NEFSİME SÖYLERİM, DOSTUM SEN ANLA! (ŞİİR)

Dünya bir imtihan, fâni meskeni
Hazır cennet sanıp, kaydın mı gönül…
Özünden yüzünden, nifak maskeni
Mü’mince mertlikle, soydun mu gönül…

Kim hayra ulaşmış, nefs-ü hevâdan
Afiyet bulaman, kaçsan devadan
Hakka varılır mı, kuru sevdadan
Davadan usanıp, caydın mı gönül…

Vesvese ve şüphe, beyinde bir ur
Kalpler zikrullahla, mutmain olur
Herkes aradığın, ne ise bulur
Dünya hevesiyle, doydun mu gönül…

Bâtıl fetva verir, çağın Bel’am’ı
Bak Milli Çözüm’den, keser selamı
Kur’an Meal Kerim, Hakkın kelâmı
Hiç can kulağınla, duydun mu gönül…

Cenneti bırakıp, Arz’a kanarsın
Rahman’ı konuşup, Şeytan anarsın
Hakk’la irtibatın, kopar yanarsın
Bilerek bâtıla, uydun mu gönül…

İslam baştan sona, Hakk’tır hayırdır
Şeriatsız bir Din, otlak çayırdır
Cihad sabır ister, zordur bayırdır
Her hükmü yerine, koydun mu gönül…

AKP tuzaktır, faiz ve fuhuş
Nefs dağı aşılmaz, tembel ve uyuz
Ne Cehnem lüzumsuz, ne Cennet ucuz
İğne ile tünel, oydun mu gönül…        

Ahmet hakkı söyler, halka dokunur
İnşallah göklerde, meal okunur
Mahşerde mizana, elbet o konur
Dost için ne yaptın, saydın mı gönül…