BEN ABDİNİM, SEN RABBİMSİN! (ŞİİR)

BEN ABDİNİM, SEN RABBİMSİN!

Yaradana, yalvarırım

Ben abdinim, Sen Rabbimsin…

Sonunda Sana varırım

Çün yegâne, Sahibimsin

Ben kulunum, Sen Rabbimsin…

Verdin nimet fazileti

Ma’rifeti, meziyeti

Hak etmişken, eziyeti

Bağışlayan, Rahimimsin

Ben abdinim, Sen Rabbimsin…

Ne kadar nankörmüş insan

Bunca gaflet, bunca nisyan¹

Hayat boyu, günah isyan

Hep affeden, Kerimimsin

Ben kulunum, Sen Rabbimsin…

Zikrü fikrin, cinan² imiş

Senden ayrı, hicran³ imiş

Can içinde, Canan imiş

Şah damardan, Karibimsin⁴

Ben abdinim, Sen Rabbimsin…

Kendimden Sana kaçarım

Kalbimi Dosta açarım

Sensiz aciz ve, naçarım⁵

Her derdime, tabibimsin

Ben kulunum, Sen Rabbimsin…

Varlık Senin, gayrı gölge

Her mahlûkun, ayrı belge

Âlem dünya, ülke bölge

El-hak Rabbil, Âleminsin

Ben abdinim, Sen Rabbimsin…

Hayran olup, beğendiğim

Hükmüne boyun eğdiğim

Hamd ettiğim, en sevdiğim

Şükür gerçek, Habibimsin⁶

Ben kulunum, Sen Rabbimsin…

Kur’an Cennete çağrıdır

Fasık hizmete ağırdır

Kulağın hayra sağırdır

Kâfir Şeytan, rakibimsin

Eya Rahman, Sen Rabbimsin…

Tüm işinde, Adil Hekim⁷

Halktan Hakka, cezbe çekim

Bil gaflete, düşse her kim

Şeytan der ki: “Naibimsin…”⁸

Medet Ya Rabb, Sahibimsin…

1- Nisyan: Unutmak, gaflet.

2- Cinan: Cennetler, huzur diyarı.

3- Hicran: Ayrılık acısı.

4- Karib: En yakın. “Biz ona şah damarından daha yakınız” (Kaf: 16. ayet sonu)

5- Naçar: Çaresiz, zavallı.

6- Habib: Sevgili.

7- Hekim: Her işini hikmetle gören Allah (C.C).

8- Naib: Vekil, temsilci.