BEN NEFSİME YAZDIM; SEN ÜSTÜNE ALIN (ŞİİR)

   BEN NEFSİME YAZDIM;

   SEN ÜSTÜNE ALIN

   Yazıp okumaktan aciz, talimatı not almayan

   “Eğer”le “meğer” evlenmiş, çocukları “keşke” çıkmış…

   Hep kolaycılığa kayıp, sıkıntıya katlanmayan

   Tenbellikle tehircilik, akıbeti pişmanlıkmış…

   Kestirmeden köşe dönmek, emeksiz ekmeğe ermek

   Sabretmeden sefa sürmek, boş hevese gönül vermek

   Ekmemişse ne biçecek, bor tarlada diken dermek

   Kof özenti taklitçilik, meyvesi perişanlıkmış…

   Tevbesinde ciddiyet yok, nefis terbiyesi zayıf

   Sabır azimet gerekli, neye yarar; eyvah hayıf

   Sen söyle arpa unundan, yapılır mı hiç kadayıf

   Hep kadere kızıyorsun, bu Mevlâ’ya düşmanlıkmış…

   Daha büyük makam var mı, Hakka hizmet şerefinden

   Nefsi hesapları bırak, çık bu şeytan kenefinden

   Allah ecrin zayi etmez, inme ihlas refrefinden

   Ruhen olgunlaşmaya bak, şöhret obez şişmanlıkmış…

   Rabbe güven tevekkül et, gönül huzuruna kavuş

   Nasibin mutlak ulaşır, hazırlan dünyadan savuş

   Kurtul şüphe vesveseden; nefse er değil, ol çavuş

   Sadıklar kulluk peşinde, gafil derdi başkanlıkmış…

   “Bal bal” demek ile dostum, bir ömür ağız tatlanmaz

   Geri çıkıp hızlanmadan, sel coşmuş dere atlanmaz

   Pişmeyince çiğ kalırmış, kim ki yanmaya katlanmaz

   Kutlu gaye zorlu gayret, bil ki mutlu aşkınlıkmış…

   Aldanma dünya rüyadır, iki kapılı bir handır

   Bil Allah’ın va’di haktır, gecikmesi imtihandır

   “Hani, ne zaman?” itiraz, bu marazdır intihardır

   Hâşâ Rabbi itham etmek, azgınlık ve taşkınlıkmış…

   Şükret Milli Çözüm’desin, nankörlük etme yazıktır

   İkaz azar faydan için, uyarı acı azıktır

   Bu âlemde en adilik, davaya dosta kazıktır

   Her şeyi Hak’tan bilmemek, hem gaflet hem şaşkınlıkmış…