MERT KÂFİR, MÜNAFIKTAN ŞEREFLİ

Hasret kaldık Ebu Cehil, gibi mert kâfirlere

Altından da azmış meğer, sadık sağlam Müslüman!

Mücahit sıfatı taktık, manken misafirlere

Çoğu insan derisine, konmuş bir çuval saman!

Palazlanan kaçıp gitti, hepsi kaypak dönekmiş

Palavraymış nutukları, basit korkak ödlekmiş

Küheylanla yarış yapan, pinti paytak ördekmiş

Yahudiden madalyalı, suni sahte kahraman!

Hıyanete takar bunlar, jelatinli kılıflar

Onur, şuur yoksunları; yuhlar, vahlar, hayıflar.

Cüzdanları şişmanlıyor, vicdanları zayıflar

Kanmayın bu kahpelere; aman, sakın ha aman!

Papayı peder görüyor, diyalogcu densizler

İzzet zafer bulur mu hiç, bu davasız dertsizler

Tüm Siyonist şebekeler, ve de Haçlı dinsizler

Bak, “bunlar düşmandır” diyor; oku, Hazreti Kur’an!

Cahiliye döneminden, bin beter devran bugün

Kâbe diye Brüksel’e, yönelmiş kervan bu gün

Yüz yılda yapılan zulüm, işlenir her an bu gün

Sen insan mı sayılırsın, eğer hala mutluysan!

Dinleri dolar, makamdır; bunların Elifi yok

Bu gâvur uşaklığının, İslam’la telifi* yok

Katmerli günah kirini, yıkyacak bir lifi yok

Mehdiyet devrimi lazım, yaklaştı ahir zaman!

İkisi de kukladırlar, Siyon Lobi partili

Obama’nın arkadaşı, bunlar İslam katili

Irak’ta Afganistan’da, yoktur zulmün tatili

Adil Düzen gereklidir, fayda vermez pansuman!

* Telif: Uyuşma, kaynaşma