KÂİNAT SAKLI, HER ÂDEM İÇİNDE (ŞİİR)

 KÂİNAT SAKLI, HER ÂDEM İÇİNDE

Fasıka facire, hikmet yasaklı

Sırlar seyrederim, didem içinde…

Özünde kocaman, bir ağaç saklı

Düşün; çekirdekli, badem içinde…

Hazine mezarı, küçücük höyük

İmansız cihatsız, taşınmaz bu yük

İnsan deyip geçme, manası büyük

Kâinat gizli her, âdem içinde…

Fırsat verme günah, ruhunu sara

Kansere dönüşür, sürekli yara

Fanide boğulma, Baki’yi ara

Sonsuzluk arzusu, madem içinde…

Kur’an’sız takvasız, gaflet bürüyor

Şeytan nefis seni, şerre sürüyor

Bak kaçı dosdoğru, Hak’ta yürüyor

Arzda milyarlarca, kadem içinde…

Ömür sermayesin, cahiller saçar

Zikrullah gönlümün, gözünü açar

Bir haksızlık görsem, huzurum kaçar

Kramplar dolaşır, midem içinde…

Umutla yeşerir, güller bahçeler

Can bağın kurutur, hep kara yeller

Zafer, Adil Düzen; kutlu hayaller

Geçit yapar gönül, caddem içinde…

Altın sanmayasın, kömür közünü

Kulluğun unutma, koru özünü

Tevbe et sebat kıl, hem tut sözünü

Zikredip Rabbin an, her dem içinde…

Gafletle dolaşma, Harput Tercan’da

Tecelli eyliyor, her an her canda

San’atın gösterir, inci mercanda

Dost kokusun ara, çiğdem içinde…

Şu beden dediğin, toprak böcek yer

Kırk okka et kemik, çürüyüp gider

Huzura varınca, Sübhan’ım ne der

Manayı bulmazsam, maddem içinde…

Kuluz kusurluyuz, acziyet çoktur

Çok şükür zalime, ünsiyet yoktur

Samet’im hainde, haysiyet yoktur

Edeple olgunlaş, erdem içinde…