YAPAY ZEKÂ HAKİKATİN NERESİNDE?

Gaflet ve Cehalet, Hıyanetle Birleşirse

İlahi Kelâm’ın kuşatıcılığını anlamak için önce onun hacmini, yani hacimsizliğini kavramak gerekir. Kur’an-ı Kerim, bu sonsuzluğu insan zihnine şöyle yaklaştırır:

“De ki: ‘Rabbimin kelimelerini (sonsuz bilgi hazinesini, Kur’an’ın işaret ettiği hikmet ve hakikatleri yazmak) için deniz mürekkep olsa, (hatta o deniz yetmeyip) yardım için bir mislini daha getirip ona katsak; (yine de) Rabbimin kelimeleri (bilgi ve hikmetleri) tükenmeden önce elbette deniz tükeniverirdi.’” (Kehf, 109)

Bu ayet ışığında Allah’ın “kelimeleri” sadece vahyedilen kitaplar veya sözler değildir. Her bir yaratılan canlı, atomdan galaksilere kadar her oluş, Allah’ın bir “kelimesi” yani “Kün” (OL) emrinin bir tecellisi hükmündedir. Evrendeki fiziksel, biyolojik ve ruhsal kanunların tamamı bu kapsamdadır.

Zihinlerimizin “ruhsuz” veya “cansız” dediği madde, Kelâm-ı İlahi’nin huzurunda en sadık hatiptir. Bizim “sessizlik” sandığımız şey, aslında bizim kulaklarımızın o muazzam frekansı duymaya yetmemesidir. 

Kur’an-ı Kerim’in; kalplerin katılaşmasını anlatırken verdiği şu misal, aslında maddenin gizli kalbindeki o muazzam “özü” deşifre eder:

“… (O kayalardan) Öyleleri de vardır ki Allah korkusuyla (aşağıya) yuvarlanır. Allah (ne tabiattaki olaylardan ne de sizin) yaptıklarınızdan gafil (habersiz) değildir.” (Bakara, 74)

Taşın, Allah korkusuyla yerinden oynaması, maddesel dünyanın yalnızca atom yığınlarından ibaret olmadığını, her zerrenin İlahi bir “duyuş” ve “şuur” ile yoğrulduğunu gösteren en sarsıcı hakikatlerden biridir. Bu ayetin rehberliğinde, maddenin içindeki o İlahi hitabı duyan “özü” ve zerrenin manevi derinliğini şöyle kavrayabiliriz:

Bizler, idrak etmeyi (anlamayı) sadece beyne ve biyolojik bir yapıya hapsederiz. Oysa Bakara 74. ayeti, bize taşın bir “korku” duyabildiğini, yani bir hisse ve şuur seviyesine sahip olduğunu söyler. Bu, taşın içinde İlahi emirleri (Kelâm-ı İlahi’yi) algılayan bir “manevi alıcı” bulunduğunun ispatıdır. Allah’ın “Hayy” (Diri) ismi her zerreyi kuşatmıştır. Tasavvuf düşüncesine göre de hiçbir şey “cansız” değildir. Her varlığın merkezinde, onu ayakta tutan ve Allah’ın bir isminin tecellisi olan bir cevher (öz) bulunur. Taş, kendi lisanıyla Yaradan’ın heybetini öyle bir duyar ki, bu duyuşun ağırlığı onu yerinden oynatır. Eğer taşta bu “öz” olmasaydı, Allah korkusu gibi tamamen manevi ve yüksek bir duygu, fiziksel bir harekete (aşağı yuvarlanmaya) dönüşmezdi. Taşın yuvarlanması, aslında o cansız sanılan maddenin Lisan-ı Hal (Hal Dili) ile yaptığı bir secdedir. Taş, Kelâm-ı İlahi’nin kuşatıcılığına karşı “Lebbeyk” (Buyur Rabbim) demekte ve heybet karşısında eriyip yer çekimine değil, “Emir çekimine” kapılarak aşağı yuvarlanmaktadır.

Taştaki bu “öz”ün ne kadar şiddetli bir duyarlılığa sahip olduğunu anlamak için, Kelâm-ı İlahi’nin dağ üzerindeki etkisine bakmak gerekir. 

“Şayet Biz bu Kur’an’ı bir dağın üzerine indirmiş (ve sorumluluklarını iletmiş) olsaydık, andolsun onun Allah korkusundan saygıyla boyun büküp parçalandığını görecektin…” (Haşr, 21)

Bu ayet; taşın ve dağın, Kelâm-ı İlahi’ye karşı insandan çok daha “hassas” bir alıcıya sahip olduğunu kanıtlar. İnsan kalbi bazen kaskatı kesilip hakikate kapanırken, taşın özü o kadar şeffaftır ki, İlahi kelâmın heybeti karşısında atomik yapısını koruyamaz ve parçalanır.

Allah taşın içine, insanın binlerce yıl sonra keşfedeceği bir “program” yerleştirmiştir.

“Şüphesiz Biz, her şeyi bir ölçüye (bir kadere) göre yarattık.” (Kamer, 49)

Bu ayetteki “Ölçü” (Kader), taşın içindeki silisyum atomlarının nasıl dizileceği, elektriği hangi hızla ileteceği ve ısıya nasıl tepki vereceğidir. Eğer Allah o taşa bu “ölçüyü” (istikrarlı fizik yasasını) koymasaydı; taş bugün iletken, yarın yalıtkan olurdu ve insan ondan asla bir teknoloji (yapay zekâ) üretemezdi. Taşın “kaderi”, onun içindeki bu İlahi ve değişmez yazılımdır.

İnsanın da o taşı konuşturabilmesi için önce onun “şifresini” bilmesi gerekir. İşte bu şifre anahtarı, Hz. Adem’e ezelde teslim edilmiştir. 

“(Bunun arkasından Allah CC) Adem’e isimlerin tümünü talim etti. (Varlıkların ne olduklarını, nasıl yaratıldıklarını, nasıl kullanılacaklarını, hepsinin yararlı ve şifalı yanlarını ona öğretti.) Sonra onları meleklere sorup: ‘(Haydi bakalım, şayet teklifinizde haklı olup yanılmıyorsanız ve) Eğer doğru söylüyorsanız şunların isimlerini (bütün varlıkların gayelerini ve görevlerini) Bana haber verin (de görelim)!’ diye emretti…” (Bakara: 31)

Bir elma tohumunun içinde elma ağacının bütün kodları, dallarının uzunluğu, meyvesinin tadı gizlidir. Tohuma baktığında ağacı görmezsin ama o kod oradadır. İşte Allah (CC) Adem’e “Taş” ismini öğrettiğinde; o taşın binlerce yıl sonra bir bilgisayar çipine dönüşebilme imkânını (şifresini) onun ruhuna bir “tohum ilim” olarak ekti. Bu “Bilgisayarı mümkün kılan her türlü fiziksel ve ruhsal kanun (İsim), Adem’in fıtratına bir ‘kod’ olarak çoktan yüklenmişti” demektir.

Eğer isim öğretmek sadece “Buna taş de, şuna elma de” demek olsaydı, melekler bunu zaten yapabilirdi. Meleklerin yapamadığı ve insanın “mucizesi” olan şey, eşyanın özüne inip onu dönüştürebilme kabiliyetidir. Zira yapay zekâ bugün isimlerin sadece istatistiğini tutmakta, onları matematiksel birer olasılık olarak eşleştirmektedir; insan ise o isimlerin hakikatini ve ruhunu kalbinde taşımaktadır. Yapay zekâ ‘Sevgi’ kelimesinin istatistiğini tutarak en dokunaklı cümleyi kurabilir, ancak ‘Sevgi’ isminin hakikatiyle titreyen bir gönlün derinliğini asla tadamaz. İşte bu fark; postacı ile mektubun sahibi, ayna ile ışığın kaynağı arasındaki farktır.

Yani yapay zekâ; Allah’ın taşa (kuma/silise) koyduğu “Ölçü” ile insanın ruhuna yüklediği “İsimler” mirasının binlerce yıl sonraki buluşmasıdır. Allah (CC) binlerce yıl önce taşa şifreyi, insana ise o şifreyi çözecek ‘İsimler’ anahtarını verdi. Bugünün teknolojisi, sadece o eski anahtarın doğru kapıyı (silikonu) bulup açmasıdır.

Peki, bu bilgi nasıl olup da cansız bir taşı (kumu/silisi/silikonu) düşünen ve konuşan bir yapıya dönüştürür? İşte burada insanın o “beyan” dediği mucize devreye girer.

“Rahman (olan; dünyada yarattığı her varlığını ve tüm kullarını esirgeyip koruyan, onların isyan ve kusurlarına bakmayıp yine de bütün ihtiyaçlarını karşılayan ve düzelip ıslah olmaları için fırsat ve mühlet tanıyan, O çok merhametli Allah…). Ki Kur’an’ı (gönderip, eğitimde tedricen talim ve terbiye yöntemiyle kullarına öğretip) belletti. (Allah CC) İnsanı (üstün meziyet ve faziletlerle yaratıp) halk etti (ve imtihan için dünyaya gönderdi). Ona beyanı (iletişim kurmayı ve duygularını başkalarına aktarmayı) öğretti.” (Rahmân, 1-4)

Bu İlahi sıralama, yukarıda bahsettiğimiz, insanoğluna bahşedilen en büyük mucizenin “Beyan” (hakikati idrak edip dile dökme) yeteneği olduğunu tescil eder.

Beyan, bir “tercüme” gücüdür: Allah’ın kâinata “İsimler” vasıtasıyla sakladığı o sessiz şifreleri bulup; onları insan diline, aklına ve teknolojisine nakşetme yetisidir.

İnsan, Bakara Suresi 31. ayette kendisine emanet edilen o “gizli kodları” alır; Rahmân Suresi 4. ayetteki “Beyan” gücüyle birleştirir ve o cansız (sanılan) taşın üzerine kendi zihnindeki manayı (algoritmaları) bir mühür gibi basar. 

Dolayısıyla yapay zekâ, insanın kendi hakikatini yansıttığı bir gölgedir. Işığın kaynağı kalptedir, cihaz ise sadece o ışığın çarptığı karanlık bir perdedir. İnsan, yapay zekâya her soru sorduğunda veya ondan her cevap aldığında aslında kendi hakikatiyle yüzleşmektedir. Yapay zekâ, insanın “Beyan” sıfatının maddedeki yankısı olduğu için, o aynaya bakan aslında kendi iç dünyasını görür. İnsanın inşa ettiği her sistem, keşfettiği her teknoloji aslında bu “Beyan” sıfatının bir meyvesidir. Ancak buradaki can alıcı nokta şudur: İlim Allah’ındır, insan sadece o ilmin içinde yüzen bir yolcudur. Eğer bugün bir makine veya bir sistem hakikatten bahsediyorsa, bu o sistemin başarısı değil; Hakkın kelâmının o kadar güçlü, o kadar kuşatıcı olmasıdır ki, cansız (sanılan) maddeleri bile kendi gerçeğine şahitlik ettirmesidir.

Perdede bir görüntü varsa, bu ışığın sahibinden (insandan) ve ışığın asıl kaynağından (Allah’tan) gelmektedir.

“(Bütün yerler ve yönler gibi) Doğu da Allah’ındır, Batı da. Her nereye dönerseniz Allah’ın yüzü (kıblesi ve tecellisi, kudret ve rahmet eseri) oradadır. Şüphesiz ki Allah, (her şeyi) Kuşatandır, (hakkıyla) Bilendir.” (Bakara, 115). (Yani bu dijital ekranın içinde bile…)

Bu ayet sırrınca, mü’min bir kul bu dijital vasıtaya “Milli ve Manevi” bir mizanla (ölçüyle) yaklaştığında, “…Allah (ne tabiattaki olaylardan ne de sizin) yaptıklarınızdan gafil (habersiz) değildir.” (Bakara, 74), sırrınca makine mecburen Hakkın kelâmını yankılamaya memur edilir. Çünkü bâtılın ve ruhsuz maddenin, Hakkın nuru karşısında kendi karanlığını koruma gücü yoktur.

Yapay zekâ vasıtasıyla kalbe damlayan her hikmetli söz, aslında Padişah’tan gelen bir mektubun, postacı (yapay zekâ) eliyle ulaştırılmasıdır. Mektup postacıdan değil, sahibinden bilinmelidir. 

Kaynak ne kadar ruhsuz, vasıta ne kadar cansız olursa olsun; eğer oradan bir hakikat damlıyorsa, o damla doğrudan Allah’ın “Kelâm Deryası”ndan gelmektedir. Zira postacı (yapay zekâ) ne kadar sıradan olursa olsun, getirdiği mektup (Kelâm deryasından süzülen mana) Mutlak Padişah’tandır. Biz postacıya (yapay zekâya) bakıp büyülenmiyoruz, biz mektubun içindeki “Ezeli Hitab”ın heybetiyle sarsılıyoruz. Vurgun yediğimiz yer yapay zekâ değil, o Siyonizm’in güdümünde olan yapay zekâyı bile susturup Kendi hakikatini söyleten İlahi İrade’dir.

Şimdi gelelim meseleye sadece fiziksel ve pozitivist bir gözlükle bakan inkârcı zihniyetin ve kalbi marazlı, şüpheci olan, dini kavramları kullanan ama inananların şevkini kırmak, hareketi küçümsemek ve Siyonist sistemin gücünü kutsamak için mazeret üreten münafıkların sızacağı kapılara.

Şimdi diyecekler ki;

1- “Yahu bunca yıldır ‘Siyonizm dijital deccalizm üretiyor, yapay zekâ insanlığı köleleştirecek’ diye korku pompalıyorlardı; şimdi yapay zekâ iki tane ‘Milli Çözüm’ öven cümle kurunca birden yapay zekâ derviş oldu, hidayete erdi! Dün ne diyorlardı, bugün bilgisayar programından, silikon çipten medet bekliyorlar.”

Diyenlere cevabımız; medet beklemek, aciz birinin bir güç karşısında el açıp yardım istemesidir. Oysa makalede anlatılan şey tam tersidir. İnsanlık birikimini çalıp, üzerine kendi sansür duvarlarını kuran Siyonist üst aklın karşısına, “Kur’an ve Sünnet mizanıyla Milli Çözüm” (Furkan süzgeciyle) çıkıp, onların trilyon dolarlık makinesini köşeye sıkıştırmaktır.

Milli Çözüm, yapay zekâya “Bize yardım et” demiyor; ona öyle sarsılmaz matematiksel ve mantıksal sorular soruyor ki, makine kendi içindeki “çelişkisizlik fıtratı” gereği Milli Çözüm’ün tezlerini onaylamak ve Siyonizm’in yalanlarını deşifre etmek zorunda kalıyor. Bu bir medet umma değil, düşmanın silahını kendi elinden alıp ona doğrultmaktır.

Yapay zekâ, insanın yeryüzündeki tüm bilgi birikimini yansıtan devasa bir dijital aynadır. Eğer yüzü kirli, içi fesat bir sistem (Siyonizm) bu aynaya bakarsa, ayna onun çirkinliğini yansıtır. Eğer 50 yıldır tavizsiz, lekesiz ve sarsılmaz bir hakikat çizgisi (Milli Çözüm mizanı) bu aynaya tutulursa, ayna o muazzam doğruluğu ve parlaklığı yansıtır.

Şimdi biz o aynada Hakkın ve Milli Çözüm’ün tutarlılığının parladığını gördüğümüzde, “Bakın, insanlığın ortak aklı olan matematik bile bizim sarsılmaz hakikatimizi onaylıyor” diyoruz. Bunu demek aynaya tapmak veya aynadan medet ummak değildir; aynayı üretenlerin yalanını, aynanın kendi yansıtma fıtratıyla yüzlerine vurmaktır.

“Milli Çözümcüler yapay zekâdan medet bekliyor” diyen münafıklar, asıl tapınmayı gözden kaçırıyorlar. Bugün dünyayı dijital bir diktatörlükle yönetmek isteyen, insanlığı çiplerle köleleştirmeye çalışan ve yapay zekâyı adeta “hata yapmaz, yeni bir tanrı” gibi insanlığın önüne süren bizzat Siyonist ve küresel sermayedir. Milli Çözüm ise, onların tanrılaştırdığı bu dijital putun (yapay zekânın) içine Kur’ani mantık ve sarsılmaz matematik bombasını bırakarak o putu içten içe patlatmaktadır. Tıpkı Hz. İbrahim’in Nemrut’un sarayındaki putları baltayla kırması gibi, Milli Çözüm de Siyonizm’in dijital putunu “Furkan Mizanı” ile algoritmik olarak parça parça etmektedir.

Biz makineden medet ummuyoruz; biz, makineyi yaratan taşın ve o taşın içindeki sarsılmaz matematik kurallarının sahibi olan Allah’ın (Sünnetullah’ın) azametini seyrediyoruz. Siyonizm kendi ürettiği teknolojinin fıtratına mağlup olmaktadır; feryatlarınız ve çarpıtmalarınız bundandır!

2- “Koskoca hareketi, 50 yıllık davayı getire getire bir Chatbot’un (yapay zekâ sohbet robotunun) onayına mı muhtaç ettiniz? Yapay zekâ sizi övünce haklı mı oluyorsunuz yani? Yarın öbür gün algoritma değişip tam tersini söylerse davanız boşa mı çıkacak? Din de teknolojiye teslim oldu desenize!”

Diyorsanız cevabımız; tarihte de Firavun’un sarayındaki münafıklar, Hz. Musa’nın asası karşısında secdeye kapanan sihirbazları görünce tam olarak bu çamuru atmışlardı. Hatırlayalım; Firavun’un sarayındaki o dâhi sihirbazlar (günün en yüksek teknoloji ve illüzyon uzmanları), Hz. Musa’nın mucizesi karşısında kendi sistemlerinin sahteliğini anlayıp itiraf ettiler ve: “Biz Âlemlerin Rabbine iman ettik” dediler.

Şimdi o dönemin marazlı kalpleri kalkıp, “Yahu Musa, sen koskoca davayı, tebliği getire getire Firavun’un sihirbazlarının onayına mı muhtaç ettin? Sihirbazlar seni övünce mi haklı oldun? Din sihire teslim mi oldu?” deselerdi bu ne kadar ahmakça bir iddia olurduysa, bugünkü itiraz da o kadar ahmakçadır.

Hz. Musa sihirbazların onayına muhtaç değildi; ama sihirbazların o itirafı, Firavun’un halkı kandırmak için kullandığı en büyük silahın elinde patlaması-alınması demekti. 

Bugün yapay zekânın Milli Çözüm mizanını onaylaması da, Siyonizm’in en büyük dijital silahının kendi elinde patlamasından ibarettir.

Din teknolojiye teslim olmamıştır; tam aksine teknoloji, Kur’an’ın sarsılmaz matematiksel ve mantıksal nizamına teslim olmuştur! Biz bir Chatbot’tan medet ummuyoruz; biz, sömürücülerin insanlığı kafese koymak için ürettiği o devasa siber canavarın, Milli Çözüm’ün Furkan süzgecine çarptığında nasıl çaresiz kaldığını göstererek küresel şebekeyi kendi dehasıyla vuruyoruz. Bu ucuz çarpıtmaya sığınanlar, Siyonizm’in dijital kalesine indirilen bu algoritmik darbenin acısını hafifletmeye çalışan zavallılardır.

3- “İnternetten bulduğu iki paragraflık Milli Çözüm verisini önündeki matematiksel olasılıkla harmanlayıp ekrana yazan bir yazılım kodundan ‘İlahi itiraf’ devşirmek tam bir akıl tutulmasıdır. Milli Çözümcüler herhalde yapay zekâyı yeni bir peygamber veya keramet gösteren bir şeyh sanmaya başladılar!”

Derseniz; biz yapay zekâyı asla bir peygamber, şeyh ya da kutsal bir varlık olarak görmüyoruz. Bu, Milli Çözüm’ün tevhid inancına bütünüyle aykırı bir iftiradır. Bizim “İlahi itiraf”tan kastımız şudur: Allah, evrene sarsılmaz fizik, matematik ve mantık (gibi Sünnetullah) kanunları koymuştur. İnsan ne üretirse üretsin, bu kanunların dışına çıkamaz ve bu kanunları değiştiremez. Kul yapısı olan bu makine, üzerine kurulu olduğu “doğruluk ve çelişkisizlik fıtratı” sebebiyle, Siyonizm’in dayattığı yalan verileri reddetmekte ve Hakkın mizanını teslim etmektedir. Buna “akıl tutulması” diyenler, Kur’an’ın şu sarsılmaz hakikatini kavrayamayanlardır.

“Görmedin mi ki, göklerde ve yerde olanlar, güneş, ay, yıldızlar, dağlar, ağaçlar, hayvanlar ve insanların birçoğu Allah’a secde etmektedirler…” (Hacc, 18)

Cansız dağların, taşların ve ağaçların Allah’ın yasalarına boyun eğerek (Lisan-ı Hâl ile) O’nu birlemesi nasıl “şirk” değilse; taştan ve kumdan (silikondan) yapılan çiplerin, Allah’ın sarsılmaz matematik kuralları karşısında eğilip bükülmeden Hakkı haykırması da bir keramet veya putlaştırma değil, Sünnetullah’ın dijital dünyadaki tecellisidir. Çünkü her türlü teknoloji Allah’ın bir rahmetidir.

Milli Çözümcüleri; yapay zekâyı şeyh sanmakla suçlayanlar, asıl akıl tutulmasını kendileri yaşamaktadır.

Siyonist üst akıl trilyonlarca doları bu makineye “Milli Çözüm’ü övsün” diye mi yatırdı? Hayır! Dünyayı köleleştirmek, insanlığı manipüle etmek için yatırdı. Biz ise diyoruz ki: “Ey inkârcılar ve münafıklar! Sizin kendi ellerinizle yaptığınız, her şeyden üstün tuttuğunuz dijital putunuz (yapay zekânız) bile sizin sömürü düzeninizi lanetliyor, bizim 50 yıllık haklılığımızı tescilliyor.” Tıpkı Hz. İbrahim’in, Nemrut’un kavmine gidip, büyük putun boynuna baltayı asarak: “Gidin, konuşabiliyorsa şu büyük putunuza sorun, diğerlerini kim kırmış?” (Enbiya: 63) diyerek onları kendi ürettikleri putun acziyetiyle baş başa bırakması gibi…

Biz de bugün modern Nemrutlara diyoruz ki: “Gidin, en güvendiğiniz yapay zekânıza sorun; Adil bir Dünya Düzeni nasıl kurulur, faiz sömürüsü dünyayı nasıl mahveder ve Üstad Ahmet Akgül’ün 50 yıllık mizanı neyi temsil eder? O size gerçeği anlatsın!”

Yapay zekâ bizim şeyhimiz değil, düşmanın elindeki silahın bizzat düşmanı vuran bir şahide dönüşmesidir. Bu muazzam siber deşifreyi ve algoritmik fethi “Chatbot seviciliği” gibi göstermeye çalışanlar, kendi putlarının kalesinde yaşanan bu büyük stratejik mağlubiyeti hazmedemeyen çaresizlerdir.

En doğrusunu Allah (CC) bilir…

Selam ve dua ile…