DOSTUNU İYİ SEÇ

Arkadaş var, gıda gibi; her an lazımdır

Kimi de meyveye benzer; bazen gerektir!

Dert ortağım, yüküm taşır; kahrım, nazımdır

Bazısı acı patlıcan; yersen geğirtir!

Yarı yolda koymaz seni; derdi Mevla’dır

Sadık kıtmir, sahte dosttan; elbet evladır

Mecnuna her aşık olan, sanma Leyla’dır

Çıkarını kimde görse, ona seğirtir!

Boşuna sularsın; meyve, verir mi söğüt?

Bozuk fıtratlı adama, neylesin öğüt

Duası: “Rabbena, hep bana”; dostuna züğürt

Kendisi kebap yer; sana, kemik kemirtir!

Gülün de dikeni vardır; diken de gül açar

Ama birisi kan; diğeri hep, koku saçar

Kara gün dostun var ise; kalmazsın naçar

Gevşek adam, sen dardayken, özür belirtir!

Dost, hatanı yüzen söyler, için kavurur

Amma, seni gıyabında; mertçe savunur

Uzak dur kof arkadaştan; esip savurur

Gaz verir, sonra namerde, boyun eğdirtir!

Hep dinle ve değerlendir; dost acı söyler

Yaranı sızlatır amma, ilacı söyler

Yalancı dost, yarım ağız; kiracı söyler

Ne oldurur, ne öldürür; seni delirtir!

Her şeyin yenisi makbul, dostun eskisi

İster dürtsün, amma dürüst, olsun tepkisi

Cömert lazım, cimrilerin; boştur tepsisi

Davet eder seni açken; muhtaç getirtir!

Ehli dünyanın dostluğu, hepsi geçici

“Kişi dostun dini üzre”, olun seçici

Sana şerbet verir, kendi: zehir içici

Böyle dost bulup kurban ol; ruhun diriltir!

Kâbe şerif, kıblemizdir; baniy Halil’dir

Gönül ise, dost sarayı; Beyti Celildir

Hiç kimseye hor bakma kim; Rabbe delildir

Amma zulmü hoş görme sen; iman kirletir!