TÜRKİYEM KAYIYOR BUHRANA DOĞRU
(ŞİİR)

Milli Görüş’ü terk etmenin sadece insanın kendisini değil bütün bir ümmeti nereye götüreceği bu kadar güzel anlatılır. Hidayet kararması, insana yanlışı nasıl da doğru gösteriyor. Haa bu kararma sonucu kazanılan beceriler de var. Yalanı doğru gibi söylemek, kahramanlık kılıfyla istismar, kula kul olmak ve efendilerinin emirlerini en iyi şekilde yerine getirmek gibi… Artık bu beceriler insanı nereye götürürse!!!

Hakikatin Üzerine Örülen Zırh; İdeolojik Duvarın İnşası ve İlahi Uyarılar…

Türkiye’de siyaset, milletin asıl dertlerini örtbas etmek üzere kurgulanmış bir “Cambaza Bak” oyununa dönüştürülmüştü! 

Türkiye’nin son 23 yılı, sadece köprülerin, yolların veya binaların inşa edildiği bir dönem değil; aynı zamanda AKP iktidarı eli ile, 23 yıldır milletin inancı istismar edilerek toplumun zihnine ve ruhuna devasa ve de aşılması zor bir “ideolojik duvarın” örüldüğü bir dönemdi. Bu duvar, halkı ortak bir “adalet” paydasında buluşmaktan alıkoyan, “biz ve onlar” ayrımını kutsallaştıran zihinsel bir hapishaneydi. Bu duvar, karşıdaki insanı “Allah’ın bir kulu ve senin vatandaşın” olarak değil de, “yok edilmesi gereken bir düşman” olarak görmeni sağlayan o karanlık perdeydi. Ve acı olan şudur ki bu duvarı inşa edenler, duvarın iki tarafındaki insanların da vergileriyle lüks içinde yaşarken, halk duvarın dibinde birbirine yumruk sallıyordu.

AKP, Milli Görüş gömleğini çıkarıp Siyonist merkezlerin (BOP) taşeronluğuna soyunduğu günden beri en büyük maharetini “Kutuplaştırma Siyaseti”nde göstermişti. Bu duvarın harcı; Kur’anî kavramların içini boşaltarak, “mazlumiyet” edebiyatı üzerinden karılmıştı. Halkın temiz dini duyguları, lüks ve şatafatın, faizci kapitalist sistemin ve liyakatsiz kadrolaşmanın üzerine bir örtü (kılıf) yapılmıştı. Erdoğan, toplumu “Ya taraf olursun ya bertaraf” (1) diyerek ikiye ayrıştırmış; kendisinden olmayan herkesi “gayrimilli” ilan ederek Kur’an’ın “Müminler kardeştir” (Hucurat, 10) emrini, sadece kendi partisine biat edenlerin kardeşliğine indirgemişti. Bu söz, daha sonra Türk siyasetinde “tarafsızlığın bir seçenek olmaktan çıkarılması” ve toplumsal kutuplaşmanın en belirgin sembollerinden biri haline gelmişti.

Sayın Bahçeli ise, bu duvarın üzerine “Beka ve Milliyetçilik” sosu dökerek, halkın adaletsizlikleri sorgulamasını engellemiş ve adeta zulme vurulan perçin görevi üstlenmişti. Ekonomik çöküş, Kıbrıs’taki tavizler ve dış politikadaki teslimiyet; “vatan elden gidiyor” çığlıklarıyla gizlenmişti. MHP, AKP’nin İslamcı görünümlü tahribatına “Milli” bir kalkan olmuş ve Kur’an’ın emrettiği “Adaleti ayakta tutun” (Nisa, 135) uyarısını, koltuk bekasına feda etmişti.

En acısı ise, adına “Millet İttifakı” denilen ve içinde sözde Milli Görüşçü olduklarını iddia edenleri de barındıran muhalif kanadın haliydi. Bu kesim, iktidarın ördüğü ideolojik duvarı yıkmak yerine, o duvarın karşı tarafına geçip kendi seçmenlerine korunak olacak başka duvarlar örmüştü ve millete oradan taş atmayı seçmişti.

Muhalif blok, iktidarın haksızlıklarını Kur’an’ın “Adalet ve Liyakat” ölçüleriyle deşifre etmek yerine, iktidara oy veren kitleyi “cahil, makarnacı, bidon kafalı” diyerek aşağılamayı seçmişti. Bu tavır, bizzat Kur’an’ın yasakladığı “Ey iman edenler, bir kavim (bir başka)kavimle alay etmesin, belki (onlar)kendilerinden daha hayırlı kimselerdir” (Hucurat, 11) hastalığıydı. Muhalefet millete taş attıkça, halk can havliyle iktidarın ördüğü duvarın arkasına sığınmaktaydı. Bu, halkı iktidarın kucağına iten şeytani bir iş birliğiydi!

Bu muhalif kanat (Millet İttifakı ve yanındakiler), iktidarın faizci sömürü sistemine, İsrail ile devam eden hıyanet ticaretine ve AB kapısındaki zillet bekleyişine asla kökten itiraz etmemekteydi. İktidar “Faiz” diyerek Nas’ı istismar ederken; muhalefet “Londra tefecilerinden kredi getireceğiz” diyerek aynı sömürü çarkına talip olmaktaydı. Kur’an, “Yahudi ve Hristiyanları dost edinmeyin” (Maide, 51) buyururken; muhalefet de iktidar gibi yönünü Brüksel’e ve Washington’a dönmüştü. Duvarın iki tarafı da aynı sömürü baronlarına hizmet etmekteydi! 

İktidar “Din-Vatan-Beka” diyerek zulmünü örterken; muhalefet de “Demokrasi-Özgürlük-Hukuk” diyerek kendi partizanlığını ve ideolojik bağnazlığını gizlemekteydi. “Onlara yeryüzünde fesat çıkarmayın denildiğinde, ‘Biz ancak ıslah edicileriz’ derler. İyi bilin ki onlar bozguncuların ta kendileridir.” (Bakara, 11-12). 

Muhalefet, halkın gerçek dertlerine (asgari ücretlinin feryadı, çiftçinin iflası, emeklinin perişanlığı) Kur’anî bir çözüm (Adil Düzen) üretmek yerine, duvarın öte yanından yaşam tarzı tartışmalarıyla halka taş atarak gündemi saptırmaktaydı. 

En büyük hıyanet ise, her iki blokun da Prof. Dr. Necmettin Erbakan hocamın “D-8” ve “Ağır Sanayi” projelerine karşı birleşmiş olmalarıydı. İktidar bu projelerin üzerine beton dökerken, muhalefet de bu projeleri ağzına dahi almayarak Siyonizm’e olan sadakatini ispatlamaktaydı. 

Milli Çözüm’ün haykırdığı gerçekler, her iki tarafın da kurduğu “yalan duvarlarına” çarpmaktaydı.

Türkiye’yi bu cendereden çıkaracak olan; ne iktidarın sahte dindarlığı ne de muhalefetin milleti aşağılayan kibirli diliydi.

İktidar duvarı örüyor, muhalefet ise o duvardan halkı taşlıyor ki halk duvarın arkasından çıkmasındı! Bu, milleti esir alma tiyatrosudur. Bizim görevimiz, bu tiyatroyu bozmak ve halkı Kur’an’ın hürriyetine ve adaletine çağırmaktır.

Kemal Kılıçdaroğlu dönemiyle başlayan “helalleşme” çabaları bu duvarı yıkmaya yönelik olsa da, partinin geçmişteki içi boşaltılmış laiklik kavramı üzerinden sert la-dinlik uygulamaları, karşı mahalledeki “korku duvarını” yıkmaya yetmişti.

Aslında bu duvar, Kur’an’ın tarif ettiği “Gözlerin mühürlenmesi, kulakların tıkanması” halidir. Hakikat gelmiştir ama ideolojik duvar o kadar kalındır ki, güneşin ışığı içeri sızamazdı.

Eğer her iki taraf da sadece “karşı tarafın duvarını” yıkmaya çalışır, kendi duvarını “korunak” olarak görürse; Türkiye bu karanlık dehlizden çıkamazdı. Kur’an’ın çözümü nettir: “Şahitliğinizi Allah için yapın, kendinizin veya yakınlarınızın aleyhine olsa bile.” (Nisa, 135).
Bu ayet uygulanmadığı sürece, kurulan her ittifak sadece yeni bir “duvar inşaatı” demekti.

Eğer bir gün bu topraklarda insanlar, kendi partilerinin hatasını “Allah rızası ve adalet adına” haykırabilirse; işte o gün ideolojik duvarlar yıkılmış ve gerçek uyanış başlamış demekti.

En doğrusunu Allah cc bilir. Selam ve dua ile

1- https://t24.com.tr/gundem/taraf-olmayan-bertaraf-

Cihat ve içtihat olmadan…
Siyonizm yıkılmadan…
İslam Birliği, Adil Düzen kurulmadan…
Siyonist ve emperyalistlerin Şeytani rejimlerinde…
İşbirlikçi hain liderlerin zulüm düzenlerinde…
İşbirlikçi hainler, Siyonist emperyalistlerin müsaade ettiği kadar kahraman(!)….
Yandaşlar ise, işbirlikçilerin müsaade ettiği kadar Müslüman(!) rolü oynamaktadırlar.

Milli Çözüm’ün mükemmel tespitleriyle:
Bir Müslüman toplumun DİN’i ile DÜZEN’i uyuşmazsa, orada inanan insanlar:
1- Ya Dinin gereklerine uyar, ama sistemle çatışır ve birçok devlet imkânlarından mahrum kalırlar…
2- Veya Düzen’e uyum sağlar, Dini duyarlılıkları ve vicdani ayarları laçkalaşıp bozulur ve giderek yozlaşırlar
3- Ya da; bazen Dinine, bazen Düzenine uyar, uydurma fetvalarla haramlara bulaşır, her iki tarafı da idare ettiğini sanır ve giderek münafıklaşırlar.

Zalim güçlerin Şeytani rejimlerinde… İşbirlikçi hain liderlerin zulüm düzenlerinde…
Din inkârcısı işbirlikçiler ile din istismarcısı işbirlikçiler aynı Siyonist senaryonun farklı figüranlarıdırlar.
Siyonist senaryo gereği; din inkârcısı işbirlikçiler din istismarcısı işbirlikçilere “DİNCİ” diye saldırarak milleti din istismarcısı işbirlikçilere yönlendirirler…

Siyonist ve emperyalistlerin müsaade ettiği kadar kahraman(!) işbirlikçilerle…
İşbirlikçi hainlerin müsaade ettiği kadar Müslüman(!) gafillerle…
Türkiye buhrana doğru kaymaktaydı.

Milli Çözüm’ün öncülüğünde, Milli Mutabakat iktidarının bir an evvel kurulması zaruret halini almıştır!
Türkiye’mizin gerçek bir demokrasiye, örnek bir laikliğe ve yüksek bir medeniyet dönüşümüne hazırlanması gerekmektedir.

Bu kutlu şerefe ve zafere ise ancak sabredenler ve her türlü sıkıntıya göğüs gerenler kavuşacaktır!

“(Ey Nebim!) Bu nedenle Sen sabret; şüphesiz Allah’ın va’adi Hakk’tır; kesin bilgiyle ve vicdani kanaatle (yakinen) inanmayanlar(ın itiraz ve inkârları ve ahireti değil dünyayı öne alanların sapkınlıkları) sakın Seni (telaşa kaptırıp) hafifliğe (veya gevşekliğe) sürüklemesin (çünkü intikam vakti yakındır).” (Rum Suresi 60. Ayet)

“ (Ey Nebim!) Şu halde Sen sabret (ve umutla dayan ki), hiç şüphesiz Allah’ın va’adi Hakk’tır. Sonunda ya onlara va’ad ettiğimiz (azab)ın bir kısmını (dünyada iken) Sana göstereceğiz; ya da Senin hayatına son versek bile, (yine onları kahredeceğiz ve zaten sonunda) onlar mutlaka Bize döndürüleceklerdir.”(Mü’min Suresi 77. Ayet)