ÖNCE OLUP, SONRA ÖLEMEDİM Kİ!.. (ŞİİR)

ÖNCE OLUP, SONRA ÖLEMEDİM Kİ!..

Olup eremedim, çok peşimanım

Ömrün kıymetini, bilemedim ki…

Sermayem iflasta, bak perişanım

Garip gözyaşını, silemedim ki…

Nice günahlara, çirkefe daldım

Gönlümü hep fani, hayale saldım

Nefse esaretle, gaflette kaldım

Tüm Bâtıldan Hakka, gelemedim ki…

Dünyevi hevesler, sardı gözümü

Nefsani dürtüler, bozdu özümü

Rehber edinmeden, Milli Çözüm’ü

Allah rızasını, dilemedim ki…

Kaynamadan kaymak, gelmez husule

Zirveyi isteyen, uysun usule

Sonsuz cennetlerde, kutlu vusule

Sevdamın yolunda, ölemedim ki…

Taatsız takvasız, manevi felçtim

Zevkü rahat için, ukbadan geçtim

Helalı haramı, keyfimce seçtim

Kur’an kalburunda, elemedim ki…

Salih amellerle, halis fikirle

Türlü nimetlere, candan şükürle

Huzuruna varıp, tevbe zikirle

Seherde uykumu, bölemedim ki…

Son nefes melekler, saf saf inecek

Mü’mine cenneti, müjde verecek

Ehli takva cihat, Dosta erecek

İmanı kurtarıp, gülemedim ki…

Kur’an uygulanmaz, çok hükmü atıl

Faiz fuhuş azmış, bu sistem bâtıl

Hak nizam kuralım, gel safa katıl

Ferhat olup dağlar, delemedim ki…

Bu ortamda derviş, dahi kudurur

Bak hayâsızlığa, fetva uydurur

Çirkef düzenine, şükredip durur

Hacı hoca bile, çelemedim ki…