DOSTLAR DESTEK OLMALI
Mü’min Hak bildiği, yolundan sapmaz
Allah’tan izinsiz, kim yarar sağlar?..
Tüm gezegenleri, taksan da kopmaz
Aramızdaki bu, manevi bağlar…
Mal makam çin dosta, ayak takılmaz
Birlikte koşarken, kusra bakılmaz
Bunca yıllık emek, tutup yakılmaz
Sonra ebediyyen, yüreğin dağlar…
Kardeş kusurunu, etmeli hazım
Bu bir imtihandır, kazanmak lâzım
Ayaklar kaymasın, budur niyazım
Sadık yoldaş için, göz yaşı çağlar…
Rabbimiz kuluna, haksızlık etmez
Hiç kimse takdirsiz, bir şeye yetmez
Ahret çin tohum serp, hiç boşa gitmez
Hidayetten kayan, ciğerim cağlar…
Hile ve hıyanet, Şeytan huyudur
İnat enaniyet, zulmet kuyudur
“Kıymetim bilinmez!”, kof bir duyudur
Bu gafletle geçer, değerli çağlar…
Gevşek iplik ile, yelek örülmez
İman bozulmadan, vicdan çürümez
Hem şartla şantajla, dostluk yürümez
Bakımsızsa solar, bahçeler bağlar…
İylik başa kakmak, ahlâki maraz
İz’anla insafla, düşünün biraz
İnsan ihvanına, duyar mı garaz
Şeytan fitne çarkın, hep hırsla yağlar…
Daima huzur-u, Hak’ta kalalım
Kin nefreti Siyon, başa çalalım
Gazze’ye bakıp da, ibret alalım
Filistin feryadı, kalbimiz dağlar…
Milli Çözüm Hakkın, hayrın hizmeti
Niyet gayret kadar, alın kısmeti
Hâşâ bizde yoktur, Nebi ismeti
Şuurlu hep kendi, haline ağlar…

hiç kimse kusursuz değildir. İnsan başkalarını yargılamadan önce, kendi niyetini, samimiyetini ve gafletini sorgulamalı, kendi haline ağlamayı bilmelidir.
gerçek dostluğun ve yoldaşlığın; makam, mevki ya da evhamlarla yıkılamayacak kadar kutsal bir “manevi bağ” olduğunu vurgulayan bu şiir mefhumu muhaliften yani tersinden verilen mana ile nefsi ve dünyevi sebeplerle yıkılan bir dostlukta aslında bu manevi bağın hiç olmadığını kavramak lazım.
insanı insafa, vicdana, sadakate ve asil bir duruşa davet eden manevi bir manifesto niteliğinde bir şiir. Allah istifade edenlerden eylesin.