkıp yakabilir.

3.5 milyon Filistinli seçimlerden bu yana ambargo altında yaşıyor. İsrail son iki ay içinde 200 Filistinli'yi öldürdü.

Filistin'in her tarafı her gün bombalanıyor. İsrail, Hamas hükümetinden 5 bakanı, 44 milletvekilini ve onlarca belediye başkanını tutukladı. Son olarak İsrail, Filistin Parlamento Başkanı Aziz Duveyk'i de yakalayarak işkence yapmaya başladı. Ortadoğu'ya demokrasi getireceğini söyleyen ABD, müttefiği AB ülkeleri ve bizdeki İsrail sevdalıları her nedense sesini çıkarmıyor.

Bakalım haftaya Şam'da toplanacak İslam ülkeleri parlamentoları başkanları bu konuda ne yapacak!

Son olarak, İsrail saldırıları karşısında Arap ve İslam ülke liderlerinin sesi çıkmazken en onurlu tavır Venezüella'nın devrimci lideri Hugo Chavez'den geldi. Tel Aviv'den büyükelçisini çeken Chavez, İsrail'i Hitler'e benzetti, Arap ile Müslüman ülke liderlerini Filistin ve Lübnan halklarına sahip çıkmaya ve ABD'nin yeni emperyalist ve sömürgeci planlarına karşı mücadele etmeye çağırdı.

Bakalım Chavez'i duyan olacak mı?![8]

[1] Bakara Suresi, 190

[2] Tevbe Suresi, 39

[3] Bakara Suresi, 251

[4] Ira M. Lapıdus, Modemizme Geçiş Sürecinde İslam Dünyası, çev., İ. Safa Üstün, İstanbul 1996, s.383

[5] Herve Carrier, bkz. Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 1987, s.339

[6] Prof. Y. Sezen-Jeopolitik

[7] Milli Gazete / 08.08.2006

[8] Milli Gazete-Medya / Hüsnü Mahalli / 09.08.2006