EN BAŞTA OTURAN! (ŞİİR)

“Kendimizi; başka yerde değil, Avrupa’da görmek istiyoruz!..” diyen zat’a:

EN BAŞTA OTURAN!

Bâtıla katılmak, kalbi sakatlık

Allah’a sözünde, duramadın ki…

Bu ne şımarıklık, bu ne rahatlık

Sen Adil bir Düzen, kuramadın ki…

Makam için manan, attın be adam

Dünya için davan, sattın be adam

Hak ile Bâtılı, kattın be adam

Ömrün Dost yolunda, yoramadın ki…

Şöhret etiketle, düştün gurura

Kapıldın Siyona, Haçlı gâvura

Korkarım hıyanet, ruhun kavura

Dinine devlete, yaramadın ki…

“Faiz dünya gerçeği!..”, iftirasıdır

Din iman istismar, ihtisasındır

Daim başta kalmak, ihtirasındır

Rabbin rızasını, aramadın ki…

Gerçek mü’min AB, HAÇ’a tapamaz

İman vicdan ehli, Hak’tan sapamaz

Münafık tahribin, kâfir yapamaz

Sen nefsin burnunu, kıramadın ki…

Dindarlık rolüyle, işbirlikçilik

Hacc edebiyatıyla, Haç’a bekçilik

Nedir bu şaşkınlık, bu ikircilik

Şuura huzura, varamadın ki…

Mal makam parayla, pula üşüştün

Takvaydın bak fasık, kula dönüştün

“OY yoksa biterim!”, derdine düştün

Ama Rabbim ne der?, soramadın ki…

Şeytanlara karşı, şeriat silah

Şerre şirke dalan, bulur mu felah

Sen edindin nefsü, hevanı ilah

Kendini Hak yola, vuramadın ki…

Suçlu nefsin; elden, etme şikâyet

Kur’an’a tam iman, etmişsen şayet

Mealin okuyup, ayet be ayet

Hak nizamlı hayal, kuramadın ki…

Hakka değil uydun, kalabalığa

Aldandın bal biftek, alabalığa

Ümmeti değiştin, Avrupalığa

İslam Birliğiyle, saramadın ki…

Gerçeği söylerim, düşman tanırsın

Kur’ani haberi, hayal sanırsın

İftiralar atar, haram banırsın

Uyarımı hayra, yoramadın ki…

Orhanım öldükte, verilir salâ

İmanla göçersen, müjde ne âlâ

En kutlu hedefin, olmadı hâlâ

Deccal saflarını, yaramadın ki…