HÜKÜMET GEVŞEK AYARLI DEVLET DUYARLI VE KARARLI

Sabık Başbakan Ahmet Davutoğlu, düne kadar kendisine övgüler yağdıran yandaş-yağcı medyada birden “sabıkalı Başbakan” olup çıkıyordu. Güya O, Sn. Erdoğan’a vefasız davranıyordu… Sadakatini ispatlayamıyordu…  “Başkanlık” arzularına tam destek vermiyordu… Üstelik haddini aşıp rol çalmaya kalkışıyordu… Erdoğan’ı kısıtlamak üzere CHP ile koalisyona yelteniyordu… Cumhurbaşkanının AKP üzerindeki ağırlık ve saygınlığını törpülemeye çalışıyordu… 1 Kasım seçim başarısında kendisine de pay çıkarıyordu… Velhasıl tek kelime ile şirk koşuyor ve isyankar oluyordu!…

AKP Manisa Milletvekili Selçuk Özdağ “Gittikçe siyasetin ve siyasetçinin profili düşüyor. Şahsi yeteneklerin yerini, bütün yeteneklerden vazgeçmek alıyor” diye yakınmaya başlıyordu. ‘Düşük profilli Başbakan’ oldum diye sevinilir mi? diye soruyordu. 12 Eylül 2015 tarihinde yapılan AKP 5. Olağan Kongresinde MKYK Üyesi seçilen Özdağ, geçen pazar günü yapılan 2. AKP Olağanüstü Kongresi’nde MKYK’ya giremiyordu. Cumhurbaşkanı Erdoğan’dan çizik yiyen ve Davutoğlu’na yakınlığıyla bilinen Manisa Milletvekili Selçuk Özdağ, “Vefa, hakkı verilince güzel bir meziyettir. Herkes vefasızlıklardan dem vurur, bir başkasından vefa bekler. Kimse kendinin de vefa göstermekle mükellef olduğunu düşünmez. Oysa vefa çift taraflıdır, karşılığı olmayan vefa, vefa değil biattır” diyerek ateş püskürüyordu.

“Ortadoğu’nun ne kadar hastalığı varsa transfer edilerek bir iç sorun haline getiriliyor. Bu gibi durumlarda dikkatlerin milli varlığımızı hedef alan tehditlere yönelmesi gerekiyor. Kişiye odaklı bir siyaset hem itibar kaybettiriyor, hem de var olan sorunları içinden çıkılamaz hale getiriyor” diyerek Erdoğan’ı eleştiren Özdağ, şunları yazdı: “Gücün tek elde toplanması her şeyin çözümü olsa bugün Suriye’de, Irak’ta, Libya’da olanların hiç biri yaşanmazdı. Aslolan devlet yönetimine mümkün olduğu kadar daha çok aklı dâhil etmeyi sağlamaktı. Eskiler bir elin nesi var çok elin sesi var buyurmuşlardı. Bu sözü bugün “bir aklın nesi var, çok aklın sesi var” diye düşünmek lazımdı. Öyle sorunlar yaşıyoruz ki çok farklı akılların devreye girmesi, bilgi ve tecrübelerin birbirine eklenmesi şarttı. Aksi takdirde içinde olduğumuz sarmaldan kurtulabilmemiz imkânsızdı.” “Ülkeyi yönetenler nasıl olurlarsa yönetilenler de öyle olmaktaydı. Toplumdaki her hastalık yukarıdan aşağıya doğru sirayet edip yayılmaktadır. Aşağıda ne varsa yukarıda da o vardır veya tersi ile söylemek gerekirse “yukarıda ne varsa aşağıda da o olmaktadır. Tarihin çöp tenekesi uçurumun kenarında bile bir araya gelemeyen ve ortak akıl üretemeyen toplumların akıbetini yansıtmaktadır” diyen Selçuk Özdağ’a “makamınız ve menfaatiniz elinizden alınınca mı aklınız başınıza geliyor” diye sormak gerekiyordu!

Oysa bu değişime iki farklı açıdan bakmak lazımdı:

1-Hükümet ve hesabı sorulacak mesuliyetleri açısından,

2- Devlet ve stratejik siyaset tahlili bakımından..

1- AKP’de aslında her şey “sıfır”la çarpılmakta, “değişme” edebiyatıyla “pekişme” yaşanmaktaydı.

Milli Gazete Genel Yayın Yönetmeni Değerli Mustafa Kurdaş’ın, enfes yorumlarıyla:

AKP’de “Aslında her şey “sıfır”la çarpılmaktaydı!”

“Malum İktidar cenahında güya müthiş değişimler yaşanıyor…  Genel Başkan da değişiyor, Başbakan da… Hem MKYK hem de MYK yeniden dizayn edilmiş bulunuyor. “O mu bakan olacak, bu mu bakan olacak”  diye tartışıladursun kabine de “yıldırım hızıyla” şekilleniyor. Peki gerçekte ne oldu, ne oluyor? Ahmet Davutoğlu’nun Başbakanlıktan alınmasıyla birlikte başlayan süreç iktidar partisinde ve hükümette Binali Yıldırım dönemini başlatıyor. Adalet ve Kalkınma Partisi büyük gelişmelere gebe yeni bir yola girdiği seziliyor. Dikkat ederseniz, “Türkiye yeni bir yola girdi” demiyoruz.  “Türkiye’de yeni bir dönem başladı” da demiyor,  diyemiyoruz. Gidenlerle gelenler arasında isim farkları var. Belli ki, gidenlerle gelenler arasında iş tutuşta da bazı farklar olacak. Hiçbir zaman danışılmayan danışmanlar da değişecek, üst düzey kadrolar da..  AKP ve hükümette isimler bazında ciddi bir değişim yaşanıyor, bu doğru.. Fakat “Türkiye’de ne değişecek” derseniz; 14 yıldır değişmeyen katsayı çarpanına bakmak gerekiyor.  Bütün bu değişen onlarca, yüzlerce isme rağmen değişmeyen şey; çarpanı “sıfır” olan bir katsayı olduğu yerde duruyor. “Sıfır çarpanı” ifade eden katsayı Adalet ve Kalkınma Partisi’nin kendisi oluyor. (Hangi merkezlerin projesi, hangi rejisörlerin eseri ve planlanıp iktidara taşınış gayesi ne ise bu esas hiç değişmiyor…) Matematikte “Sıfır” rakamı yutan eleman sayılıyor ve “sıfır” ile çarpılan tüm işlemlerin sonucu sıfır oluyor. AKP günümüz siyasetinin “yutan elemanı” hükmünde bulunuyor. Bu bakımdan AKP’deki hiçbir değişimin karşılığı yoktur, bu millet ve ümmet adına gerçekte işlemin sonucu hep “sıfır” olarak karşımıza çıkıyor. Ne Abdullah Gül AKP’de bu acı gerçeği değiştirmeyi başaramamıştır, ne Ahmet Davutoğlu AKP’de bir şeyleri farklı kılmıştır. Hatta ne de Sayın Recep Tayyip Erdoğan AKP’de bir şeyler değiştirebilecek konumdadır. Gemi hangi amaçla inşa edildiyse o hedefe doğru otomatik pilot misali yol almaktadır. İktidarda 14 yıl geride bırakılmış; farklı farklı dönemler, süreçler yaşanmış fakat bu AKP gemisinin rotasında hiçbir  değişme olmamıştır!.. Aslında her şey “sıfır”la çarpılmaktadır.

Evet, gemi mürettebatının görevleri değişmiştir sürekli. Dönem gelir, geminin kaptan köşkünde oturan değişir. Kimisi dümeni kıvırır, kimisi yelkeni açar. Kimisi küreği çeker, kimisi kamerasında yemek saatini bekler. Kimisi direğe, en zirveye çıkar dürbünle hedefi gözetir. Kimisi güverteyi temizler.  Gemi hep aynı gemidir ve maalesef rota da hep aynı rotadır. Değişenlerle değişen rota değil, gemi mürettebatının görevleridir. Değişen şey şartlara ve dengelere göre mürettebatın görevleri ve elde edecekleri imkânlardır. Bu bakımdan, katsayı çarpanı Milli Görüş gömleğini çıkarıp, Batının modelliğine soyunan AKP olunca 14 yıllık tecrübeyle sabittir ki; (bu zihniyet ve istikamette) hiçbir değişim bu milletin lehine sonuçlar doğurmayacaktır. İstikamet ve zihniyet değişmedikçe; “araç ve elemanların” değişmesi, “Başbakanların” değişmesi, “Bakanların” değişmesi sadece yeni makyajdan başka bir şey olmayacaktır. Eksikler, gedikler, hatalar, yapılan yanlışlar, fecaatler örtbas edilse de, zaman gelecek ve makyaj yine akacaktır…”

Hatta, ayarı ve amacı malum Hürriyet yazarı Ertuğrul Özkök: “Hepimize müjde: Yiğit Bulut kafası kabine dışında kaldı”yazısıyla; “Yeni AKP Hükümeti küresel sermayenin ve lobilerin güdümündedir, telaş ve tedirginliğe gerek yok” mesajı ulaştırmaktaydı.

“Mehmet Şimşek Binali Yıldırım hükümetinde Ekonomiden Sorumlu Başbakan Yardımcısı yapıldı. Yorum: Hem AKP hem Türkiye için iyi haber, sayılırdı. Çünkü Sözcü gazetesine mülakat verdiği halde kaldı. Yani, Yiğit Bulut kafası (taşıyanlar ve ekonomide Milli bağımsızlık rolü oynayanlar) ekonomiye burnunu sokmayacak mesajıydı

Naci Ağbal yeni hükümette de Maliye Bakanıydı. Yorum: Faiz ve para politikalarında akılcılık (yani küresel sermayeye bağımlılık) devam edecek manasındaydı ve Yiğit Bulut kafası hâkim olamayacak mesajıydı.

Nihat Zeybekci Ekonomi Bakanıydı. Yorum: Makul ve medeni ilişkileri olan insandı, yani macera yok mesajıydı.

Lütfi Elvan Kalkınma Bakanıydı. Yorum: Başbakan Davutoğlu’na çok yakın bir isim olduğu halde kalmıştı. Bu “intikamcılık yok” mesajıydı..

İsmet Yılmaz Milli Eğitim Bakanı yapılmıştı. Yorum: Askeriyenin sevip saydığı bir kişilik olmaktaydı ve milli savunmaya katı dinci ideolojiyi sokmamıştı. Bu “milli eğitime de katı dinci ideoloji sokulmayacak” mesajıydı.

Recep Akdağ Sağlık Bakanıydı. Yorum: İyi haber. Başarısı konusunda herkes hemfikir durumdaydı. Bu “yalakalık değil başarı ödüllendirilecek” mesajıydı.

2- Ama Devlet ve stratejik siyaset bakımından tarihi ve talihli gelişmeler yaşanmaktaydı ve mevcut siyasi aktörlerin bu sürece “Mecburi katılım” dışında bir payları bulunmamaktaydı!

Eski AKP milletvekili Suat Kınıklıoğlu’nun, “NATO Türkiye’den habersiz toplanıyor” telaşı anlamlıydı. Şimdi Stratejik İletişim Merkezi (STRATİM) Direktörü olan Suat Kınıklıoğlu’nun , ”25 yıldır dış politika ile ilgileniyorum, Türkiye’nin yurtdışındaki algısını hiç bu kadar kötü görmedim” sözleri yeni bir tartışma başlatmıştı. 2007-2011 arasında AKP Çankırı Milletvekili sıfatıyla TBMM Dışişleri Komisyonunda ve partinin dış ilişkiler takımında yer alan Suat Kınıklıoğlu, dış politika vizyonunun son 5 yılda iyice ağırlaşan maliyetini Yeni Hayat Gazetesi’ne anlatmıştı:

“Model ülke”algısı yıkılmıştı.

Türkiye çok değil, 5-6 yıl öncesine kadar model bir ülke olarak görülüyordu. Arap ayaklanmaları başladığında net olarak söyleniyordu. Batı, ayaklanan ülkelere ‘Türkiye’yi örnek alın, Türkiye gibi olun’ telkinlerinde bulunuyordu. Bu kazanımlar bir tek kişinin kişisel ihtirasları yüzünden kaybedildi. Gezi protestosu ve 17-25 Aralık yolsuzluk-rüşvet operasyonları, Batı’da Türkiye’ye ilişkin ilk kırılmaların yaşandığı olaylardır. Sonrasında yaşanan gelişmeler olanları teyit eder nitelikteydi. Artık Türkiye model olmayı bırakın bizatihi kendisi bir sorun olarak görülüyordu.

 “Ankara artık Brüksel’e değil Rakka’ya bakıyor” uyarısı ve gocunması

Özellikle işin parasal boyutuyla ilgili edilen laflar aleyhimize işliyor. Bir yandan bizim bu paraya ihtiyacımız yok diyoruz, sonra ‘Eyy Avrupa vereceksen bu parayı ver artık’ diye meydanlarda nara atıyoruz… 25 yıldır dış politika ile ilgileniyorum, Türkiye’nin yurt dışındaki itibarının bu kadar yara aldığını görmedim. Avrupa’da Türkiye’nin AB’ye ait olmadığı hususundaki algılar iyice pekişti. Ama Ankara’nın artık AB’ye girmek gibi bir derdi kalmadığından belki de konuşmak beyhude. Ankara Brüksel’e değil Rakka’ya, Katar’a, Suud’a bakıyor! Ankara IŞİD ve Nusra gibi unsurları Esed rejimine karşı kullanılabilecek elverişli aktörler sanmıştı. Esed’in hızlı bir şekilde düşeceğini hesaplayan Ankara, bunlardan daha sonra kurtulacağını hesap ediyordu ama evdeki hesap çarşıya uymadı. Bunda Suriye siyasetinin yanlış temeller üzerine kurulması ve özellikle 2013 yılından sonra Suriye’de değişen dinamiklere rağmen siyasetimizi kalibre etmememizin önemli bir etkisi vardır. Ankara bu tip örgütlerin ne derecede tehlikeli olduğunu uzun sure anlamaya yanaşmadı. Bugün Türkiye’nin ciddi bir selefi terör sorunu vardır. AKP kafası Arap Baharı’nı bölgede İhvan’ın yükselişi olarak yorumlamıştı. İhvancıların baskın olduğu bir bölgenin tabi lideri olacakları hayaline kapılmışlardı. Mısır’da İhvan’a yapılan telkinler ve kışkırtmalar, özellikle darbeden sonra meydanlardan geri çekilmemesi hususunda yollanan mesajlar İhvan’a çok pahalıya patladı. O günlerde Ankara’nın Kahire’de olayları nasıl etkilemeye çalıştığı, nelere kalkıştığı ve burada nasıl hüsrana uğradığı diplomatik ve istihbarat çevrelerinde hala tartışılmaktaydı. Tunus’taki Nahda hareketi daha şanslıydı. Çünkü İhvan’ın başına gelenlerden önemli dersler çıkarmışlardı.

Biraz caydırıcılığımız vardı o da kalmadı!

Türkiye hemen hemen tüm komşularıyla ve ABD, Rusya ve AB gibi büyük aktörlerle sorun yaşamaktaydı. Bunun temelinde gerçeklerle uyuşmayan kof ideolojik bir dış politika vizyonunun uygulanmaya çalışması yatmaktaydı. Bir de kapasite ile söylem arasındaki derin uçurumu not etmek lazımdı. Davutoğlu’nun en üst perdeden abartılı dış politika söylemi yetersiz kafa ve kapasiteyle bir araya gelince çok sırıtmıştı. Eskiden Türkiye’nin iyi kötü bir caydırıcılığı vardı. Artık caydırıcılığımız kalmadığı gibi dış politika kimliğimiz de sorgulanmaya alınmıştı.

NATO Türkiye’den habersiz toplantılar yapmaktaydı!

Geleneksel müttefiklerimiz de artık bize güven duymuyorlar. Türkiye’nin Batı ile ilişkileri ortak bazı değerler üzerinden konuşulurken artık tamamı ile kaba saba bir alış-veriş boyutuna taşınmıştı. NATO’da da aleyhimize gelişmeler vardı. Bazı NATO toplantılarının Türkiye’den habersiz yapıldığı konuşulup yazılmaktaydı. Özellikle son 5 yıldır aldığımız tutumlardan dolayı geleneksel müttefiklerimiz eskisi kadar bizimle istihbarat paylaşmıyorlardı. Batı başkentlerinde Ankara’nın IŞİD, Nusra ve Ahrar al-Şam örgütlerine yönelik yaklaşımından ötürü Türkiye’ye yönelik şüpheler artmaya başlamıştı. Bu gidişle uzun bir süre çok daha güvensiz ve riskli bir dünyada yaşayacağımız açıktı. NATO ile ilişkilerimizde tekrar güven tesis etmemiz lazımdı. Yakın zamana kadar aramızda su sızmayan Rusya ile de aramız açılmıştı. Moskova, Türkiye’yi BM Güvenlik Konseyi’nde IŞİD ve benzeri meseleler üzerinden sıkıştırmaya başlamıştı. PKK’nın elindeki yeni silahların nereden temin edildiğine iyi bakmak lazımdı. Özetle, Türkiye’nin yöneldiği istikametle ilgili müttefiklerimizde ciddi soru işaretleri vardı. NATO’nun temel direklerinden biri olan Türkiye için oldukça düşündürücü gelişmeler yaşanmıştı ve dış politikanın fabrika ayarları ile fazla oynanmıştı. Bunun siyasal maliyeti ağır olacaktı.”

Yani E. AKP’li Suat Kınıklıoğlu Batıya ve Siyonist odaklara “gerekli tedbirleri alın, etkili girişimlerde geç kalmayın. Çünkü Türkiye makas değiştirme aşamasındadır” mesajı yollamaktaydı. Kim bilir, belki de TSK içindeki FETÖ’cüleri kullanma ve kışkırtma vakti yaklaşmıştı! 

Silivri Zindanlarından MİT Başkanlığına mı?

Kulislere yansıyan bilgilere göre bir süredir, Cumhurbaşkanlığı kaynaklı isimler ile Ergenekon kumpasında 5 yıl hapis yatmış Levent Göktaş arasında MİT Müsteşarlığı üzerine görüşmeler yapılıyordu.  Ancak Göktaş bazı şartlar öne sürüyordu. Aktarılanlara göre; Göktaş “terörü bir yılda bitiririm” sözünü veriyordu, Cemaat’le mücadelede başarılı olacağını iddia ediyordu. Ancak “bu bir ekip işi, kendi ekibimi kurmama izin vermeleri lazım” diyordu. “Akademisyen” değil “operasyonel bir müsteşar” olmayı öneriyordu. Arada, bir güven sorunu olduğu sırıtıyordu Kasım 1998-Eylül 2000 arasında Şam’da askeri ataşelik yapmış, hayatının 2 yılını Suriye’de geçirmiş Göktaş’a göre Türkiye’nin huzuru Suriye ile barışmaktan geçiyordu.  İlginç bir ayrıntı dikkat çekiyordu. Silivri Cezaevi’nde Levent Göktaş’ın avukatı Gazi Serdar Öztürk üst katımdaki hücrede kalıyordu. Ordudan emekli olduktan sonra avukatlık yapan Levent Göktaş, ofisine “yerleştirilen” ve polislerin “eliyle koymuş gibi” bulduğu bir DVD ile tutuklanıyordu ve  Göktaş’ın avukatlığını Serdar Öztürk üstleniyordu. Bu kez Öztürk’ün ofisi aranıyor, ofisine “yerleştirilen” “ıslak imzalı” belge, polis tarafından “eliyle konmuş gibi” bulunup çıkarılınca. Ardından o da tutuklanıyordu.

Serdar Öztürk’e göre; Göktaş tutuklanmadan önce de MİT Müsteşarlığı için düşünülüyordu. Hatta bu nedenle devlet içinde bir ayrışma yaşanmıştı. Ancak Ergenekon operasyonunda gözaltına alınmasıyla bu süreç kesintiye uğramıştı. YaniGöktaş için yıllar önce biten hikâye şimdilerde yeniden başlamıştı. Ortada dolaşan bilgilere göre; MİT’in yeni patronunun kim olacağı iki hafta içinde netlik kazanacaktı. Gitmesi yüksek görünen Fidan’ın yerine Levent Göktaş’ın da aralarında olduğu adaylardan biri oturacaktı.

Ama bu dönüşüm, sıradan bir değişiklik gibi durmuyordu. Daha teorik bakarsak, Türkiye’de iktidar makas değişikliğine gidiyordu.  Ahmet Davutoğlu’ndan Binali Yıldırım’a dönüş de, Hakan Fidan’dan vazgeçip Levent Göktaş’la görüşmek de aynı dönüşümün farklı duraklarını işaret ediyordu. Müzakere sürecinin çökmesi, Türkiye’nin başarısız dış politikasının iç soruna dönüşmesi, Cemaat’le mücadelede yaşanan gevşeklikler, siyasi iktidarda bir yöntem değişikliğine gitme eğilimini doğuruyordu. Önceki dönemin günahları Ahmet Davutoğlu veya Hakan Fidan’ın omuzlarına bırakılırsa şaşırmamak gerekiyordu. Düşünün, İmralı ile “müzakere sürecini” yürüten, Abdullah Öcalan’ın çok güvendiği Hakan Fidan’ın koltuğuna, Öcalan’ın yakalanması operasyonunda görev alan Levent Göktaş‘ın oturması konuşuluyordu. 5 yıl boyunca Tayyip Erdoğan’a darbeyle haksız bir şekilde suçlanarak hapis yatan bir ismin, devletin istihbarat örgütünün başına geçmesinden söz ediliyordu. Bir dönem Ordu’da aldığı cesaret madalyalarıyla adından söz ettiren, ardından Silivri hapsinde unutulan ve bugün MİT Müsteşarlığı için konuşulan Levent Göktaş’ın hikâyesi “nereden nereye” dedirtiyordu.[1]

Erbakan inkılabı ve şarlatanların itirafı

Yarbay Melih Gülova, mühendis Özdemir Bayraktar‘a çay ikram ettikten sonra onu Gabar Dağı’na götürmüşlerdi. Mühendis Bayraktar ve ekibi, iki yıl Gabar Dağları eteklerine kurdukları atölyede hummalı bir çalışmaya girişmişlerdi. Yerli İnsansız Hava Aracı (İHA) üreteceklerdi…

Türkiye ise, işte o günlerde hala 28 Şubat sürecini konuşuyordu. Hala “askerlerin inançlı kesim üzerine baskı uygulayıp uygulamadığını” tartışıyordu. Fazilet Partili ABD vatandaşı Merve Kavakçı‘nın yemin töreni şovu gündeme damgasını vuruyordu. Oysa… Türkiye, 28 Şubat süreci tartışmalarıyla oyalanırken, Milli Görüşçü Özdemir Bayraktar, askerle birlikte terörle mücadelede önemli görevler alacak yerli malı İHA üzerinde çalışıyordu. 28 Şubat sürecinde komutanlar, “Bayraktar ve ekibi Milli Görüşçü” diye çalışmamazlık etmiyordu! Üstelik yıllar içinde büyük dostluklar kuruluyordu… Öyle ki Özdemir Bayraktar, oğlu Selçuk ile Sümeyye Erdoğan’ın düğününe kimi askerleri davet etmişti. Bunlardan biri de, Şırnak’ta tümen komutanlığı yapan Ahmet Yavuz idi. İşin ilginç yanı, Özdemir Bayraktar, Balyoz-Ergenekon Davası’ndan hapiste yatan komutanları hep ziyaret etmişti. Bakınız… Bu komutanların hemen hepsi 28 Şubat sürecinde önemli görevlerdeydi.

O halde… “28 Şubat süreci hakkında doğru okuma yapamıyoruz” diyen Soner Yalçın yanıltıldıklarını ve ters köşeye yatırıldıklarını itiraf ediyordu!

Süreci salt; komutanların irtica ile ilgili kararları Başbakan Erbakan’a dayatması olarak okuyanlar ve kendilerini bilgiç sananlar, henüz yeni yeni avutulup uyutulduklarını fark ediyordu. Hatırlayınız… Tarih: 9 Ekim 1995. Tansu Çiller azınlık hükümeti iş başındaydı. Çiller, Deniz Baykal ile anlaşarak DYP-CHP Hükümeti‘ni kurmak aşamasındaydı. Yani, ortada henüz Erbakan ve RP bulunmamaktaydı. Ve tam o sırada;  Zaman gazetesi Ankara temsilcisi Fehmi Koru, (malum odakların planıyla)  odasında Fetullah Gülen ile; kimi gazetecileri (Hürriyet‘ten Yavuz Gökmen-İsmet Solak, Sabah‘tan Fatih Çekirge, Turkish Daily News‘ten İlknur Çevik, Flash TV‘den Fatih Karaca’yı) bir araya toplanmıştı. İki saat süren bu görüşmede Gülen gazetecileri sürekli “Askerler darbe yapacak!”  diye uyarmıştı. Gülen’in bu sözleri üzerine, 10 Ekim 1995 tarihinden itibaren Türkiye’nin gündemine “askerler darbe yapacak” sözü damgasını vuracaktı. Üstelik Gülen; “Darbenin liderinin Hava Kuvvetleri Komutanı Ahmet Çörekçi!” olacağını bile açıklamıştı.

Derken Erbakan, 8 Temmuz 1996’da başbakanlık koltuğuna oturunca “darbe olacak” söylentileri daha da artmıştı. Bakınız… 28 Şubat sürecine giderken; RP’li Şevki Yılmaz gibi ucuz ve uyuz kahramanların ileride kumpaslarda sıklıkla tanık olacağımız kasetleri birden ortaya saçılmıştı. RP’li Belediye Başkanı Bekir Yıldız’ın düzenlediği “Kudüs Gecesi”nin abartılarak medyaya servisi yapılmıştı. Erbakan’ın başbakanlık konutundaki iftar yemeğine davetli 51 kişiden sadece Fetullah Gülen katılmamıştı. Ve, ortalıkta pek görünmeyen Fetullah Gülen, arka arkaya medyaya çıkarılarak Erbakan’ı ağır sözlerle eleştirmeye başlamıştı. Maalesef bu ortamda aslında aylar önce işbirlikçi mason hükümetlerce imzalanan “Askeri Eğitim İşbirliği Anlaşması”nı Erbakan yapmış gibi takdime çalışılmıştı. O günlerde… İsrail Aerospace Industries şirketi 1994’te İnsansız Hava Aracı (HERON) üretimine başlamış; ve bunu Türkiye’ye satmayı başarmıştı. Fakat. PKK’ya karşı kullanımında hep sorun çıkarmış; taahhütlerine sadık kalmamıştı. İşte Gabar Dağı eteklerinde Özdemir Bayraktar ve oğullarına tahsis edilen özel askeri atölyede yerli İHA üretimine böyle başlanmıştı.

İsrail tertibi ve özel tetikçileri PKK piçlerinin Yarbay Melih Gülova’ya suikast tuzağı!

Gabar Dağı’ndaki çalışmalarda sona yaklaşılmış; Prototip Bayraktar Mini İHA ilk uçuş denemesinde başarılı sonuçlar alınmış ve üretim aşaması tamamlanmıştı. Tarih: 10 Haziran 2007’yi gösterdiğinde  Şırnak’ın Güçlükonak İlçesi’nde PKK’lıların yola döşediği mayını uzaktan kumandayla patlatması sonucu, Yarbay Melih Gülova şehadete ulaşmış ve ebediyete uğurlanmıştı. Medya Yarbay Gülova’nın sadece askeri başarılarından biraz bahsetmiş, ama Gabar Dağı eteklerinde kurdurulan özel atölyedeki yerli ve milli teknoloji üretimi konusundaki olağanüstü gayreti ve hele bunların arkasındaki Erbakan projeleri özellikle saklanmıştı. Türkiye’nin gündeminde yine darbe lafları vardı. Söylentinin kaynağı yine aynıydı; Fetullah Gülen (FETÖ) yapılanması!

Yarbay Melih Gülova‘nın şehit edilmesinden iki gün sonra Cemaat, Ergenekon kumpası gözaltılarına başlamış. Başbakan ve iktidar bu talihsiz girişimlere arka çıkmış,  Ardından… Balyoz operasyonuyla, bu ülkede milli savuma sanayi kurmak için uğraşan önemli komutanları hapse attırmışlardı. Evet, Havelsan Genel Müdürü Faruk Yarman‘ı Balyoz’dan hapse atmalarının bir anlamı vardı. Milgem, Genesis gibi milli projelerle uğraşanları kodese tıkmaları kasıtlıydı. Mühendis Özdemir Bayraktar’ın cezaevinde ziyaret ettiği komutanlardan Ahmet Yavuz, İsmail H. Pekin ile hapiste yazdıkları “Asker ve Siyaset” kitabında, 1974’teki ABD ambargosunun Aselsan, TAİ, Havelsan, Roketsan gibi milli askeri kuruluşların doğmasına neden olduğunu anlatmışlardı. Ama nedense bütün bu Milli ve tarihi atılımların mimarının Erbakan olduğunu sürekli atlamışlardı. Ve tabi sonunda sadıklar kazanacak, nankörlük yapanlar pişman olacaktı.

Uzatmayayım… “28 Şubat konusunda, meselelere şimdi daha derin ve daha geniş bir açıdan bakmalısınız. (Örneğin Milli Görüşçü) Mühendis Özdemir Bayraktar…, 28 Şubat sürecinde askerlerle birlikte milli bir projeye başlıyorsa… Balyoz’dan hapiste yatan komutanların defalarca ziyaretlerine, duruşmalarına gidiyorsa… Kumpasla işsiz bırakılan milli projeleri yürüten değerli askerlere iş olanağı veriyorsa… Ve yerli İHA’ların TSK’ya teslim töreninde, “Melih (Gülova)  Komutanın vasiyetini tamamladık; bu projeler bu başarılar aslında onların eseridir” diyorsa…  Yakın tarih okumalarında (artık) yanlış yapmayınız ve İsrail’in gölgesindeki Cemaat’in “darbe olacak” yalanlarının amacını gözden kaçırmayın” diyen Soner Yalçın’a “Günaydın çocuk!” mu yoksa “Geçmiş olsun!” mu demek gerekiyordu!?

İsrail’in sıkışması ve Putin’e sığınması

Rusya ve İsrail arasında savaş çıkartacak iddialar dolaşmaktaydı!

İsrail’in en çok satan gazetesi Rusya’yla ilgili savaş çıkartacak bir iddia ortaya atmıştı. Gazete Rus askeri güçlerinin iki kez İsrail savaş uçaklarına ateş ettiği açıklamıştı. İsrail’in en çok satan gazetesi Yedioth Ahronoth gazetesi, Suriye’deki Rus askeri güçlerinin iki kez İsrail savaş uçaklarına ateş ettiğini yazmıştı. Kanal 10 televizyonu da İsrail ve Rus savaş jetleri arasında Akdeniz’de ‘tehlikeli dalaşma gerçekleştiği’ iddiasında bulunmuşlardı. İsrail Başbakanı Binyamin Netanyahu’nun Moskova’yı ziyaret edip Rusya ile askeri işbirliğini artırmaya çalıştığı bir dönemde Yedioth Ahronoth gazetesinin haberi Netanyahu’nun çaresizliğini yansıtmaktaydı. İsrail’in en çok satan gazetesi, Suriye’deki Rus askeri güçlerinin iki kez Suriye üzerinde uçan İsrail savaş uçaklarına ateş açtığını yazmıştı. Gazetenin haberine göre, İsrail Cumhurbaşkanı Reuven Rivlin olayı 15 Mart’taki Moskova ziyareti sırasında Rusya’ya aktarmış, Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin bu durumdan haberi olmadığını söyleyip savsaklamıştı. Ülkenin önde gelen haber kanallarından Kanal 10’da, Rus savaş uçaklarının Akdeniz kıyısında uçan İsrail jetlerine yaklaşıp tacize kalkıştığı da haber yapılmıştı. Haberde uçaklar arasındaki yakınlaşma sırasında iki taraf arasında sıcak temasın gerçekleşmediği aktarılmıştı. Reuters’ın bu konudaki görüşünü sorduğu İsrail ordu sözcüsü ise yorum yapmaktan sakınmıştı. İsrail daha önce de Suriye’deki Hizbullah hedeflerini defalarca vurmuşlardı. Moskova’yı ziyareti sırasında Binyamin Netanyahu da “Buraya tek bir amaçla geldim, gereksiz meydan okumalar ve yanlış anlaşmalardan kaçınmak için güvenlik koordinasyonu ve işbirliğini geliştirmek” açıklamasını yapmıştı. Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin de İsrail Başbakanı’nın ‘kaygıları’ için “Bunlar anlaşılabilir nedenler, bölgedeki durum çok karmaşık” yorumunu yapmış ama Siyonist saldırgan Netanyahu’yu rahatlandıracak bir tavır takınmamıştı. Hatırlayınız İsrail destekli İslamcı teröristler Suriye’nin liman şehirleri Tartus ve Jabla’da en az 150 Suriyeli insan katletmişlerdi, yüzlerce yaralı vardı. Bu vahşeti planlayan şeytanlar hastanelere taşınacak yaralıları da katletmek için bir kadın intiharcıyı hastanenin acil kapısında patlatmışlardı. Bir terörist kendisini patlatamadan yakalanmış. Sorgusunda Ahra-ru El-Şam terör örgütü mensubu olduğunu açıklamıştı.

Medyaya ve haber ajanslarına bu terör eylemini IŞİD’in üstlendiği bilgileri aktarıldı. Şeytanlar Dünya’nın başına felaket bulutu misali musallat olmuş yegâne düşmanın DAEŞ olduğu yalanı üzerinden Siyonist İsrail, emperyalist ABD ve AB’yi saklamak ve aklamak çabasındaydı. Oysa, Ahra-ru El-Şam Dış İlişkiler sorumlusu Labib El-Nahhas’ın Aralık ayında gizlice Washington’a gittiği ve burada CIA ve Pentagon elemanlarıyla buluştuğu saptanmıştı. Münafık dinci örgütlerin beyni, kalbi, parası ve ruhları ABD ve bölge iblislerinin elinde bulunmaktaydı.

Tam bu sırada, TSK Suriye sınırına 16 fırtına obüs sevkiyatı yapmıştı!

Suriye sınırına 16 Fırtına obüs sevkiyatı yapıldığı anlaşılmıştı. Tekirdağ’dan demiryolu ile sevk edilen 16 Fırtına obüsü ile zırhlı araç, Gaziantep’in Suriye sınırındaki İslahiye ilçesine ulaşmıştı. Suriye’nin PYD denetimindeki Afrin bölgesi ile komşu olan İslahiye’de, sınır hattındaki güvenlik önlemleri artırılmaya başlanmıştı. Son günlerde zırhlı araç takviyesi yapılan İslahiye’ye Tekirdağ Mekanize Piyade Tugayından demiryoluyla sevk edilen 16 Fırtına obüsü konuşlandırılmıştı.  Tren garına ulaşan ve geniş güvenlik tedbirleriyle tek tek vagonların üzerinden indirilen Fırtına obüsleri, polis ekiplerinin eskortu eşliğinde karayoluyla İslahiye 106’ncı Topçu Alay Komutanlığı’na taşınmıştı. Fırtına obüsleri ile zırhlı araçların ilerleyen günlerde Suriye sınırında belirlenen bölgelere konuşlandırılacağı açıklanmıştı.

Başbakan Binali Yıldırım’ın AKP grup toplantısında Suriye için “4 yılı aşan bu anlamsız savaş” ifadesini kullanması dikkatlerden kaçmamıştı. Suriye krizinin başladığı günden bu yana böylesi bir açıklama ilk defa yapılmıştı. Binali Yıldırım’ın: “Yapacağımız çok basit; dostlarımızın sayısını artıracağız, düşmanlarımızın sayısını azaltacağız” şeklindeki sözleri, dış politikaya ayar çekileceğinin bir işareti olarak yorumlanmıştı. Hükümetin programını okuyan Başbakan Yıldırım, dış politikadaki hedefini de “Türkiye’nin bölgesinde barış ve kardeşliği daim kılacak politikaları kararlılıkla sürdürülmesidir” sözleriyle açıklamıştı. Yani Suriye ile uğraşmak değil, İsrail’e yoğunlaşmak lazımdı! Bu ise Hükümetin değil, devletin politikasıydı.’

Hatırlarsanız, Ebu Abdullah Türkiye’nin iç güvenliğinin, Suriye ile işbirliği yapmasından geçtiğini belirterek, Suriye’deki 250 ABD özel kuvvet mensubunun PKK’ya destek verdiğini açıklamıştı.     

Suriye’nin dış politikasını anlamada kilit rolü olan Şam Stratejik Araştırmalar Merkezi Başkanı Besam Abu Abdullah, PKK’nın Türkiye’de uyguladığı eylem biçiminin aynısının diğer terör grupları tarafından Suriye’de uygulandığına dikkat çekerek bunlara karşı ortak hareket etmenin önemini vurgulamıştı. “ABD kendi çıkarlarına göre tercih yapar” diyen Abdullah, Ankara-Şam diyaloğu olmadan bölgede terör dahil hiçbir sorunun, çözülmeyeceğini hatırlatmıştı.

Türkiye’nin ABD’ye resti, Lobileri şaşırtmıştı!

Atlantik Konseyi’nde konuşan Savunma Sanayi Müsteşarı İsmail Demir’in, ABD’den artık İHA alınmayacağını söyleyerek resti çekmesi ve “ABD’ye bizi reddettikleri için teşekkür ediyoruz. Artık o defter kapandı” çıkışı şaşkınlığa yol açmıştı!

ABD’de temaslarda bulunan ve Washington’daki önemli düşünce kuruluşlarından Atlantik Konseyi’nde konuşan Savunma Sanayi Müsteşarı İsmail Demir, Türkiye’nin savunma sanayi alanında her geçen gün daha güçlü ve bağımsız adımlar attığını vurguladı. Atlantik Konseyi’nde “Türkiye’nin Savunma Sanayisi Politikası” başlıklı panelde konuşan Demir, Türkiye ile ABD arasında birçok ortak savunma sanayi projesi olduğunu belirterek, Washington’ın bazı kritik projeleri reddetmesinin Ankara’yı söz konusu projeleri kendi başına yapmaya ittiğini hatırlattı. “Burada kinayeli bir şey söylemek istemem ama ABD’nin onaylamadığı bazı projeler için teşekkür ediyorum, çünkü bu durum bizi kendi sistemlerimizi geliştirmeye yöneltti” şeklinde konuşan Demir, birkaç yıl önce silahlı insansız hava aracı (İHA) projesini ABD’nin reddetmesinin ardından Türkiye’nin kendi başına bu sistemleri geliştirdiğini anlattı. Türkiye’nin savunma sanayisini hem savunma hem de saldırı anlamında güçlendirmeye yönelik birçok adımın atıldığını vurgulayan Demir, özellikle PKK ve DAEŞ’e karşı verilen mücadelede bu iki unsurun aynı anda önemli olduğuna parmak bastı.

Müsteşar İsmail Demir, artık dünyanın herhangi bir ülkesiyle belli koşullar sağlandıktan sonra işbirliği yapabileceklerini, ancak gelişmiş Batılı ülkelerle yapılabilecek ortak projelerin de pekâlâ tercih edilebileceğini açıkladı. “Nihai amacımız, savunma ve teknolojide her geçen gün daha bağımsız olmaktır” diyen Demir, Türkiye’nin 2020 yılında kendi savaş uçağını yapacak noktaya gelmiş olacağını vurguladı. Demir, savaş uçağı projesinde uluslararası firmalarla işbirliği yapılacağını, ancak herhangi bir sözleşmede Türkiye’yi sınırlandıracak hiçbir madde istemediklerini özellikle hatırlattı. Demir, Uzun sürmesi ve finansal riskleri barındırması iddialarıyla eleştirilen F-35 savaş uçağı projesiyle ilgili değerlendirmesinde ise “Bu konuda istekli ve iyimseriz; ancak risklerin de farkındayız” yorumunu yaptı. 2014 yılından bu yana Savunma Sanayi Müsteşarı olarak görev yapan Demir, ABD’de uçak mühendisliği alanında yüksek lisans ve makine mühendisliği alanında doktora yaptıktan sonra çeşitli ülkelerde akademik çalışmalarda bulunmuşlardı.