“NESİMİ”YE DÜZELTME!
(ŞİİR)

 “(Dünya ve kâinat) Üzerindeki her şey fanidir (gelip geçici birer gölgedir).” (Rahman 26) https://www.mealikerim.com/55/rahman/26
“(Ey münkirler ve nankörler!) Size verilen şeyler, sadece (fani) dünya hayatının geçimi ve ziynetidir. (Sadık ve mücahit mü’minler için) Allah katında olan ise (elbette) daha hayırlı ve daha süreklidir (cennet nimetleri tükenmez ve bâkidir). Hâlâ aklınızı (ve vicdanınızı) kullanmayacak mısınız?” (Kasas 60) https://www.mealikerim.com/28/kasas/60
 
Hz. İbrahim gibi Allah’a va’adini yerine getirenler…
Hz. İsmail gibi Allah yolunda fedakârlık edip kurban edilmeye bile teslimiyet gösterenler…
Hz. İsa gibi Hikmet sırrını yüklenip göklere yükselen maneviyat sahipleri…  
Hz. Musa gibi zulme karşı duran asalet sahipleri…
Hz. Eyyüb gibi dert bağrındaki sabır sahipleri…
Hz. Cercis gibi Hak uğrunda defalarca canını feda edebilenler…
Vuslata ererler… Sonunda vuslatı bulur mest olurlar.
 
“İman edip salih amellerde bulunan ve Rablerinden bir Hakk olarak Muhammed’e indirilen (Kur’an)a inananların ise, (Allah) kötülüklerini örtüp bağışlamış ve durumlarını düzeltip ıslah ederek (onları şerefli kılmıştır, kılacaktır)…” (Muhammed 2) https://www.mealikerim.com/47/muhammed/2
“… de ki: “Bana Allah yeter. O’ndan başka ilah yoktur. Ben O’na tevekkül ettim ve (çünkü) O, büyük Arş’ın Rabbidir.” (Tevbe 129) https://www.mealikerim.com/9/tevbe/129
“Ve Allah ile beraber diğer bir ilaha tapma; (Rabbinden başkasına dua edip yalvarma!) Zira O’ndan başka ilah yoktur. O’nun yüzünden (Zatından) başka her şey helak olucudur. Hüküm (kanun ve karar) O’nundur ve siz O’na döndürüleceksiniz.” (Kasas 88) https://www.mealikerim.com/28/kasas/88
 “… Allah bize yeter. Ve O ne güzel (ve en mükemmel) Vekîl’dir. (Biz O’nun emrinde, O da bizimle beraber olduktan sonra, O’nun izni ve iradesi dışında hiçbir güç bize zarar veremeyecektir)” diyerek (dik duran sadıklardır).” (Âl-i İmran 173) https://www.mealikerim.com/3/ali-imran/173
 “(Onlar sevinç ve saadetle) Rablerine (Allah’ın tecelli cemaline) bakıp duracak (ve tarifsiz mutluluğa ulaşacak)lardır.” (Kıyamet 23) https://www.mealikerim.com/75/kiyamet/23
“(Sen onların) Yüzlerinde (sonsuz saadet ve) nimete ermenin (ve cennete girmenin) sevinç parıltılarını fark edip sezersin.” (Mutaffifîn 24) https://www.mealikerim.com/83/mutaffifin/24
“Onlara (mü’minler için özel ambalajlanıp) mühürlenmiş halis cennet şarabından içirilir.” (Mutaffifîn 25) https://www.mealikerim.com/83/mutaffifin/25
“Ki sonrası misktir (insanı sonsuz mutluluklara iletecektir). İşte (en nefis nimet ve faziletler için) imrenip yarışanlar (fani ve fena olan şeyler uğrunda değil) bunlar için heveslenip yarışıvermelidirler.” (Mutaffifîn 26) https://www.mealikerim.com/83/mutaffifin/26

FANİ OLANI BIRAKIP, BAKİ OLANI SEÇMEK…

Şiiri “Allah aşkı ve cennet sevgisinden vazgeçme” yerine “Nefsini Faniden Bakiye dönüştürme aşamaları” olarak ele alırsak;

Asıl olan; sonsuz ve kalıcı olan İlahi ve ebedi alemden gelip, geçici dünyaya ait olan varlıklarla oyalanıp, onlara ihtiyaçtan ve gereğinden fazla değer verip, bizi ebedi aleme hazırlığımızdan alıkoymasına fırsat vermemektir. Bu durum dünyanın tamamen değersiz olduğu anlamına gelmez. Mesele dünyayı terk etmekten çok, dünyayı kalbin merkezine koymamaktır. Dünya araçtır; amaç değildir.

Cennet güzel, Huriler güzel, nimetler güzel elbette güzel ve özeldir ama Allah’ın rızası ve yakınlığı bunların hepsinden üstündür. Tasavvuf geleneğinde ibadetlerin cehennem korkusu veya cennet arzusu için değil, Allah sevgisiyle yapılması esastır. Yani: Hakiki Sevgili’yi ve O’nun İlahi güzelliğini ve tecellilerini müşahede edip tanıyan-idrak eden kimse, bu İlahi aşkın cezbesinden artık O’nun dışındaki nimetleri asıl gaye olarak görmez. O artık dünyada binlerce şey görür; fakat bunlarda sadece tek Yaratıcı‘yı görmeye çalışır.

Böylece; “Kendi canından geçmiş” Nefsin istekleri olan; “Ben ne kazanacağım, makamım, itibarım ne olacak, ne derler, rahatım kaçmasın, sıkıntı çekmeye değer mi? gibi” dünyevi istek ve arzulardan sıyrılıp “kendimi yok ettim, dünyadan vazgeçtim” olarak değil; “kendimi davanın ve Hakkın rızasını kazanmanın önüne koymaktan vazgeçtim” noktasına gelmelidir. Dolayısıyla ilk mücadele dış düşman ile değil, içimizdeki ‘ben’ putunu kırmakla başlar.

Sonra: Hz. İbrahim gibi, Sonucu bilmemene rağmen doğru olanı yapmaya devam eden bir teslimiyet ve tevekküle dayanmaktır. Evet Hz. İbrahim ateşe atılırken “Bu ateş nasıl söner?” diye hesap yapmadan sonucu Allah’a bırakıyordu. İşte bu durum her şeyi kontrol etmek isteyip itiraz eden nefse karşı, “Ben üzerime düşeni yapayım, sonucu Allah’a bırakıyım.” diyebilen imani bir davranış, kişiyi teslimiyet ehli yapar.

Çünkü nefis, hiçbir zaman bedel ödemeyi sevmez ve hep bir bahane-mazeret üretir ama Hz. İsmail gibi bir teslimiyet ehli miyiz, anlaşılması için mutlaka bedel ödemeye hazır mıyız imtihanına tabi tutuluruz. Çünkü gerçek bir dava adamının sadakat ve teslimiyeti, sadece sözlerinden değil, neyinden, ne zaman, ne kadar vazgeçebildiğiyle anlaşılır. Mesela: Kişi; parasından, zamanından, rahatından, itibarından, alışkanlıklarından, eski doğruluğundan ve ayrı yolun yolcuları olmuş dost ve arkadaşlarından vazgeçemiyorsa, “fedakârlık” henüz teoridedir. Hz. İsmail’n teslimiyeti: “Hakkı ve hakikati seviyorum” demek kolaydır; fakat o hakikat uğruna bedel ödemek veya fedakarlık yapman gerektiğinde kaçmamak ve boyun eğip teslimiyet gösterebilmek asıl imtihandır. Yani teslimiyetin testi inandığın davan için nelerden vazgeçtiğine bakarak-ölçülerek ispatlanır.

İç mücadeleyi kazanıp teslimiyet ehli olduysan sıra geldi bu uğurda dış düşmanla mücadele etmeye; çünkü insanın içindeki nefisle mücadele edip dışarıdaki zulme karşı tamamen kayıtsız kalması imtihanın amacına ve ruhuna aykırıdır. Bu sıralamanın önemi şudur; Nefsini düzeltmeden başkasını düzeltmeye kalkarsan zulmedebilirsin. Ayrıca şayet zulme karşı çıkmadan sadece kendi iç dünyana yöneldiğinde de bu seferde sorumluluktan kaçmış olursun. Dolayısıyla manevi olgunluk ve imtihanı kazanmanın şartı; İç ıslah + dış zulümle günün şartlarına uygun, Kur’ani bir metotla, yani; Hikmetle (mektep-medrese öğretiminden ziyade, İlahi ilham suretiyle ve manevi feraset eğitimiyle lütfedilen özel bir ilimle) donanmış bir rehberle zulümle mücadeleye başlamaktır. Ki bunu bugün Milli Çözüm yapmaktadır.

Fakat mücadeleye girildikten sonra davan ve inancın uğrunda: Yalnızlık, başarısızlık, iftira, saldırı, hayal kırıklığı ve umutsuzluklar olabilir ve işte tam burada nefis hemen devreye girer: “Demek ki yanlış yoldasın.” der. Ama imana dayalı bir sabır ise: “Sonuç gecikti veya istediğimiz gibi gelişmedi diye Hak bildiğim davamdan vazgeçmem.” der. İşte Hz. Eyyub’un sabrı budur ve bu sabır “Haklı ve Hakka bağlı olmak, hemen zafere erişileceği anlamına gelmez.” diyerek hiçbir etkileyicinin etkisinde kalmadan yoluna devam edebilmektir.

Hatta Cercis gibi artık mesele “rahatımı feda ederim”den “canımı bile feda ederim” seviyesine gelebilmektir. Tabi bunun en önemli anlamı fiziksel ölümden ziyade; “Benim şahsım değil, Hak davamın devamı ve selameti önemlidir.” anlayışına ulaşmaktır. Çünkü nefsi insana davasını kendisinin malı gibi gösterebilir, bu durum ibadete ibadet etmeye yol açar ve dava kendisine hizmet eder hale gelebilir. Halbuki kişi kendisini davanın hizmetkarı olarak görürse: “Davası onun kurtuluşu için bir nimet” olur. Bu durum, nefsin aldığı en büyük yenilgilerinden biridir.

Ne mutlu; Nefsin hâkimiyetinden kurtulup, Teslimiyete ulaşarak, Fedakârlık gösterip, Zulme karşı mücadele ederken, Karşılaşılan zorluklara sabrederek, Davasının uğrunda kendi benliğini feda edip yok edebilenlere ve bunun sonucunda bütün bunları Kur’an ve Sünnet ışığında birleştirip tevhide ulaşanlara, büyük bir hasretle en Sevgiliye kavuşma ve Allah’ın rızasına ulaşmak için gece gündüz çalışıp çırpınanlara…

Evet özetle;
Kişi ya kendini: Nefis, Teslimiyet, Fedakârlık, Mücadele, Sabır, Sebat = Vuslat şeklinde formatlar ve huzura kavuşur.

Ya da bunun karşıtı olan nefsani ve şeytani yola göre kendini: Benlik, Konfor, Menfaat, Korku, Şikayet, Vazgeçiş şeklinde formatlar ve Hüsrana uğrar.

Tercih bize kalmıştır; Ya Faniyi (sonu hüsran olanı) seçeriz, Ya da Bakiyi (sonu huzur ve en Sevgiliye kavuşma olanı) seçeriz… Ortası yoktur!..

“Nesîmî’ye Düzeltme” şiirinin manevi iklimden ilhamla kaleme alınmıştır.

NEYLEREM!…

Boş lakırdı takınmasam,
Ham akılla savrulmasam,
Dost hitabı Kur’an duysam,
Kuru gürültü neylerem!..

Gece gündüz ah eylesem,
Özüm Dost’a yol eylesem,
Gönül evim pak eylesem, 
Başka sarayı neylerem!..

Nârı gülüstan eyleyen,
Dertle gönülü neyleyen,
Ben o Dost’un kuluyumdur,
Başka sultanı neylerem!..

Surete bir aldanmasam,
Mal, makama bağlanmasam,
Canda Canan’la buluşsam,
Başka sohbeti neylerem!..

Haset kibir dağım aşsam,
Benliğimi Hak’ka katsam,
Aşk-ı sırra kavuşsam, 
Başka sevdayı neylerem!.. 

Milli Çözüm eri dursam,
Akgül kokun çekip dolsam, 
Hak kapındır kıtmir olsam,
Başka rütbeyi neylerem!..

Kul Yalçın’ım boyun bükse,
Sözü özü bir eylese, 
Dost katında kabul görse,
Fani cihanı neylerem!..