ŞÜKÜR!

Hiçliğin karanlığından

Alıp yoktan, var eyledin!

Hem de, ey yar; varlığından

Şükür, haberdar eyledin!

Gaflet cehalet yolumdan

Zillet rezalet huyumdan

Çekip çevirdin lütfunla

Demirdim dinar eyledin!

Nimet rahmetle doyurup

İhsan hidayet buyurup

Can kulağıma duyurup

Hak’ta sebatkâr eyledin!

Kur’an’la hayra çağırdın

Fena hevadan ayırdın

Seçip lütfunla kayırdın

Beni ihtiyar eyledin!

Katlanmasaydım Hızır’a

Kavuşamazdım huzura

Tembel, alışmış hazıra

Nefsim tarumar eyledin!

Alem aynasında ayan

Cemalini gören hayran

Ayrılmam kapından, ey Can

Çün arz-ı didar eyledin!

Hiç mü’min, şirk edinir mi

Dosta; “usandım”, denir mi

Bunun şükrü ödenir mi

Afvına mazhar eyledin!

Kanma dünya bolluğuna

Davran ukba yolluğuna

Layık gördün kulluğuna

Böyle bahtiyar eyledin!

Hazırlıksız göçülür mü

Hizmet eden, küçülür mü

Para pulla ölçülür mü

Bize Hak nazar eyledin!

Çıraklıktan kaçan kişi

Pirizden çekilir fişi

Atıp kalbimden teşvişi

Zindan, hoş diyar eyledin!

İhtiyar etme: Tercih edip seçme

Bahtiyar: Çok mutlu

Ayan: Görünen

Teşviş: Şüphe ve vesvese

Arz-ı didar: Yüz gösterme

Ukba: Sonsuz ahret