YORULA YORULA, YOĞRULAN CANLAR (ŞİİR)

  YORULA YORULA, YOĞRULAN CANLAR

Sığınmak öğrenir, insan Allah’a

Kahpece sırtından, vurula vurla…

Söyle kim kavuşmuş, kutlu felaha

Gaflet koltuğunda, kurula kurla…

Hiç halden anlar mı, damdan düşmeyen

Suya erişemez, kuyu eşmeyen

Çiğ kalır kokarmış, iyi pişmeyen

Belâ kazanında, kavrula kavrla…

Karalar yıkandı, aklaştı canlar

Şirkten şekavetten, paklaştı canlar

Hamdolsun kemâle, yaklaştı canlar

Boz bulanık sular, durula durla…

Hain döneklerin, yüzüne balgam

Çok şükür dostlarım, çelikten sağlam

Ferasetle çözer, kurgu ve bağlam

Kur’an’a Sünnete, sarıla sarla…

Milli Çözüm mihenk, ayar belirler

Hikmet ölçeğinde, tartın bilirler

Sadıklar davete, koşup gelirler

Gevşek ağır alır, çağrıla çağrla…

Boynuna hidayet, ipin sarmayan

Maksuda varamaz, canın yormayan

Dert edinen arar, bilmez sormayan

Gerçeğe varılır, sorula sorla…

Sabırla sık dişin, dik dur olgunlaş

Ham kalma kardeşim, oku dolgunlaş

Erbakan izinde, koştur ve uğraş

Ruh dinlenir; beden, yorula yorla…

Önce sadıklardan, ayırır şeytan

Sanırsın ki seni, kayırır şeytan

Takvadan taattan, sıyırır şeytan

Hidayetten kopar, savrula savrla…

İblis tuzak dener, her yol her türü

Vesvesesi çoktur, dürter bir sürü

Ayağın kaydıkça, hemen kalk yürü

Her gün düşe kalka, doğrula doğrla…

Rızayı kazanan, neyi kaybetmiş

Mal makam edindim, diyen ayb etmiş

Bak hidayet alıp, onu tayp etmiş

Siyon mengenede, burula burla¹…

Haykır be Cengiz’im, az daha bağır

Kulaklar tıkanmış, gönüller sağır

Kula bel bağlama, Allah’ı çağır

Hep ağla yürekten, sarsıla sarsla…

   1- Burulmak: Kendi ekseni etrafında döndürülüp yamulmak; sancımak, karın ağrısı yaşamak; sığırların yumurtalarını çıkarmak.