ÖNCE AHLAK VE MANEVİYAT (ŞİİR)

ÖNCE AHLÂK VE MANEVİYAT

Edepsiz erdemsiz, ayarsız insan

Gezer mi başıboş, mü’min asalak…

Hayâsız hayırsız, duyarsız insan

Riyakâr münafık, sözleri muğlak

İslam’ın esası, dürüstlük ahlâk…

Gurur kibir haset, huyun fesatçı

Dosta ayak takar, hain fırsatçı

Tesbihle dolaşır, gizli pusatçı

Elinden usanmış, komşular ve halk

Saygı duyulur mu, yok ise ahlâk …

Kimseyi beğenmez, sanki kusursuz

Çevresi rahatsız, kendi huzursuz

Kötü huylarıyla, bitik onursuz

Sûreti insan ya, sîreti malak

Ne üstün meziyet, her güzel ahlâk …

İftira hakaret, kin ve küskünlük

Şeytan huylarıdır, bıkkın üzgünlük

İnsana yakışan, şeref düzgünlük

Somurtup dolaşır, sanki bir hortlak

Yüzde gül açtırır, hep güzel ahlâk …

Yalanla yalama, kazancı haram

Kaba katı huysuz, günaha hayran

Laf taşır sataşır, şeytanca seyran

Çok zeki geçinir, kafadan çatlak

İnsanın şerefi, takva ve ahlâk …

Hatır gönül sayman, kalmamış saygın

Sonun düşünmezsin, hiç yok mu kaygın

Nasihat edilse, bakarsın baygın

Boş kulak dinlersin, gezersin aylak

İnsanlıktan çıkar, bozuksa ahlâk …

Saygıdır insana, şeref şan katan

Hayâ imandandır, fücur şeytandan

Utanmaz arlanmaz, rezil şarlatan

Bak ensende patlar, İlahi şaplak

Kimseler acımaz, yok ise ahlâk …

Tatlı dilli güler, yüzlü insanlar

İltifat görürler, türlü ihsanlar

Güz kışa dönüşür, bahar Nisan’lar

İrfan meclisine, dalsa bir çaylak

Haddini bilmemek, ne çirkin ahlâk …

Meyveli ağaçlar, gibi eğilsen

Aklın ahlâkınla, sevsen sevilsen

Aranıp sorulan, biri değilsen

Edebiyat yapıp, çatlatsan gırtlak

Seni rezil eder, bu kötü ahlâk …

Cahil gafil üste, kıratsız adam

Bencil bâhil bir de, sıratsız adam

Uyumsuz huzursuz, suratsız adam

İşi malayâni, sözleri laklak

Ne kıymeti vardır, düşükse ahlâk …

Özü bozuk hain, gözü şehvetli

Sözü yalan dolan, zehir şerbetli

Her közü söndürür, huyu şefkatli

Diken huylu değil, olmalı leylak

İnsanın ziyneti, hep güzel ahlâk …