GEVŞEK AKP’NİN SON TAHRİBATI
VE
GERÇEK CUMHURİYETİN İNŞASI!

Ey Sözde Dindar-Kahraman İktidar, Mavi Vatan Böyle mi Korunacaktı?

Rum Kesimi Güney Kıbrıs’ta, adeta bayram havası yaşanıyordu. Çünkü, 18 yıldır Lübnan Bakanlar Kurulu’nda bekletilen “Lübnan-Rum yönetimi deniz yetki alanlarını sınırlandırma anlaşması” aniden onaylanarak nihai karar için Lübnan Parlamentosuna gönderiliyordu. Bu gündemle Lübnan Cumhurbaşkanı Joseph Avn Başkanlığında toplanan ve Başbakan Nevaf Selam’ın da katıldığı Bakanlar Kurulu toplantısında anlaşma kabul ediliyordu. Anlaşmanın yürürlüğe girmesi için Lübnan Parlamentosu tarafından onaylanması gerekiyordu.

Bu arada aynı toplantıda Lübnan Hükümeti ikinci bir karar daha alarak; “Lübnan Münhasır Ekonomik Bölgesi’nin 8. Bloğunda, İtalyan ENI şirketi ile QatarEnergy’nin oluşturduğu TotalEnergies konsorsiyumuna da doğalgaz arama ve üretim lisansı” veriliyordu. Bu 8. Bloğun hem İsrail, hem de Rum yönetiminin sözde ekonomik sularına sınırı bulunuyordu. Rum yönetimi ve İsrail’in de bu bölgelerde dev ABD, İngiliz, İtalyan, Fransız, İsrail şirketlerine değişik parselleri peşkeş çektiği biliniyordu.

Lübnan Parlamentosunun anlaşmayı onaylamasıyla birlikte, Rum yönetimi; Mısır, İsrail ve Lübnan ile orta hat yöntemini kullanarak yaptığı üç deniz sınırlandırma anlaşmasına sahip oluyordu. Bu durum ise, Rum yönetiminin Türkiye-KKTC’ye karşı ileri sürdüğü gaspçı taleplerini ve fiili işgal girişimlerini güçlendiriyordu. Rum yönetimi, anlaşmanın onaylanması için 18 yıldır Lübnan nezdinde girişimde bulunuyordu. Ne var ki Türkiye’nin yaptığı etkili müdahaleler bunu geciktiriyordu. Bu açıdan bakılınca Türkiye’nin engellemesinin, 18 yıl sonra nasıl ve niye etkisiz hale geldiği merak konusuydu.

Lübnan eski Başbakanı Najip Mikati, en son 28 Aralık 2024’te Türkiye’ye resmi bir ziyaret yapmış ve CB Erdoğan ile görüşmüştü. Şubat 2025’te Lübnan Cumhurbaşkanı seçilen Joseph AVN Temmuz 2025’te Güney Kıbrıs’ı ziyaret ediyordu. Lübnan hükümetinin, Rum yönetimi ile 2007’de imzalanan ön anlaşmayı şimdi onaylamasının o ziyarette kararlaştırıldığı sanılıyordu. Lübnan ve Rum yönetimi, şimdi de Suriye ile benzer bir anlaşma üzerinde çalışıyordu.

Bu gelişme, Türkiye ile KKTC’nin aleyhine bir durum oluşturuyordu. Çünkü, Lübnan-Rum yönetimi anlaşması ile belirlenen deniz sınırı, KKTC’nin deniz yetki alanı sınırını, yani KKTC’yi yok sayıyordu. Bilindiği gibi KKTC, 21 Eylül 2011 tarihinde Türkiye ile yaptığı “Kıta Sahanlığı Sınırlandırma Anlaşması” ile kendi deniz yetki alanlarını fiilen belirliyordu. Bu anlaşma, dönemin KKTC Dışişleri Bakanı Hüseyin Özgürgün ile Türkiye Dışişleri Bakanı Ahmet Davutoğlu tarafından New York’ta imzalanıyordu. Bu anlaşmayla birlikte KKTC, kendi adına petrol ve doğalgaz arama ruhsatları verebilme hakkını da Türkiye Petrolleri Anonim Ortaklığı’na (TPAO) devrediyordu. Türkiye, 2011 anlaşmasını ve buna ilişkin koordinatları BM’ye 2012 yılında bir nota ile bildiriyordu. Türkiye’nin BM’ye gönderdiği bu bildirimde, KKTC ile imzalanan 2011 tarihli kıta sahanlığı anlaşması da referans olarak sunuluyordu.

Ne yazık ki Lübnan hükümetinin, Rum yönetimi ile yaptığı anlaşmayı 18 yıl sonra aniden kabul etmesinin ve nihai onay için Lübnan Parlamentosuna göndermesinin üzerinden günler-haftalar geçmesine karşın Türkiye ve KKTC’den herhangi bir tepki gelmiyordu!

“2012 yılında bir nota ile BM’ye bildirilen Türkiye-KKTC kıta sahanlığı anlaşmasının pervasızca çiğnenmesine ve TPAO’ya devrettiğimiz deniz yetki alanlarımızın gasp edilmesine, niye sessiz ve tepkisiz kalınıyordu?

Türkiye Dışişleri Bakanlığı bu konuyu neden ihmal ediyordu?

KKTC ve Türkiye’nin meşru hak ve çıkarları böyle mi korunuyordu?

Yarın Rum yönetimi ve Lübnan, KKTC kıta sahanlığı içinde sondajlara başlarsa ne yapılması planlanıyordu?

Mavi Vatan böyle sessiz ve seyirci kalınarak mı korunuyordu?”[1] soruları neden hâlâ yanıtlanmıyordu?

SDG, Suriye Ordusunun Belkemiğini Oluşturacaktı!

Suriye’de Amerikalıların gündeminde üç dosya bulunuyordu. Birincisi; SDG’nin Suriye Ordusuna entegrasyonuydu. İkinci dosya ise; İsrail’in fiilen tampon bölgeye dönüştürdüğü Güney Suriye’nin durumunun açıklığa kavuşturulması ve bunun üzerinden Tel Aviv ile Şam arasında bir güvenlik anlaşmasının imzalanması oluyordu. 3’üncü dosyada ise; Süveyde’de Dürzilerin sisteme entegre edilmesi yer alıyordu. Bu konuda da Amman’da ABD, Suriye ve Ürdün’ün imza attığı bir yol haritası söz konusuydu. İşte bunu hayata geçirmeleri gerekiyordu. Şimdiye kadar El-Arabiye televizyonuna göre bir İsrailli yetkili, İsrail ile Suriye arasındaki müzakerelerin sürdüğünü ve anlaşmaya yakın olduklarını söylüyordu. Ardından taraflar Bakü, Paris ve Londra’da bir araya geliyordu. Eylül’de (2025) Londra’daki son toplantıdan sonra, daha doğrusu görüşmelerin tıkandığı yönünde bilgiler geliyordu. Aslında Muhammed El Colani’nin New York ziyareti öncesinde gerçekleşmesi dikkat çekiyordu. İsrail’in Süveyde ile ilgili koşulları anlaşmazlık konularının başında geliyordu. İsrail, Golan’dan Süveyde’ye kadar engelsiz bir koridor istiyordu. Şam buna sözde itiraz ediyordu. Bunu, işte Davut Koridoru planının giriş faslı olarak okuyanlar da vardı. İsrailli yetkilinin iddiasına göre İsrail ve Suriye karşılıklı güvenceler veriyordu. Tabi bu güvenceler aynı zamanda Amerikalılara verilmiş oluyordu. İsrail’in durduk yere Süveyde’ye bir insani koridor açılması konusundaki ısrarından vazgeçmesi kafaları karıştırıyordu.

Washington ise İsrail’den Güney Suriye dosyasını ve Şam ile ilişkilerini 2025 bitmeden sonuçlandırmasını istiyordu. Yani güvenlik anlaşmasına göre taraflar sınırdaki gelişmeleri izlemek üzere Suriye, ABD ve İsrail arasında üçlü bir güvenlik komitesi kurulması konusunda mutabakata varıyordu. Kısaca İsrail Şam’a ölümü gösterip sıtmaya razı ediyordu. 67’de işgal ettiği Golan Tepelerini artık pazarlık dışı tutmayı başarmış gözüküyordu. Halbuki önceki dönemlerde Amerikalıların arabuluculuğunda yapılan görüşmelerde İsrail’in Golan’dan çekilmesi olası bir anlaşmanın temel koşulu olarak masada duruyordu.

İsrail, Golan işgalini Aralık 2024’ten sonra Şehdağı’nın tamamına taşıyordu. Bir kısmı zaten işgal altındaydı ve Suriye’nin kontrolünde kalmış olan bölgeleri de tamamen ele geçiriyordu. Şimdi oradan da çekilmiyordu. Sadece verdiği taviz şuydu: Suriye askerleri de İsrail askerleriyle birlikte isterlerse dağın zirvesinde nöbet tutabiliyordu. Dürzilerle ilgili yeni tutum doğruysa bu da bağımsızlık isteyen Hicri ve ekibi ortada kalmış görünüyordu.

2 Bin PKK’lının, Resmen ve Alenen YPG’ye Katılması ve Suriye Ordusunda SDG’ye Aslan Payı!

Bu arada SDG’nin (Suriye Demokratik Güçlerinin) orduya entegrasyonu ile ilgili yeni gelişmeler mide bulandırıyordu. SDG’nin Yeni Suriye Ordusuna entegrasyonu ile ilgili süreçte bir adım daha atılmış gözüküyordu. Son görüşmelerde SDG’nin Suriye Ordusu içinde 3 tümen şeklinde yer alması yönünde bir mutabakatın sağlandığı konuşuluyordu. Bu bilgiyi Suriye TV paylaşıyordu. Yeni gelen bilgilere göre SDG, birleşik ordunun komuta kademesinde yer alacak isimleri uluslararası koalisyona sunmuş bulunuyordu. Liste, Suriye Ordusuna katılacak askeri birliklerin komutanları ile Savunma Bakanlığı ve Genelkurmay Başkanlığı bünyesinde görev alacak temsilcilerin isimlerini içeriyordu. North Press’e konuşan kaynaklara göre listede IŞİD’e karşı savaşa katılmış yaklaşık 70 komutanın ismi sıralanıyordu. Bunların Suriye Ordusunun yeni komuta kademelerinde yer alacağı söyleniyordu. Yeni askeri yapılanmada üç tümenin dağılımı da şöyle gösteriliyordu; Cezire Bölgesi, Fırat Bölgesi ve Deyrizor Bölgesi bu şekilde formüle ediliyordu. Cezire Bölgesi’nden Haseke vilayeti, Fırat Bölgesinden de Rakka vilayeti kastediliyordu. Deyrizor olduğu gibi zikrediliyordu. Bu üç tümenin komutanı da listede belirtiliyordu. Liste ayrıca Genelkurmaya bağlanacak üç özel tugayın komutanlarını da içeriyordu. Yani üç tümen ve üç tugaydan söz ediyoruz. Suriye Genelkurmay personelinin yaklaşık %30’unun SDG komutanlarından oluşacağı planlanıyordu. Bu Tugaylardan biri terörle mücadele operasyonlarına odaklanacak ve Suriye genelinde uluslararası koalisyonla yakın koordinasyon sağlayacağı söyleniyordu. Koalisyondan kasıt Amerikalıların öncülüğündeki IŞİD ile mücadele koalisyonu oluyordu. Ama burada elbette işin başında Amerikalılar bulunuyordu.

Özetle; PKK, SDG kılıfıyla Suriye Ordusunda resmiyet kazanıyordu! Ve bazı zavallılar, Türkiye’de PKK ile barış çığlıkları atıp halkı avutuyordu!.. Oysa 2 bin PKK’lı resmen ve alenen Suriye’deki YPG’ye katılıyordu. Yani PKK fikren ve fiilen devam ediyordu, ama Erdoğan iktidarı ve Cumhur İttifakı, Barış Süreci palavralarıyla toplumu aldatıp oyalıyordu!..

Azerbaycan’da Hahamlar Buluşması!..

Ankara Filistin Dayanışma Platformu (ANFİDAP), Azerbaycan’da yapılması planlanan organizasyon için bir açıklama yayımlıyordu.

Doğru Haber’de yer alan habere göre, Ankara Filistin Dayanışma Platformu (ANFİDAP), 3-6 Kasım tarihlerinde Azerbaycan’ın Bakü kentinde düzenlenmesi planlanan “Avrupa Hahamlar Konferansı”na tepki gösteriyordu. Platform, “Bu organizasyonun kabul edilemez” olduğunu belirterek Azerbaycan Hükümetini konferansa ev sahipliği yapmaktan vazgeçmeye çağırıyordu. Açıklamada, işgalci Siyonistlerin Gazze’deki eylemlerini meşrulaştırmaya yönelik dinsel referanslar kullandığı ve “Ortodoks Yahudi hahamların bu soykırımın kışkırtıcıları olarak yargılanacağı” ifadeleri yer alıyordu. ANFİDAP, böyle hassas bir dönemde hükümet himayesiyle yapılacak bir haham buluşmasının Azerbaycan’ı “insanlık, vicdan, ahlâk ve tarihsel, dinsel referanslar” açısından telafisi imkânsız bir noktaya sürükleyeceğini hatırlatıyordu. Platform, organizasyonun Karabağ Savaşı şehitlerinin kemiklerini sızlatacağını ve Azerbaycan halkı için utanç kaynağı olacağını belirterek hükümete “acilen imtina etme” çağrısı yapıyordu. Açıklamada “Bu durum tarihe ihanet olarak geçecektir” deniliyor ve “Siyonizm’e destek anlamına gelecek her adım yargılanmayı hak eder” uyarısı yapılıyordu.  

ANFİDAP tarafından yapılan basın açıklamasında şunlar hatırlatılıyordu; “Basına düşen haberlere göre Azerbaycan, 3-6 Kasım tarihlerinde ‘Avrupa Hahamlar Konferansı’na ev sahipliği yapacaktır. İsrail’in baş hahamları yüzlerce hahamla Bakü’de bir araya toplanacaktır. İsrail, Gazze’deki soykırımda ezoterik dinsel referanslar kullanmaktan kaçınmamıştır, Ortodoks Yahudi hahamlar bu soykırımın kışkırtıcıları olarak mutlaka yargılanacaklardır.  

Böyle hassas bir dönemde Bakü’de Azerbaycan Hükümetinin himayesi altında bir haham buluşması; Azerbaycan’ı insanlık, vicdan, ahlâk ve tarihsel, dinsel referanslar anlamında telafisi imkânsız bir noktaya taşıyacaktır. Karabağ Savaşı şehitlerinin kemiklerini sızlatacak ve Azerbaycan halkı için utanç sebebi olacak bu büyük hatadan Azerbaycan Hükümetinin acilen imtina etmesi milletimiz adına mutlak bir mecburiyettir. Bu durum tarihe ihanet olarak geçecektir. Dünya halklarının soykırımcılarla her zeminde hesaplaştıkları bir dönemde Azerbaycan Hükümetinin bu tavrı asla kabul edilemez ve Siyonizm’e destek anlamına gelecek her adım yargılanmayı hak eder.  

‘Gazze’de katledilen çocuklar, Hocalı’da katledilen çocukların kardeşidir.’ Soykırım mağduru Azerbaycan kendine sormalıdır: ‘Soykırımcılara dua eden, on binlerce çocuk katledilirken merhamet emaresi göstermeyen sözde din adamı kılıklı kişilerle saf tutarak temiz sicilimize leke bulaştırmaya değer mi?’ Bakü’ye, Hahamlar Konferansı’na değil, Gazze için Dayanışma Zirvesi’ne ev sahipliği yapmak yakışır! Azerbaycan-Bakü, Gazze’de soykırım yaşandığı bir dönemde böylesi bir organizasyona ev sahipliği, hamilik yaparak, tarihe kara bir leke olarak geçmemelidir. Bu kara leke Azerbaycan halkının alnından silinmez.”

Bu arkadaşlara bir konuyu vurgulamak gerekiyordu:

Sn. Erdoğan’ın gardaşı ve Kuduz İsrail’in soysuz katliam ve tahribatlarında yandaşı olan İlham Aliyev yönetimine yalvaracağınıza, onun bedava petrolünü Siyonist İsrail’e taşıyan Erdoğan’a “Artık şu vanaları kapat!” çağrısı yapsanız, daha duyarlı ve tutarlı bir iş yapmış olacaksınız!.. Haydi samimiyet ve cesaretinizi ispatlayınız!

Gazze İçin Garantörlerin Ayarı ve Saygınlığı İşte Bu Kadardı!

İsrail Başbakanı Binyamin Netanyahu güya Trump ve dostları(!) tarafından imzalanan ateşkese rağmen Gazze’ye yönelik saldırı düzenlenmesi için orduya emir vermesinin ardından Gazze’de şiddetli patlamalar başlamıştı. ABD Başkan Yardımcısı JD Vance, hiç utanmadan ateşkesin sürdüğünü açıklamıştı. Kuduz İsrail savaş uçakları Gazze kentinin batısındaki Şati Mülteci Kampı’na hava saldırısında bulunmuşlardı. İsrail ordusu topçu atışlarıyla Gazze Şeridi’nin orta kesimindeki Deyr el-Belah kentinin doğu kesimlerini bombalamıştı. Kanal 12’ye göre, Binyamin Netanyahu, Gazze’ye yönelik saldırıları öncesinde ABD tarafına bilgi aktarmıştı.

Ateşkesten sonra bile yüzlerce kişi hayatını kaybetmiş durumdaydı!

İsrail’in ateşkesi ihlal ederek Gazze’ye başlattığı saldırılarda hayatını kaybeden Filistinlilerin toplam sayısı bine yaklaşmıştı. Sağlık yetkilileri ve görgü tanıkları, AA muhabirine yaptıkları açıklamada, İsrail’in, hava saldırılarında, “sarı hat” olarak adlandırılan bölgede bulunan evleri, sivil araçları, barınak ve hastaneleri hedef aldığını vurgulamıştı. Evet, Gazze’de ateşkes için Trump gâvuruna figüranlık yapan sözde garantörlerin ayarı ve saygınlığı işte bu kadardı!

İsrail Saldırıları Sonrası HAMAS, Gevşek Garantörlere Çağrı Yapmıştı!

HAMAS, İsrail’in Gazze’ye saldırı düzenlemek için bahane ettiği Refah kentinde İsrail askerlerine ateş açılması olayıyla bağlantılarının olmadığını açıklamıştı. HAMAS’ın Telegram hesabından yapılan açıklamada, hareketin Gazze’de ateşkes ve esir takası anlaşmasına bağlı olduğu vurgulanmıştı.

İsrail ordusunun Gazze Şeridi’nin çeşitli bölgelerine düzenlediği cani saldırıların ABD Başkanı Donald Trump’ın gözetiminde Mısır’da imzalanan ateşkes anlaşmasının açık bir ihlali olduğu aktarılmıştı. HAMAS; ateşkes anlaşmasına arabulucu ve garantör ülkelere seslenilen açıklamada, İsrail’e baskı yapma çağrısında bulunmuşlardı. İsrail’in Gazze’de sivilleri hedef alan vahşi saldırıları ile ateşkes anlaşmasını ciddi bir şekilde ihlal etmeyi durdurması ve anlaşmanın tüm şartlarına uyması için harekete geçilmesi çağrısı yapılmıştı.

“Cumhuriyet” Kavramından Gıcık Alan Beyinsiz Takımı!

Osmanlı, “Cumhuriyet” kelimesini, 18. yüzyılın sonlarında kullanmaya başlamış, 1923’te Atatürk resmiyet kazandırmıştı. Mustafa Kemal, Cumhuriyet’i ilanından dört yıl önce Milli Mücadele’nin ilk günlerinde 1919 Temmuz’unda Cumhuriyet’i ilan edeceğini yakın çevresine aktarmıştı. Maalesef Cumhuriyet’in 93. yıldönümü kutlanırken hâlâ bu kavramı sindirememiş kafalar vardı. Fransız İhtilali’nden sonra Türkçeye giren Cumhuriyet kelimesi “halk hâkimiyetini” anlatmaktaydı. “Cumhuriyetin meşruiyet senedi halktır. Devlet halkın emrine girmedikçe hakiki manada Cumhuriyet olmaz” tespitleri haklıydı. Bu nedenle; “Cumhuriyet” teriminden önce “demokrasi” terimi Türkçeye girmiş bulunmaktaydı. Kâtip Çelebi, 17. yüzyılın ortalarında kaleme aldığı “İrşâdü’l-Hayârâ” isimli eserinde Avrupalıların inanışları, hükümdarları, idare tarzları, seçim kuralları, âdet ve kanunları çerçevesinde bilgiler aktarmıştı. Demokrasi kelimesi de ilk kez bu eserle Türkçe literatüre girmiş olmaktaydı. Daha sonra ilk Türk matbaasının kurucusu İbrahim Müteferrika 1731’de Birinci Mahmud’a takdim ettiği ve 1732’de bastığı “Usûlü’l-hikem” isimli eserinde “demokrasi” kavramını kullanmıştı. Cumhuriyet kelimesinin kökü “Cumhur”, yani halk kelimesi Arapçadır. Ancak klasik Arapçada Cumhuriyet kavramına rastlanmamıştır. Bu kavram Türkler tarafından türetilip yaygınlaştırılmıştır. Bu konuda bir araştırma yapan Bernard Lewis kelimenin 18. yüzyılın sonlarında “Cumhuriyya”, yani Cumhuriyetçilik şeklinde ortaya çıktığını vurgulamıştır. Bu dönemde Fransız İhtilali’nden dolayı Cumhuriyet’le ilgili terimler Türkçede sıkça kullanılmaya başlanmıştır.

Cumhuriyet’in Altyapısı

İkinci Mahmud döneminde, 1830’lardan itibaren muhtar seçimleriyle halkın yönetim mekanizmalarında yer almaya başlamasının ardından, vilayet meclisi seçimleriyle yaygınlaşmıştır. Kısa süreli de olsa 1876’da ilk meclisin açılması demokrasi kültürü alanında bir dönüm noktasıdır. 1908’de meclisin ikinci defa açılması meclis ve halkın yönetim mekanizmalarına katılması fikrini geliştirmeye başlamıştır. Son iki Osmanlı Padişahı Mehmed Reşad ve Sultan Vahdettin görünürde iktidardaydılar. Ama Devlet yönetiminde asıl karar organı artık meclis ve İttihat ve Terakki Cemiyeti olmaktaydı. Milli Mücadele’yi dünyada çok nadir görülecek bir şekilde Ankara’da kurulan meclisle yürütmemiz tarihi bir olaydır. Bütün bu gelişmeler Cumhuriyet’in altyapısını hazırlamıştır.

Atatürk’ün Fikri Hazırlığı!

Mustafa Kemal Atatürk, Cumhuriyet’in ilanından çok önce “Cumhuriyet” fikri Onun kafasındaydı. Nitekim Erzurum Kongresi’nden üç gün önce 20 Temmuz 1919’da yanında bulunan Mazhar Müfit’in (Kansu) “Milli mücadelenin muvaffakiyete ulaştığı takdirde hükümet şekli olarak ne düşünüyorsunuz?” şeklindeki sorusunu: “Şekl-i hükümet (ülkeyi yönetecek iktidarın biçimi) zamanı geldiğinde Cumhuriyet olacaktır!” şeklinde yanıtlamıştı. Ancak Milli Mücadele’nin yeni başladığı bir dönemde bu fikrini açıkça ifade etmesinin sıkıntılara yol açacağını bildiğinden dolayı Mazhar Müfit’e konuştuklarından kimseye bahsetmemesini hatırlatmıştı. Mazhar Müfit, Atatürk’le aralarındaki bu konuşmayı “Erzurum’dan Ölümüne Kadar Atatürk’le Beraber” isimli eserinde anlatmıştı. Milli Mücadele’nin kazanılmasının ardından zaten hükmünü ve meşruiyetini yitiren saltanat 1 Kasım 1922’de kaldırılmıştı. Yaklaşık bir yıl sonra hükümet bunalımı çıkmıştı. Atatürk’ün bu durumu görüşmek üzere 28 Ekim 1923 akşamı Çankaya’da yaptığı toplantıya; İsmet Paşa, Ali Fethi (Okyar), Milli Savunma Bakanı Kâzım (Özalp) Paşa, Kemalettin Sami, Halit Paşa, Rize Milletvekili Fuat ve Afyonkarahisar Milletvekili Ruşen Eşref (Ünaydın) Beyler katılmışlardı. Mustafa Kemal bu toplantıda arkadaşlarına: “Yarın Cumhuriyet’i ilan edeceğiz, beni parti grubuna davet edin, bir konuşma yapacağım” uyarısında bulunmuşlardı. Toplantıya katılanların Çankaya’dan ayrılmasının ardından Atatürk, o gece Başbakanla 1921 Anayasasının devlet şeklini tespit eden maddelerini değiştirmek için çalışmışlardı. Ertesi gün Meclise çağrılan Atatürk, anayasanın birinci maddesine “Türkiye Devleti’nin şekli hükümeti (yönetim biçimi) Cumhuriyettir” ifadesinin konulması teklifini yapmıştı. Atatürk’ün bu teklifinin lehinde ve aleyhinde birçok konuşmacı söz almıştı. Cumhuriyet’in ilanı için erken olduğu görüşünü ileri sürenler de vardı. Ancak İsmet Bey’in ve Abdurrahman Şeref Bey’in konuşmaları muhalefeti yatıştırdı. Abdurrahman Şeref Bey, muhalefet eden Milletvekillerine hitaben “Biz burada, doğan çocuğun adını koymaktan başka ne yapıyoruz?!” diye çıkışmıştı.

Ardından anayasanın birinci maddesi, “Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir. İdare şekli halkın kaderini bizzat ve bilfiil idare etmesi esasına dayalıdır. Türkiye Devleti’nin yönetim şekli Cumhuriyet’tir” şeklinde değiştirilmiş olmaktaydı. Bu yeni maddeyle yeni bir yönetim şekline ve dönemine geçilmiş durumdaydı. Şair Mehmet Emin Yurdakul’un teklifi üzerine Milletvekilleri ayağa kalkıp, hep bir ağızdan “Yaşasın Cumhuriyet!” diye bağırmışlardı. 29 Ekim 1923 akşamında TBMM’de yapılan oylamalar sonucunda da Mustafa Kemal Paşa, Meclis’teki mevcut üyelerin oybirliğiyle Türkiye Cumhuriyeti’nin ilk Cumhurbaşkanı yapılmıştı.[2]

Kurmay Yüzbaşı Mustafa Kemal, 1905 yılında Şam’da arkadaşlarına şunları aktarmıştı:

“Dava (asıl amaç), yıkılmak üzere bulunan bir İmparatorluk’tan, önce (tam bağımsız) bir Türk devleti çıkarmaktır. Bu gayeye yalnız anayasanın yürürlüğe konulması, yani meşrutiyetin ilanı ile varılamayacaktır!”

Görüldüğü gibi, M. Kemal’in kafasında “meşrutiyetin” ötesinde bir sistem vardır. Bunun karşılığı da Cumhuriyet olmaktaydı.

İlker Başbuğ’a göre: Atatürk Müthiş Bir Strateji Ustasıydı!

“Evet; Atatürk, müthiş bir strateji ustasıydı. Zaten, tarihe damga vuran büyük liderlerin çoğunluğu, kafalarındaki nihai yani son hedefi en yakınlarındakilere bile başlangıçta pek açıklamamışlardır!”

Bu yüksek stratejiyi en mükemmel uygulayan, çok özel kadrolarını ve Siyonizm’i – işbirlikçi hain yönetimleri etkisiz kılıp, İsrail’i ortadan kaldıracak ve Adil Düzen’i uygulayacak kurgularını, şeytani odaklardan da, en yakınındaki Pakradun ajanlardan da gizlemeyi başarmış olan Prof. Dr. Necmettin Erbakan Hocamızdır. Ve zaten bu stratejinin asıl mimarı ise Hz. Peygamber Aleyhisselam’dır.

Bir dönem Türkiye’nin Vatikan Büyükelçisi olan ve “Afrika ve Asya’daki papazlara, Müslüman bölge halkları nasıl aldatılır ve kullanılır?” dersleri okutan Prof. Mehmet Paçacı, SP eski Genel Başkanı, şimdi hepsinin akıl babası Temel Karamollaoğlu’nun damadıydı!?. (Bak; 15 Haziran 2016 Milli Gazete Gündem “Haçlı Sofrasında Kur’an” yazısı ve Milli Çözüm’ün yorumları)

Lütfen ve dikkatle; Oğuzhan Asiltürk’ün babası Mehmet Besim Bey’in kızlarına, yani Oğuzhan Bey’in bacılarına koydukları isimleri tek tek hatırlayalım: 1- SEVİnçhan, 2- GülSEVİ, 3- SEVİmyazı. Bu özel gayretin, idamdan kurtulmak üzere Aziz Mehmet Efendi ismini alıp sözde Müslüman olan meşhur ve mel’un Yahudi Hahamı SABATAY SEVİ’yi anlatmak, onun hatırasını canlı yaşatmak ve onun izinde ve çizgisinde olduklarını ispatlamak için yapıldığını anlamaya yanaşmayan ahmakların da gözlerinin açılacağı kutlu ve onurlu günler yaklaşmaktadır!..

Sonuç:

Hakk ölçülerine ve halkın hür tercihlerine dayalı… Temel insan haklarına ve evrensel hukuk kurallarına saygılı… Akıl, vicdan, inanç ve ahlâk prensiplerine bağlı, milli ve manevi değerlerden kaynaklı gerçek bir Cumhuriyetin ve örnek bir Laikliğin uygulanacağı yeni bir dönem kaçınılmazdır. Ne Din istismarcılarının ne de Masonluğa ve İsrail uşaklığına “Kemalizm” kılıfı saranların bu kutlu değişimi engelleme şansları kalmamıştır!..

“Yarın elbet bizim, elbet bizimdir

Gün doğmuş, gün batmış; ebed bizimdir!..”