HİMMET BE HOCAM!

İman lafta kaldı,  yozlaştı ahlak

Meal değil masal, okunur Hocam!

Haktan saptırıldı, azıttı bu halk

Her biri bin günah, kokuyor Hocam!

Ayarı bozuğu, Siyon ayartıp

Gömleğin çıkarıp, haktan kaytarıp

Sırtına alırsın, selden kurtarıp

Sonra yılan gibi, sokuyor Hocam!

Gayretsiz aşamaz, nefis dağını

Eritmez cihatla, göbek yağını

Şeytan tezgâhında, tuzak ağını

Hainler kahpece, dokuyor Hocam!

Muhtaç eylediler, yüz gram ete

Ülkem sürüklenir, bir kıyamete

Bunlar akrep gibi, her hıyanete

Rahatlıkla batıp, çıkıyor Hocam!

Eve su sızmazsa, rutubet olmaz

Kiralık kukladan, hükümet olmaz

Zulüm karşısında, sükûnet olmaz

Dilsiz şeytan durup, bakıyor Hocam!

Sabataist soysuz, Dinim sorgular

Sütü bozuk kalkmış, sizi yargılar

Ganimet kuzgunu, karakargalar

Kendin bülbül sanıp, şakıyor Hocam!

Vaazda ağlar, ayet; hadis dem vurur

Münafık ılımlı, bir din uydurur

Gerçeği konuşmaz, ağza gem vurur

Tanrısı Amerka, korkuyor Hocam!

Lütfet mazlumların, bu gözyaşına

Nur yağsın ülkemin; dağı taşına

Yoksa bak cahiller, gafil başına

Taç diye tezeği, takıyor Hocam!

Taha Akyol övgü, dizer Numan’a*

Mason sahip çıkar, çağdaş Haman’a

Rahmet yağmaz, bakma; kömür duman’a

Bu hıyanet kalbim, yakıyor Hocam!

* Bak: Erbakan’ın Vesayetine Son. – Taha Akyol/Milliyet/30 Haziran 2010