AZİZ HOCAM’A SESLENİŞ! (ŞİİR)

AZİZ SULTANIM’dan ayrıldım.
SULTÂNIM…

Ağlıyorum çünkü, mahbûb-u kibriyâdan ayrıldım,
Yanıyorum çünkü o nur-i evliyadan ayrıldım.

Nasıl yer ile bir olmasın ki bu nâçiz bedenim?
Mazhâr-ı tecelli, vâris-i enbiyadan ayrıldım.

Uçsuz bucaksız bir çölde garip ve kimsesiz kaldım,
Marifet incileri saçan bir deryadan ayrıldım.

Ayrılığı, yıkıp hep harap etti vücut şehrimi,
Yıkıldım, viraneye döndüm, Süreyyâdan ayrıldım.

Dünyalarım karardı, ışık saçan güneşim gitti,
Zulmete boğuldum, Marifet-i guyâdan ayrıldım.

Ben o cevher satıcısını kaybettim, gelmez artık,
Karanlık gönlüme tabipti, dâr-üş-şifâdan ayrıldım.

Güle aşık bülbül gibi, durmadan feryat ederim,
Sermaye-i ticaret sunan ağniyâdan ayrıldım.

“Hayat ; İman ve Cihaddır!” … ondan öğrenmiştim,
Gözüm hep kan ağlıyor…çünkü …

AZİZ SULTANIM’dan ayrıldım.

Ölen Beden İmiş … Aşıklar Ölmez!
“Her Asırda Benim Ümmetimden Sâbikûn = Öncüler Vardır.”

Öteden beri işitiliyor ki bazı veliler (hayatlarında da vefatlarında da) bir yerde, iki yerde, birkaç yerde aynı anda bulunabiliyor.
Allah-u Teâlâ dilediği kulunu kudsî ruhla destekler. Âyet-i kerime’de şöyle buyuruluyor:
“Onlar o kimselerdir ki, Allah imanı kalplerine yazmış ve onları kendinden bir ruhla takviye edip desteklemiştir.” (Mücâdele: 22)
Onlar doğrudan doğruya Allah-u Teâlâ’nın desteğiyle hareket ederler. Kalplerine ilmi yazmış, kendi lütfundan bir ruh ile desteklemiştir. Onlar kudsî ruh’un desteğiyle, dirayetiyle, yardımıyla gider.
“Biz onu kudsî ruhla destekledik.” (Bakara: 87) “Allah dilediğini yardımıyla destekler.” (Âl-i imrân: 13)
Rûhâniyet O’nun yürütüp kullandığı bir ruhtur. Onu yalnız O bilir ve kullanır. Onun rûhâniyetinden lâtifeler halkeder. O lâtifeler onun mânevî askeridir. O askerleri Allah-u Teâlâ dilediği yerde yürütür, çalıştırır.
Âyet-i kerime’sinde şöyle buyurmaktadır:
“Göklerin ve yerin orduları Allah’ındır.” (Fetih: 4)
O rûhâniyetin askeri olduğu için, kılına varıncaya kadar herşeyi ona benzer. Kesinlikle ayıramazsınız. Ne kadar halkettiğini O bilir ve o latifeleri O çalıştırır, bazen kişinin haberi bile olmaz. Bir yerde değil, kırk yerde, dilediği yerde bulundurabilir. Bu ledün ilmidir. Bu mübareklerin ruhâniyetleri daima uyanıktır. Cismâniyetin uyuması veya uyanık olması rûhâniyeti etkilemez. O daima uyanık olduğu için Hazret-i Allah o rûhâniyetten lâtifeler halkeder ve onları hareket ettirir. Allah-u Teâlâ’nın lütuf izniyle kendisinden mânen istimdat edenlerin yardımına yetişir, ister yakın ister uzak olsun. Gerek ziyaretine gelen meleklerle, veyahut gayb âlemindeki insanlarla görüşür ve konuşur. Tıpkı insanın yanında başka bir insan bulunuyormuş gibi, rûhâniyet onlara mukabele eder. Neler neler, kimler gelir, akıl almaz. O kişinin keşfi açıksa onları görür, karşılar, uğurlar. Keşfi açık değilse onları rûhâniyeti karşılar, onlarla konuşur ve onları uğurlar. Allah-u Teâlâ kimi kapalı yürütüyorsa, rûhâniyet onlara mukabele eder. Onun vazifesini o yapar. Allah-u Teâlâ dilediği kadar tecelli eder, o lâtifeleri çalıştırır.
Mürşid-i hakiki Hazret-i Allah’tır, Mürşid-i kâmil ise bir muallim yerindedir. Resulullah -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz Hadis-i şerif’lerinde buyururlar ki:
“Gözlerim uyur kalbim uyumaz.” (Buhârî)
Hayatta da olsa, âhirete inkikal ettikten sonra da olsa izn-i ilâhi ile kendisinden istimdat edenlerin imdadına yetişir. Bunun da delili şu Hadis-i şerif’tir:
“İşlerinizde sıkıştığınız zaman kabir ehlinden yardım isteyiniz.” (Keşfül-hafâ)
Bu da ancak Allah-u Teâlâ’nın rûhâniyetle kudsî ruhla desteklediği kullarda olur, başkasında tecelli etmez. Hayatta da olsa, kabirde de olsa yardım isteyenlerin yardımına yetişir. O ölmüş amma, ruhu ve ruhâniyeti ölmemiştir, askerleri de ölmemiştir. On kişi, yirmi kişi, kırk kişi istimdat etse, Allah-u Teâlâ’nın izniyle muradlarına erdirir.
Hazret-i Mevlâna’nın -kuddise sırruh- oğlu Sultan Veled -kuddise sırruh- Hazretleri birgün babasının kendisine şöyle dediğini nakleder: “Oğlum Allah-u Teâlâ’nın velisi bu dünyadan göçtüğü vakit, onun seyri dünyadaki seyrinden yüz bin kere fazla olur. Çünkü o artık Allah-u Teâlâ’da seyreder. Bunun ise sonu yoktur. Bu Allah-u Teâlâ’nın velisinin, ihvanı ve aşıklar üzerindeki tasarrufu kıyamete kadar devam eder.”
Zira Resulullah -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz Hadis-i şerif’lerinde:
“Müminler ölmezler. Ancak bir evden bir eve naklolunurlar.” buyuruyor
Bir Hadis-i şerif’lerinde de şöyle buyururlar: “Kıyamet gününde sırat köprüsünden geçilirken cehennem ateşi:
“Geç yâ mümin! Senin nurun benim ateşimi söndürüyor.’ diyerek mümin-i kâmile hitap eder.” (C. Sağir)
Niçin?…
Kalbi nurdur, vücudu nurdur, kefeni nurdur, kabri nurdur, nurun alâ nurdur. Onların hâlâtı bambaşkadır. Toprak çürütemediği gibi, ateş de yakmaz. Onların “Aslı nûr, cismu Âdemdir !”.

-alıntıdır-

Ölümsüzlük
Amel defteri kapanmayan kişi ölmemiştir. Çünkü imtihandan-hayattan kasıt amel defterine işlenecek olanlardır. O defter kapanmıyorsa bedenen nefes almıyor olmak zahiren aksaklık gibi olsa da hakikatte açılan çığırlar, açanlar için yaşam pınarı gibidir. Bundan dolayı muhterem hocamızın çalışmalarının inşallah zulüm düzeninin yıkılışında üstleneceği roller hocamızın kıyamete değin sürecek canlılığının delili olacaktır.