MEDET SULTANIM! (ŞİİR)

Müjdeler gelsin Rabbim
Kapında bekliyor kullar ümitle
Bırakma bizleri her an destekle
Pek çok kere haddi aşıp geçsek de
Bizi de kat kutlu kervana ya Rab
Müjdeni ulaştır kalplere ya Rab

GÜL SULTAN
Şu imtihan dünyasında ,nefsimi kırsam !
Senin yoluna bir ömür harcasam,
Resulüne layık bir ümmet olsam ,
Saadet iklimine erişsem Sultanım

Kulunum ,korkum layık olamamak !
Bunca nimete şükrün yapamamak !
Halbuki zaman az ,yol uzun bilsekte,
Sen bizim kusurlarımız setret Sultanım.

Kalbe Tutulan Mercek
Öncelikle tüm yazarlarımızdan, bu davanın her mertebesinde her görevinde bulunan ayrımsız tüm kardeşlerimizden, abla ve abilerimizden Rabbim razı olsun. Ve bizleri, neslimizi büyük fethin ve inkılabın kıtmiri, vesile kolu, mimarı olmakla nasip ve şereflendirsin.

Şiiri çok beğenmekle ve tüm dizelerden birçok ibret çıkarmakla beraber ilk satırı beni derin düşüncelere sevk etti. Tefekkür ırmağına daldırdı. Lisanım yettiğince paylaşmak istedim.

[u][i][b]İnkâr cehennemdir, Sensizlik azap…
[/b][/i][/u]

İnsanlarla olan muhabbetimiz araçlara bağlıdır; Dil, dudak, lisan, ses, jest ve mimikler, beş duyu organı…

Bu bağlılık hem iletişimimize hem de iletişimsizliğimize vesiledir.

Kabuğumuz yani dış bedenimiz bunca iletişim aracına sahipken kalbimiz sessiz, aracısız ve dilsizdir. Q

Oysa en çok konuşmayı isteyen de kalptir. En samimi duyguların meskeni de.

Anlaşılmayı, sevilmeyi bekleyen, sevinen, incinen, korkan da…

Kalp konuşmak, hissiyatına mukabele bulmak istese de bunu dış azalarla tam olarak yapamaz. Yapsa her an yapamaz. Herkesle yapamaz. Yahut karşıdakinin anlama kapasitesiyle sınırlanabilir.

Madem öyle bize verilmiş hiçbir lisan, âzâ, cihaz, araç kalbin sesini duyurmasına ve teskin olmasına neden yetmez?

Fıtratın en mükemmel ve insana Allah’ı buldurur vaziyette yaratıldığına inanıyoruz oysa.

Madem kalp dışarıya lisana kapalı, dil ne derse desin kalbin konuştuklarının yanında az kalıyor; madem kalp her hissiyatı evvela yaşıyor bazen çığlık atıyor ama sesi de duyulmuyor.

Demek ki kalbi yaratan kalbi yalnız kendine münhasır kılmış. Bir tek kendine derttaş etmiş.

Yalnız kendiyle konuşur, yalnız kendi duyar, yalnız kendi anlar kılmış ve yalnız kalplere bakacağını ferman buyurmuş.

Bu yüzdendir ki Yaratana muhabbetle ve kalp lisanıyla ona halimizi anlattığımızda yaşadığımız huzur ve emniyeti en iyi dostumuz, ailemiz, eşimiz, çocuğumuz bize vermez, veremez.

Ve insan bedenin lisanını bıraktığı nispette kalbin lisanı, hakk ile irtibat kurabilir.

Radyo frekans ayarı gibidir belki de.

Nefsi ve zahiri hasseleri şişirip çalıştırmak kalbi pasif bırakır.

Oysa insan maddiyattan uzaklaşıp içe döndükçe (odaya kapanıp insanlarla muhabbeti kesmek değil, demek istediğim beden nerede ne halde ve kiminle olursa olsun kalbi sahibiyle baş başa bırakmak ) kalbinin sesini ve dolayısıyla da sahibini bulur.

Ve O’nu bulduktan sonra kendinin ve hayatının düzenini O’na vermek, O’na göre yaşamak ister. Kalplerin sahibinin adaletini rahmet eserlerini de gördükçe her işini O’na teslim eder.

Bunun neticesinde de dünyanın her karışında O’nun adaletiyle hükmedilmesini kendine dert edinir ve kensine görev bilir. Yani kalpteki iman nisbetinde insan cihat edebilir. Büyük ilkeler ve davalar edinip büyük düşünebilir.

O yüzdendir, imanı bulan küçük Cennet’i bulmuştur kalbinde.

İnkâr’a düşenin, küçük cehennem çukuruna dönmüştür kalbi.

Bu yüzden şiirde de dendiği gibi;

İnkâr cehennemdir, sensizlik azap !

[i]Sensiz
Seninle muhabbetsiz
Kalbimi sessiz
Cihattan habersiz
Davamı ersiz
Dilimi yersiz
Elimi halsiz
Ömrü nasipsiz
Gönlü habibsiz
Kulu kardeşsiz
Koyma Allahım…
[/i]