HEP SEN EYLERSİN

HEP SEN EYLERSİN

“Kün” emrinle yüz bin, evren yaratıp

Ya Rab bir noktayı, engin eylersin!..

Hayır diler isen, Hakkı aratıp

Ne gizli sırlardan, sezgin eylersin!

Eşidin şerikin, nazirin olmaz

Rakibin nakibin, vezirin olmaz

Elbet münezzehsin, benzerin olmaz

Haşa ki birini, dengin eylersin!

Bir zaman dolaştım, şaşkın perişan

Sonunda pirlerden, aldım bir nişan

Mürşit oldu Kur’an, ki azimüşşan

Hidayet buyurup, ergin eylersin!

Hakta sabit sağlam, ve daim tuttun

Zulümden koruyup, şirkten korkuttun

Kur’an’ı hikmetle, şevkle okuttun

Bu cahil kulunu, bilgin eylersin!

Münafıkı bana, himmet ettirme

Zalime haine, hizmet ettirme

Zatından gayrıya, minnet ettirme

Nice bin fakiri, zengin eylersin!.

Hasretinle gönlüm, gözler visali

Hikmetinle kalbim, olmuş Gazali

Bu garip kulunu, Kıtmir misali

Cesaretlendirip, girgin eylersin!

Teslim ve tevekkül, ehli sakindir

Onların imanı, hakkel yakindir

Münafıkın kalbi, hıyanet kindir

Fasıkları böyle, gergin eylersin!

Dinim davam için, öfkem gazabım

Ümmetin halidir, derdim azabım

Kur’an düzenidir, heves hesabım

Batıl sistemlerden, bezgin eylersin!

Takdirin mükemmel, taksimin adil

Haksızlık yanlışlık, görüyor cahil

Sebebi müsebbip, sanıyor gafil

Tam iman ehlini, dingin eylersin!

Dilediğin makbül, mebrur kılansın

Rasülün yoluna, mecbur kılansın

Ahmet Hoca diye, meşhur kılansın

Bunca günahımdan, ezgin eylersin!