DİNLE GÖNÜL! (ŞİİR)

DİNLE GÖNÜL!

Dünya; yolda, bir durak

Bırakma ruhun kurak

Zikrullah olsun burak

Mevlâ’ya koş, ey gönül…

Keşfet, ruh fezasını

Çekme, ten ezasını

Ara bul, rızasını

Gayrısı boş, ey gönül…

İman, büyük iltifat¹

Vicdan olsun, inzibat

Kur manevi irtibat

Vuslatla² coş, ey gönül…

Fâsıkın hulku³ dardır

Sâdıka Allah yârdır

Her şeyde, hikmet vardır

Bakarsan hoş, ey gönül…

İman, manevi yular

İnsan ölünce anlar

Bedene ılık sular

Dökülür foş⁴, ey gönül…

Çırpınırsın ha bire

Tevekkül et, Habir’e⁵

Gireceksin kabire

Karanlık loş, ey gönül…

Hakka gönül vermişe

Has huzura ermişe

Yakışır mı dervişe

Giyse kloş⁶, ey gönül…

Dinde varsan derine

Başa külah yerine

Uyar mı Hak erine

Taksa broş⁷, ey gönül…

Kapılma sola sağa

Hak mührünü, vur çağa

Güvenme zayıf bağa

Kopar floş⁸, ey gönül…

Öfke narın, buz eyle

Kahrını karpuz eyle

Allah için, buğz eyle

Olma liboş⁹, ey gönül…

1- İltifat: Lütuf, ikram.

2- Vuslat: Kutlu kavuşma.

3- Hulk: Tabiat, ahlâk, ayar.

4- Foş: Suyun hızlı dökülmesi.

5- Habir: Her şeyi bilen Allah (C.C).

6- Kloş: Altı çan gibi geniş etek.

7- Broş: Saça takılan süs iğnesi.

8- Floş: Parlak ve ince iplik.

9- Liboş: Hiçbir değer yargısı gözetmeyen, her türlü kazancı mübah gören.