KİMLER UTANSIN… (ŞİİR)

KİMLER UTANSIN…

Kevser’in tadılır, balda böcekte

Hoş filiz vermeyen, killer utansın…

Eserin anılır, dalda çiçekte

Muhammed kokmayan, güller utansın…

Hakk; şerikin de yok, hâşâ eşin de

Bin ömür fedadır, vuslat peşinde

Cihatla kavrulup, aşk ateşinde

Yanıp da tozmayan, küller utansın…

Mavi seherlerde, mahcup sesimi

Sahurda secdede, son nefesimi

Vuslat arzusuyla, has hevesimi

Dosta taşımayan, yeller utansın…

Kir şirkten arındır, hayal çarşını

Takva irfan süsler, gönül arşını

Hak yolda sabredip, zafer marşını

Terennüm etmeyen, teller utansın…

Hak nizam İslam’ın, yüreği gibi

Cihat çatı; namaz, direği gibi

Gerçeği konuştur, gereği gibi

Hakkı haykırmayan, diller utansın…

Rabbim farkındadır, her niyetimin

Hedefi bellidir, hep gayretimin

Çaresiz sahipsiz, garip yetimin

Elinden tutmayan, eller utansın…

Arşından indirdin, arzına doğru

Ömür yaklaşıyor, en sona doğru

Lütfettin yollarım, hep Sana doğru

Hicretime engel, çöller utansın…

Zâtın sıfatında, olmaz zevalin

Zerrede Kürrede, mührün Kemâlin

Hayranım seyrine, O nur Cemâlin

Vechini saklayan, tüller utansın…

Merkez Efendi’de, mest olur canlar

Zirveye ulaşır, his heyecanlar

Has huzurla dolar, ruhsal fincanlar

Gözyaşı akmayan, seller utansın…

Hüsn-ü zannımızdan, mahcup eyleme

Zafer arzumuzdan, mahrum eyleme

Ya Rabbi bu sene, mahzun eyleme

Gafletle yaşanan, haller utansın…

Milli Çözüm Ehli, ortak sinerji

Hainler zalimler, duyar alerji

Zikrullah fikrullah, kalbe enerji

Yarı yolda koyan, piller utansın…