KALİTESİZLİK

Kalitesizlik, kaliteye düşmandır

Seviyesizlik, seviyeye karşıdır. Çirkinlik güzelliğe, aşağılık yüceliğe zıttır.

Çünkü gerçeğinin yanında sahteleri sırıtacak, orijinalinin yanında taklitleri belli olacaktır.

Bunun içindir ki “Ay, yıldızlardan hoşlanır, ama güneşe tahammül edemez. Zira yıldızlar içerisinde Melik, güneşin yanında ise sönük ve siliktir.”

Aşağılık kompleksi içinde kıvranan insanlar ve bayağılığının farkında olan şahıslar kaliteli ve karakterli kimselerden hoşlanmazlar.

Bunlardan bazıları daha farklı ve faziletli görünmek, başkalarından seçilmek ve sivrilmek için, hep seviyesiz ve beceriksiz insanlar arasında bulunmak isterler.

Hatta bu tipler, hasbelkader şayet tayin ve tercih etme makamında bulunurlarsa, kendilerini gölgede bırakacaklarından korktukları çaplı ve başarılı kimselere asla fırsat vermezler…

Bu yüzden:

Korkak ve metanetsiz kimseler, ciddiyet ve cesaret ehlini, çekemezler.

Akılsız ve anlayışsız tipler, marifet ve feraset ehlini istemezler.

Sabırsız ve samimiyetsiz kimseler, teslimiyet ve sadakat ehlini, beğenmezler.

Laçka ve laubali tipler, ibadet ve istikamet ehlini sindiremezler.

Tembel ve beleşçi tipler ise gayret ve hizmet erlerini asla sevmezler.

Üstelik bunlara “gösteriş meraklısı, şöhret budalası” diye saldırmaktan ve karalamaktan da çekinmezler.

“Uyuşuk ve pısırık merkepler, küheylan atları hep şımarıklıkla suçlarmış.” Sözünü, elbette boşuna söylememişler.

Yüksek gayeler ve örnek gayretler içinde olanlara: “Bunlar makam ve menfaat peşinde koşuyorlar. Onun için bu kadar çırpınıyorlar.” diyenlerin cevabını ise Hz. Mevlana veriyor:

“Gonca güller aşkına ve yüce değerler hatırına, bağlara ve bahçelere uçuşan bülbülleri gören öküzler, şayet ” bunlar otlamak için oralara gidiyor ” derlerse buna şaşmayınız. Zira öküzler, güllerin sadece otlanmak için yaratıldıklarını zannederler… Gül koklamayı ve ondaki güzelliğe hayran kalmayı bilmezler ve hele bülbülün aşk davasına hiç akıl erdiremezler!…”

Bu tipler insan kıymetini bilmezler. Fazilet ve fedakârlıkları takdir etmezler. Bir başkasına hürmet ve itaat etmeyi içlerine sindiremezler… Tabi, İblis gibi ilim ve ibadetle nice makamlara çıksalar bile, Adem’e secde etmedikçe yani fazilet ve hizmet ehlini takdir ve takdim etmedikçe sonunda şeytanın akibetine uğrayacaklarını düşünmezler!..

“Kitap sahiplerinden çoğu Hak ve hakikat kendilerine apaçık belli olduktan sonra bile, sırf içlerindeki haset ve kıskançlık yüzünden, sizi iman davanızdan ve haklı yolunuzdan küfre ve sapıklığa döndürmek isterler.”[1]  ayeti de işaret ediyor ki, maalesef zalim düzenlerin zilleti altında, oturup faydasız ve fantezi tartışmalar yapanlar ve ucuz kahramanlık taslayanlar, onurlu ve şuurlu hizmet ehlini kıskanırlar ve başarısız olmalarına çalışırlar…

“Kendilerine kitap verilmiş olanlar, onlara apaçık deliller geldiği halde, sırf aralarındaki kıskançlıktan ötürü onda anlaşmazlığa düştüler.” [2] ayetinin de ifade buyurduğu gibi, maalesef aynı cemaat ve teşkilat mensupları bile, sadece benlik, beleşçilik, çekememezlik yüzünden birbirine girmekte ve ihtilafa düşmektedirler.

Hatta bu kıskançlık yüzünden, hizmet ve hakikat erbabını inkârcılardan daha aşağı gören hainler vardır.

“İşte bunlar, Allah’ın lanetlediği insanlardır. Ve Allah kimi lanetlerse artık onların hiçbir yardımcıları bulunmayacaktır.

Yoksa onların, (Allah’ın) mülkünde bir hisseleri mi var (ki Allah’ın kullarına verdiği nimet ve faziletleri kıskanıyorlar)? Demek bunların elinde olsaydı insanlara bir çekirdek tanesi bile vermeyeceklerdi.

Yoksa Allah’ın kendi lütfundan insanlara bahşettiği (nimet ve faziletler) yüzünden onları kıskanıyorlar mı?.. ” [3] ayetleri haset ve hıyanetin, kin ve nefretin, insanı ne aşağılık hallere sürüklediğini haber vermektedir. İşte bunun içindir ki, ” Haset ettiği zaman hasetçinin şerrinden.” [4] Özellikle Rabbimize sığınmamız öğütlenmektedir.

Bu yüzden, Cenab-ı Hakkın bize bahşettiği servet, şöhret, ilim, hikmet gibi şereflerle, başkalarının gıpta ve kıskançlık damarını tahrik edecek şekilde övünmek yanlıştır.

Hâlbuki, özellikle aynı davanın ve aynı teşkilatın mensupları, bir vücudun azaları, bir motorun parçaları gibidirler… Şerefleri ve sevapları ortak olan “manevi bir şirket” hükmündedirler. İçlerinden bazılarının daha başarılı ve daha becerikli olmaları diğerlerini sadece sevindirmesi ve memnun etmesi gerekir. Çünkü, dava arkadaşlarının gayret ve katkıları sonunda kendi kârları ve kazançları da yükselecektir.

Ama ne yazıktır ki, kıskançlık damarı ağır basmaktadır. Pek çok kişi aşağılık duygusundan bir türlü kurtulamamaktadır. Kendi gayret ve marifetiyle yükseleceğine, başkalarını körleterek ve köstekleyerek sivrilmeyi arzulamaktadır.

Evet işte bu yüzden kalitesizlik kaliteye düşmandır… Seviyesizlik seviyeye karşıdır. Hâlbuki özel kabiliyet ve marifetlerimizi birleştirip, ortak hedefleri gerçekleştirmek, neticede hasıl olan şerefi ve sevabı bölüştürmek varken, biri birimizin ayağına çelme atmak, “herkes başarısız olsun ki en başarılı ben görüneyim” havasına kapılmak şeytanlık damarıdır.

Ve tabii kıskançlık, herkesten önce kendi sahibini huysuz ve huzursuz yapacak, ama hiç kimse Allah’ın takdirine ve taksimine mani olamayacaktır.

Kardeşlerinin kin ve hasedi, Hz. Yusuf a geçici bir sıkıntı vermiş olsa bile, neticede onun Mısır’a sultan olmasına engel olamamış, hatta bu mutlu sona ulaşmasına zemin hazırlamıştır…

Çünkü, Hak zeytinyağı gibidir. Onu altta tutmak ve boğmak için üzerine ne kadar su dökerseniz dökünüz, o yine üste çıkacaktır.

Ve tabii çaresi yok, herkes ancak kendi tiyniyetine yakışanı yapacak ve herkes kendi niyetinin karşılığını bulacaktır…

[1] Bakara: 109

[2] Bakara: 213

[3] Nisa. 52, 53, 54

[4] Felak. 5