BİR HÜCREDEKİ DNA BİLE DARWİN’İ DEVİRİR!

Sabancı Üniversitesi rektörü Prof. Dr. Tosun Terzioğlu hikmet yumurtlamış: “Darwin’e inanmayan aşı da olmasın!” buyurmuşlardı.

Sabancı Üniversitesi rektörü Prof. Dr. Tosun Terzioğlu, bir matematikçiydi. 1992-1997 yılları arasında TÜBİTAK başkanlığı da yapan birisiydi.

 “Darwin’in Doğal Seleksiyon Teorisi, bugünkü bildiğimiz biyolojinin ve bir anlamda sağlık bilimlerinin de temel teorisidir. Sağlık bilimleri için Darwin’in ortaya attığı teorinin gelişmiş şekli de diyebiliriz. Türkiye’de hep “Sen Darwin’e mi inanıyorsun yoksa ‘Yaratılış Teorisi’ne mi?” diye sorulur. Oysa ‘Yaratılış’ bir teori değil bir inanç biçimidir.

“Oysa bilimsel bir teoriye inanıp inanmamak anlamsızdır. Eğer modern biyolojiye veya Evrim Teorisine inanmayan varsa o zaman aşı da olmasın. Yani bu kadar basit. Evrim teorisi olmasaydı aşı olurdu belki, ama biyolojinin bu kadar gelişmesi, yaşamın ne olduğunun bu kadar iyi anlaşılması zor olurdu. Bu çalışmalarda Evrim Teorisinin ve doğal seleksiyon yaklaşımının büyük payı var. Bu teori, Darwin’in ortaya koyduğu zamanki gibi kalmadı., üzerine yeni veriler elde edildi. Bilim asla aynı kalmaz, devamlı gelişir, değişir, çürütülür” diyen Sabancıların rektörü, safsataları bilim diye yutturma çabası içindeydi.

Üstelik kendi sıraladığı iddialar bile çelişkiliydi. Önce hiçbir teori bilimsel gerçek değildi. Sadece birer faraziye ve nazariye idi. Müspet bilim, kesinliği kanıtlanmış, yani ispat edilmiş gerçeklerdi. Sürekli değişen ve çürütülen şeylerin bilim diye sahiplenilmesi tam bir sahtekârlık örneği idi.

Hiç kimsenin, “kendisinin maymun soyundan ve kör tesadüfler sonucu meydana geldiğine” inanmasına elbette engel olacak değiliz. Ama bu saçmalık ve safsatalara inanmayanları ve yaratılış gerçeğini savunanları: “bilimin nimetlerinden yararlanmasınlar” diye dışlamak tam bir densizlik ve dinsizliktir.

Bir DNA’nın marifetleri

Ey Tosun Terzioğlu

Hücrelerin sahip olduğu akıl senin beynindekinden çok ileri!

Vücudumuzdaki organların birbirleri ile iletişim kurmaları, hayatımızın devam etmesi için mutlak bir zorunluluk gibidir. Bir organizmadaki hücreler görevlerini yerine getirebilmek için sürekli haberleşir. Hücreler birbiri ile ya doğrudan temas yoluyla ya da sinirsel, elektriksel ve kimyasal haberciler aracılığı ile irtibat halindedir. Ancak burada söz ettiğimiz her organelin bir et parçası olduğunu, iletişimi sağlayan habercilerin de yine proteinler, kimyasallar ya da mineraller olduğunu unutmamak gerekir. Birbirlerine bilgiyi aktaran, bu bilgiyi anlayıp uygulamaya geçirenler de yine aynı maddelerdir. Ancak yapılan hareket çok büyük bir şuur ve akıl içermektedir.

Örneğin bir insanın karaciğerinin bir kısmı kesilip alındığında karaciğerin diğer kısmı kendi kendini yenileyerek eski halini alabilmektedir. Bu sırada hücreler zaman kaybetmemek için çok hızla çoğalıp gelişir. Ama asıl önemli olan hücrenin çoğalmaya ne zaman başlaması ve ne zaman durması gerektiğini bilmesidir. Burada çoğalan ve bölünen hücreler aynı anda durmaya karar vermektedir. Daha fazla ya da daha az değil, daha önce ya da daha geç değil, aynı anda durma kararı alabilmeleri hayret vericidir ve çok büyük bir şuur ve akıl gerektirir. Bunlar hücrelerde bulunmadığına göre, sonsuz akıl ve kudret sahibi bir Zat bunları yönetmektedir.

Bu hücrelere ilk çoğalma emrini veren, acil bir durum olduğu için hızlı davranmaları gerektiği konusunda onları uyaran, organ eski halini aldığında bunu fark edip, onları durduran kimdir? Peki diğer hücreler kimin sözüne itaat edip, çoğalmaya başlamakta, kimin sözüne itaat edip durmaktadırlar? Karaciğer isimli bir et parçasının mı?

Mide hücreleri de aynı karaciğer gibi mükemmel akıl özellikleri gösterirler. Vücuda besin girer girmez mide hücreleri harekete geçmektedir. Bu hücrelerin bütün amacı besinlerin insan için en iyi şekilde sindirilmesinin sağlanması içindir. Bu amaç için hücreler yapılması gereken işlemleri teker teker başlatıp devam ettirmektedir. Midede bulunan ve mideden başka bir yerde bulunmamış olan hücreler sindirilen besinlerin on iki parmak bağırsağına ulaşacağını bilirler. Bu nedenle bağırsaklara ulaşacak besinin sindirilmesi için gerekli olan enzimleri yine hiç bilmediği başka bir hücreden ister -pankreas hücrelerinden.

Mide hücrelerinin pankreasa gönderdiği mektup (yani salgılanan hormon) kan yolu ile ulaştırılır. Kana bırakılan şifreli bir mektup gibi vücut içinde yolculuk yapmaktadır. Bu yolculuk sırasında pankreasa gelindiği zaman, pankreas hücreleri mektubu tanıyıp hemen açmaktadır. Burada ilginç bir nokta -kan yoluyla hemen hemen bütün vücudu dolaştığı halde- mektubun diğer organların hücreleri tarafından kesinlikle açılmamasıdır. Bütün hücreler bu mektubun pankreas için yazıldığını, kendilerini muhatap almadığını biliyor gibi davranmaktadır. Çünkü mektubun üzerinde pankreasın adresi vardır. Mektubun moleküler yapısı yalnızca pankreas hücrelerinin zarında bulunan algılayıcı moleküllerle etkileşecek şekilde özel olarak dizayn edilip yaratmıştır. Yani mide hücresi şuurlu ve bilinçli bir şekilde ürettiği hormonun üzerine gerçekten bir adres yazmıştır. Üstelik vücuttaki milyarlarca farklı adres içinden pankreas hücresinin adresini doğru bir şekilde yazmıştır. Bu adresin doğru şekilde yazılabilmesi için mide hücresinin pankreas hücresinin bütün özelliklerini bilmesi lazımdır.

Mucize yalnızca adresin doğru yazılması ile sınırlı değildir. Mide hücresinin gönderdiği mektubun içinde bir de mesaj iletilmektedir. İnsan vücudunun derinliklerinde, birbirlerinden çok uzakta bulunan iki küçük canlı (hücre) mektuplaşmakta ve haberleşmektedir. Birbirlerini hiç görmedikleri halde birbirlerinin hangi dilden anladıklarını bilmektedir. Dahası bu haberleşme bir amaç uğruna bilinçli olarak gerçekleşmektedir. İki hücre birlik olmuş ve yediğiniz besinlerin sindirilmesi için plan üretmektedir. Şüphesiz bu gerçek bir mucizedir.

Elbette, hücrelerin insanların sahip olmadığı derecede üstün şuur ve akıl göstererek karar vermesi mümkün değildir. Bu hücreler var oldukları andan yok olana kadar sabah akşam insanın hizmetindedir. Asla dinlenmez, yorulmaz veya yapması gerekenleri unutmaz. İşte bu üstün akıl ve şuur, alemlerin Rabbi olan Allah’a aittir. Bu olaylar bize tüm kainata hakim olan Allah’ın üstün kudretini göstermektedir. Allah düşünmek isteyen insanlar için sayılamayacak kadar çok yaratılış delilini bize göstermektedir. Böylece, Allah’ın varlığını inkâr eden ve Allah’ın merhametine mazhar olamayacak olanların ahirette ‘biz görmemiştik, biz öğretilmemiştik’ diyebilecekleri hiç bir gerekçeleri kalmasın diyedir.

“Böylece, helak olacak kişi apaçık bir delilden sonra helak olsun, diri kalacak kişi apaçık bir delilden sonra hayatta kalsın. Şüphesiz Allah, gerçekten işitendir, bilendir.” (Enfal Suresi, 42)

Bir DNA’nın marifetleri

Mendel kanunlarının keşfiyle başlayan 20. yüzyıl “Gen Yüzyılı” olarak anılırken, insan genomunun dizi analizinin kabaca deşifre edilmesiyle başlayan 21. yüzyıl “Genom ve Proteom Yüzyılı” olarak anılacak gibi gözüküyor. Genom, organizmanın bir hücresinde bulunan bütün DNA dizisinin bir takımını tarif ediyor. Genom kendi içinde çekirdek, mitokondri ve kloroplast genomu gibi alt birimlere ayrılıyor. Genom bilgisinin inşasında kullanılan harflerin sıralanmasındaki mükemmel nizamın açığa çıkarılması, 1953–2000 yılları arasındaki teknolojik ilerlemelerle başarılmıştır. Geni anlamak ile genomu anlamak arasında çok muazzam bir bilgi farkı, düşünce ve anlayış sıçraması vardır. Çünkü indirgemeci perspektiften kompleks sistemler perspektifine, mekanik analizden sibernetik analize, temel birimler olan genlerden genom adı verdiğimiz bilgi sistemlerindeki aktif ve dinamik düzenlemelere geçilmesi, biyolojide bir devrim aşamasıdır. Tespih tanelerine benzer, basit gibi görülen genlerden, bilgilerin sanki şuurluymuşçasına işlendiği, neticenin belirlendiği sistemlere ve küllî bir ilim gerektiren işleyiş mekanizmasının anlaşılmasına kadar geçen sürede büyük emekler harcanmıştır. Mutasyona sebep olan fiziko-kimyevî ajanlar veya genomun kopyalanması (replikasyon) sırasında, kader kaleminin hikmetli işleyişindeki farklılıklar (varyasyonlar), perde olarak (ki biz buna yanlış olarak çoğu zaman ‘hata’ diyoruz) mutasyonları ortaya çıkarmaktadır. Bu değişiklikler hücre içinde bir nev’i fıtrî genetik mühendisliği yapılmasına yol açarak, her seviyede ayrı bir âlem olan alt sistemlerin yeniden düzenlenmesine sebep olmaktadır. Epigenetik modifikasyonlar olarak isimlendirilen daha üst bir sistemdeki (kromatid ve kromozom hâlindeki genom paketçiklerinin üç boyutlu düzenlenmesi), asla tesadüfî olmayan, küçük faydalı genom mimarisindeki düzenlenmelerin ihtiyaca göre seçilmeleri; onların sınırsız bir ilim ve kudrete perde olduğunun ispatıdır. Günümüzde, mutasyonların ve genom düzenlemelerinin ‘tesadüf'(!) olarak ortaya çıktığı düşüncesinden, bunların iktiran (sebep-netice ve hikmetin birlikte denk düşürülmesi) olarak görülebilecek şekilde, bir plân dâhilinde ortaya çıkarıldığı anlayışına geçiş yaşanmaktadır.

Genetikte, hücre biyolojisinde ve embriyonikte alınan mesafeler, hücrelerde son derece hassas alıcıların, karşılıklı irtibatların, bilgi-işlem kapasitesinin ve tanımlanamayacak kadar kompleksliğin var olduğunu gösterdi. 2001 yılı Nobel Mükâfatı, ökaryot hücrelerin hayat çemberlerinin düzenlenmesinde rol alan moleküler bilgi-işlem ağlarının bileşenlerini tespit eden ekibe verildi. Bilhassa hücrelerde olup biten işlemlerin takip edildiği güvenlik ağlarından gelen bilgilere dayanarak, hücre bölünmesinde ilerlenip ilerlenmeyeceğine dâir kararların verildiği yol ayrımındaki kontrol noktaları kavramına dikkat çekildi. Farklılaşmak üzere ikiye bölünen hücrelerden birisinin kas, diğerinin kemik hücresi olacağına veya kök hücre hususiyetini muhafaza edeceğine ait kararın verilmesindeki sonsuz ilim ve kudretin belgesi olan moleküler inşanın aksamadan yürütülmesi, doku ve organlarımızın yerli yerinde yaratılmasında temel bir işlemdir.

Genomun tamirinde ve yeniden yapılanmasında rol oynayan hücre içi sistemlerin varlığı, hücreye bakışları değiştirmiştir. Genelde genomun sabit, statik yapı olduğu, sadece tesadüfen değiştiği zannedilmiş ve bu değişimlerin de mutlaka zararlı olduğu farzedilmişti. Hâlbuki mutasyonlar, hücre seviyesinde çevreye uyum mekanizmasının ortaya çıkmasına vesile olabilecek genetik değişikliklerdir. Aslında nötr kabul edilen mutasyonlar, bulunulan ortama göre, lehte veya aleyhte netice verebilme potansiyelini harekete geçiren değişikliklerdir. Fakat asla doku veya organ seviyesinde bir sistem farklılığına yol açamazlar; yani bir kertenkelenin bacağını kuşun kanadına veya balığın solungacını akciğere çevirme gibi bir duruma sebep olamazlar. Bilhassa DNA tamir sistemlerinin, hücre içinde programlı ve plânlı mutasyon yaptırıcı mekanizmaların, uygun yapıların ve hareketli genetik unsurların (DNA parçaları) keşfi, mutasyon hâdisesini hücrenin biyo-kimyevî işlemlerinin önemli bir parçası konumuna getirmiştir. Fonksiyonel genom açısından DNA biyo-kimyasına, proteinlerin biyo-kimyası kadar son derece dinamik ve önemli fonksiyonlar yüklenmiştir.

Canlılığa kompleks bir sistem olarak bakmakla, indirgemeci bir anlayışla bakmak arasında çok muazzam bir fark vardır. Çünkü bakış açısı, algı dürbünleri ve niyet, odaklanılan yapı veya hâdisede görüleceklere tesir etmektedir. Sistem bilimi penceresinden, hücreler, bilginin her saniye girift şekilde işlenip karar verildiği bir yapıda yaratılmıştır. Hücrenin her bir bölünmesinde milyarlarca biyo-kimyevî reaksiyon gerçekleştirildiğinden, bunların canlılığa zarar vermeyecek şekilde yönetilmesi gerekmektedir.

Kâinatın yaratılışından itibaren zıt kuvvetlerin karşılıklı münasebetiyle ortaya çıkan “tagayyür, tebeddül, tahavvül, tekâmül” gibi nüanslarla ifade edilen değişim, sisteme konulmuş izafî kanunlar ve prensiplerden biridir. Son birkaç asırdır materyalist düşünce akımlarının bilime, hususen biyolojinin felsefî arka planına hâkim olmasından dolayı, biyolojide ‘evolüsyon’ kavramıyla açıklanan bu değişim, varyasyonların tesadüfen ve kendiliğinden meydana geldiğini îmâ eden mekanizma ve izahlarla yorumlanmaktaydı. Ancak son 20–30 yıldır moleküler biyolojideki gelişmeler ve hücrenin daha hassas metotlarla keşfedilmesi, bunun yanlış olduğunu, hücredeki her bir hâdisenin tesadüfen veya kendiliğinden değil, yaratılışta hücrelerin içine yerleştirilen ve ihtiyaç olduğunda aktif hâle getirilen fıtrî genetik mühendisliği araçları ve mekanizmaları kullanılarak meydana getirildiğini ortaya çıkardı.

Hücre içi hâdiselerde ve organizmalarda çeşitli seviyelerde öngörülebilir ve öngörülemez sebep-netice beraberliği ve eşzamanlılığı (iktiran) sözkonusudur. Hücrelerin bir nev’i kader programı olan genom kütüphanesi, DNA modüllerinden toplanmış sistemler olarak örgütlenmiş hiyerarşik yapılardan oluşur. En temelde nükleotid isimli yapıtaşlarının birleşimiyle oluşan küçük DNA dizi modülleri bulunur. Genomda ilk etapta DNA modülleri, protein kodlayan ve kodlamayan diziler şeklinde örgütlenmesi, mucizevi bir durumdur. Protein kodlamayan ve çeşitli sıklıklarda tekrarlanan DNA dizileri, genomu şekillendirici, düzenleyici fonksiyonlarda görev alır. Tekrarlayan DNA dizileri, veriler için fonksiyonel adresler oluşturur. Her organizma türünün genomik sistem mimarisinin şekillenmesinde, protein kodlayan diziler kadar, tekrarlayan diziler de önemli bir fonksiyondur. Tekrarlayan DNA dizilerinin fonksiyonları arasında replikasyon, transkripsiyon, DNA paketlenmesi ve bölünen hücrelere genomun dağıtımı gibi işler hikmet ve kudretle yapılıp durur. DNA polimerlerinin hücre faaliyetlerine katılabilmesi için, RNA ve protein sistemleriyle dinamik olarak etkileşmesi gerekli bir durumdur. Hücrelerin içine yerleştirilen genom, İmam-ı Mübîn unvanıyla bilinen kaderî programın görünür âlemdeki küçük bir misâlidir. Kader defterinin levh-i mahv ve isbatı (yaz-boz tahtası) olarak isimlendirilen kudret ve iradenin tecelli ettiği genom değişiklikleri, sisteme yerleştirilen fıtrî genetik mühendislik işlemleriyle gerçekleştirilmiş olur.

Genomdaki bütün diziler kuşbakışı analiz edildiğinde, duplikasyon (eşini yapma), gen amplifikasyonu (çoğaltılması), genetik modüllerin yeniden düzenlenmesi, mevcut genomik sistemlerin farklı şekilde yeniden kullanılması gibi genomik faaliyetler, hücrenin hayatiyeti için olmazsa olmaz moleküler değişiklikler ve uyum sistemleridir. Hücre içindeki fıtrî genetik mühendisliği araçları, biyolojik uyarılara çok duyarlı olup, hücrenin cevabının üretilmesinde kendilerine düşen vazifeyi eksiksiz yapar. Dolayısıyla hücre içindeki hiçbir hâdise ve mekanizma rasgele ve tesadüfî olmayıp, her şey kaderî plânın bir yansıması olan genetik programa göre gerçekleştirilmektedir.

Özetle:

• Küçücük bir hücredeki ve minnacık bir “gen”deki mucize mühendislik harikasının ve mükemmel tasarım mekanizmasının yegâne yapıcısı ve yaratıcı olan Allah, insanın da rabbi ve sahibidir.
• Bütün dünyayı ve topyekûn kâinatı yine böylesine misilsiz, eksiksiz ve örneksiz varlığa çıkaran ve yeryüzünde kendisine halife makamında yarattığı insana musahhar kılan Allah’ın, bunların hepsini boş yere, hikmetsiz ve hedefsiz olarak yaptığını düşünmek elbette cahillik, divanelik ve dinsizliktir.
• Öyle ise, insana yaratılış gayesini, olgunlaşma yöntemi ve gayretini, kulluk ve hilafet (yeryüzünde Allah’ı teslimiyet) görevini nasıl yerine getireceğini; adil ve asil bir yönetimi ve “silm”i (barış ve bereket) düzenini nasıl gerçekleştireceğini Kur’an-ı Kerim’i ve Resulü Ekrem’i göndermemesi elbette mümkün değildir.
• İlim ve akıl, ABD, AB ve İsrail gibi dinsizlerin ve Deccallerin elinde felaket ve rezalet; ama müminlerin ve İslami prensiplerin emrinde saadet ve selamet sebebidir.
• Zerre kadar bir hücredeki bu harika kudretin sahibini bilip de, hala emperyalist ve Siyonist güçlerden korkanlar ve onlara sığınanlar, Kur’an’a göre asla mümin kabul edilmemektedir. Çünkü iman, sadece Allah’ın varlığını ve Kur’an’ın haklılığını kabullenmek değil, zulme ve küfre karşı Batılı bırakıp Hakkın safına geçmektir. Yoksa, örneğin şeytan, ne Allah’ı ve ahireti ne de diğer iman esaslarını asla inkâr etmemiştir. Sadece ilahi hükümlerin işine gelmeyen tarafına, itiraz ve isyana yönelmiştir.