ZUHUR-U AHMED
(ŞİİR)

“Levlâke” sırrının, eşsiz manası,
Gönül aynamızın, nurdan cilası,
Cihanın bitmeyen, büyük sevdası,
Ruhumun ebedi, davası Sensin.

Adem’in balçığı, Senle doğruldu,
Melekler secdeye, emir buyruldu,
İblis de kıskandı, nâra savruldu,
O secde sırrının, mânâsı Sensin.

Yasak meyve yendi, libas soyuldu,
Dünya zindanına, Adem koyuldu,
Seninle o tövbe, kabul buyruldu,
Adem’e affının, imzası Sensin.

Habil’in göğsünde, Nurun parladı,
Kabil’in kalbinde, nârı harladı,
Toprak o gün ilk kez, kana ağladı,
Kardeşlik bağının, vefası Sensin.

Dokuz yüz elli yıl, tebliğle geçti,
Kör olan o gözler, azabı seçti,
Sultanı taşıyan, Gemi beşikti,
Kurtuluş yolunun, rotası Sensin.

Nemrut’un dumanı, gökleri sardı,
Halilullah’ı nâr, nasıl yakardı?
Sülbünde emanet, Nurun akardı,
Gülizar bağının, goncası Sensin.

Keskin bıçak değdi, İsmail tene,
Cemalin göründü, o pak sinede,
Cebrail kurbanla, yetişse yine,
Canların kurbanı, fedası Sensin.

Yakub’un gözüne, perdeler indi,
Hüzünler evine, matemin sindi,
Gömleği alınca, figânı dindi,
Kumaşın özünde, o koku Sensin.

Kenan’dan Mısır’a, bir güneş kaydı,
Yusuf’un cemali, âlemi sardı,
Görenler o yüzde, Seni arardı,
Güzeller güzeli, hünkârı Sensin.

Bir Davudî seda, gökleri deldi,
Yumuşadı demir, kıvama geldi,
Zebur ayetinde, müjdeni verdi,
Okunan kitabın, makamı Sensin.

Süleyman tahtını, yele kurardı,
Belkıs o heybeti, görüp şaşardı,
Karınca, Hüdhüd, Cin, ona uyardı,
Mülkün de gizemi, esrarı Sensin.

Musa Tur Dağı’nda, kelâma daldı,
Tecelli nurundan, bayılıp aydı,
O dağlar o taşlar, yerinden kaydı,
Tur’daki o nurun, ziyası Sensin.

İncil müjdesinde, adın Ahmed’di,
Ahad’dan Ahmed’e, sırr-ı vahdetti,
Körler ve ölüler, Hakk’ı gösterdi,
Dirilten sözlerin, nefesi Sensin.

Adem’den süzülen, o Nur paklandı,
Gelen her kitapta, adın kutlandı,
Doğduğun o gece, âlem aklandı,
Nebiler Sultanı, Hatemi Sensin.

“Her bahar bir çiçekle başlıyor” derdi,
Siyonist planları, yıkar geçerdi,
Adil Düzen için, göğsün gererdi,
Bu asrın lideri, burhanı Sensin.

Milli Çözüm Eri, nöbeti tuttu,
Sanmayın davayı, bir an unuttu,
Hakk’ı haykırarak, küfrü korkuttu,
Sadık orduların, zaferi Sensin.

Yalçın aciz kuldur, haddini bilsin,
Senin şefaatin, yaşını silsin,
Gönül aynasında, tek açan Gül’sün,
Garip şu Yalçın’ın, sahibi Sensin.