ERBAKAN’A HASRET

Gül cemalin seyrine, dahi kıyamaz iken

Hasretinle Efendim, yüreğim yakıp gittin!..

Bizi gurbette koyup, açtın Sultan’a yelken

Aşk kancasın gönlüme, derinden takıp gittin!..

Hidayet rehberiydin, kıldın Haktan haberdar

Aklu fikrim Sendedir, ruhun Rabbına radar

Öyle bir derde düştüm, dinmez vuslata kadar

Sen Dinin yıldızıydın, göklere çıkıp gittin!..

Ruhaniyetin daim, bizimledir himmetin

Duası ve davası, Seninledir ümmetin

Nankörler inkâr etsin, unutulmaz hizmetin

Sadıklarını mahzun, yetim bırakıp gittin!..

Siyonizmi tanıttın, mü’min bildi gerçeği

Açtın münafıkların, yüzündeki peçeyi

Kur’an terazisinde, tartıverdin her şeyi

Rahman’a nakip idin, Şeytana rakip gittin!..

“İslam savunma değil, cihat dinidir” derdin

“Savunan adam” değil, zulme hücum ederdin

Zalimlere dert, keder; mazlumlara pederdin

Âlem penceresinden, şöyle bir bakıp gittin!..

Hak gelince batılın, çöktü dinamikleri

Çağdaş firavunların, siyon piramitleri

Deccalizmin dibine, koydun dinamitleri

Milli Görüş çivisin, dünyaya çakıp gittin!..

Adil Düzen kurulur, adiler havlasa da

Şu dönek dincileri, Yahudi tavlasa da

Şeref Erbakan’ındır, Avrupa’da Asya’da

Çorak kalplerimizi, sulayıp akıp gittin!..

Sen Şems-i Ezeli’nin, nur saçan Kameriydin

Cihat ve takva ehli, İslam’ın tam eriydin

Hakkın zaferi için, bir ömür seferiydin

Zuhur edip de kaydın, Ey “Necmü-s Sakıp”[1], gittin!..

Senin aşkın yüzünden, bana düşman hainler

Döneklere serçeler, bize karşı şahinler?!..

Akgül derki derdinden, divanedir zihinler

Döndük Yusuf Kenan’a, Sen sanki Yakup, gittin!..