KABALA, MASONLUK VE SİYONİZM İLİŞKİSİ

Siyaset bilimciler bilir ki, politikada hiçbir şey hesapsız ve plansız olmayacaktır. Politik bir eylem yapmak aslında son derece kolaydır. Önemli olan doğru şartlarda, doğru zamanda, doğru “manivela”nın kullanılmasıdır. Örneğin; gerekli sosyolojik ve ekonomik şartlar oluştuktan sonra, hedefe uygun birkaç provokasyonla savaş çıkarmak çok kolaydır. Eğer siyasette yalnız “görünen”le yetinirsek, İran-Irak Savaşı’nın Şattü’l Arap meselesinden çıktığına ya da dünyanın pek çok köşesinde yaşanan çatışmaların “demokrasi aşkı” uğruna yaşandığına inanmamız ahmaklıktır. Oysa dünya siyaseti sistemsiz gelişmez, bu başlı başına bir bilim dalıdır. Pek çok strateji kuruluşu dünyayı yönlendirmek için vardır. Bunların belirlediği stratejilerin olaylardaki rolünü göz ardı etmek, objektiflik veya bilimsellik değil, neredeyse bir tür “saflık” olacaktır.

“Toplumsal komplo teorisine karşı, hiç komplo yapılmadığı görüşünü elbette savunmuyorum. Ancak iki hususu vurgulamak istiyorum: Bunların ilki, komploların çok sık yapılmadığı ve bunların toplumsal hayatın niteliğini değiştirmediğidir… İkinci olarak da komploların çok ender olarak başarılı olduğunu söylemek istiyorum. Varılan sonuçlar, kural olarak, daima amaçlanan sonuçlardan çok farklı olur.”^[1]

Üstteki alıntıda Popper, aslında farkında olmadan, Kur’an’da bildirilen bazı kavramlara son derece uygun düşen bir düşünce öne sürmekte; insan iradesinin sınırlı olduğunu ve toplumsal olayların insan iradesi ile kontrol edilemeyeceğini söylemektedir. Son derece doğru olan bu görüşüyle, bazı insan ya da grupların olayları kusursuzca yönettiğini düşünmenin, onları neredeyse insanüstü varlıklar gibi göstermekten başka bir şey olmadığını savunmuştur.

Bizim de eleştirdiğimiz bu tür “komplo teorisi” mantığı, Allah’ı inkâr edip, ya da tüm olayları yaratanın Allah olduğu gerçeğini unutup, olayların birtakım sahte ilahlar tarafından kontrol edildiğini savunmaktır. Son derece sınırlı bir güce sahip insanın, olduğundan fazla bir güce sahipmiş gibi kabul edilmesi elbette akıl dışıdır. Bu nedenle Popper’in teşhis ettiği bu mantık bozukluğu, olayların sadece güçlü insan ya da grupların iradesi ile geliştiği yanılgısına kapılan komplo teorilerinin çürüklüğünü ortaya koymaktadır.

Ama bu doğru teşhisin ardından Popper da bir yanlışa düşmekte, toplumsal olayların insan ile kontrolü mümkün olmadığına göre, kendi kendine, kuralsız ve başıbozuk olarak işlediği sonucunu çıkarmaktadır. Popper’in böyle bir sonuca varmasının nedeni elbette Kur’an ahlâkını ve Kur’an’da bildirilen kader anlayışını bilmiyor olmasıdır. Popper’in bu hatası, canlıların yaratılışının “güneş tanrısı”, “gök tanrısı” gibi hayali ilahların, totemlerin eliyle olamayacağını anlayıp, çözümü “kör tesadüf”e bağlı evrim teorisinde bulmaya çalışmakla aynıdır. Ya da, bir insanın sakat olarak doğmasını “kötü ruhların komplosu” olarak yorumlamanın akıl dışılığını anladıktan sonra, olayı “mutasyon” ile açıklamayı, bunun Allah’ın bir ibret ve imtihanı olduğunu anlayamamayı çağrıştırmaktadır. Oysa Allah, evreni ve evrendeki tüm varlıkları belirlenmiş bir kader ile yaratmıştır. Ve insan doğruya ancak bu gerçeği kavradığında ulaşacaktır.

Gerçekte ise Siyonizm, masonluk ve benzeri “güç odakları”ndan söz ederken; bu güç odaklarının gücünün, Allah’ın tayin ettiği kader ile belirlenmiş bir güçten ibaret olduğunun bilinmesi gerekir. Allah’ın Kur’an’da bize bildirdiği gibi, “hayır ve şerrin hepsi Allah’ın emri ile” gerçekleşmektedir.

Allah bu konuda ayetlerde şu şekilde buyurmaktadır:

“Böylece her kentin ve ülkenin ekâbirini (zenginlerini ve idarecilerini) oranın mücrimleri (kötüleri) kıldık (ve bir müddet fırsat tanıdık) ki, orada (halka) hile yapsınlar (ve şeytani düzenler kursunlar!..) Halbuki onlar aslında kendilerinden başkasına hile yapmıyorlar, (kendi sonlarını hazırlıyorlar) ama farkında değillerdir.” (En’am Suresi: 123)

“Biz bir ülkeyi (ve düzeni) helak etmek (ve çökertmek) istediğimiz zaman, oranın “mütref”lerine (yani; haksız ve hesapsız nimet ve servetle şaşıran ve devlet imkânlarıyla şımaran, ülkenin ileri gelen kimselerine) emrederiz (onlara fırsat veririz) ki, orada her türlü fısk-u fesadı (haksızlık ve hayâsızlığı) yapsınlar…” (İsrâ Suresi: 16)

Ayetlerde belirtilen “kıldık” ya da “emrederiz” ifadeleri, hileli düzenleri -ya da komploları-yapanlar olacağını, fakat bunların İlahi kaderin dışında olmadığını bildirmektedir. Bu nedenle bazı “önde gelenlerin”, “hileli düzenler” kurduğunu tespit etmek onların değil, asıl Rabbimizin iradesinin hâkimiyetini açıkça göstermektedir. Çoğu kişiye yabancı gelecek olan bu düşüncenin tam olarak anlaşılabilmesi için aslında her şeyden önce İslam ahlâkının gerektirdiği anlayışı kazanmak gerekir. Dileğimiz, Allah’ın: “Onlar (her konudaki her) sözü dinlerler ve en güzeline uyarlar.” (Zümer Suresi: 18) ayetiyle bildirdiği gibi, ön yargısız ve eşitlikçi bir ortamda, her sözün dinlenmesi ve en güzelinin kabul edilmesidir.

Kabala’nın Gizemi ve Şeytani Mantığı!

İsrailoğulları’nın Mısır’dan çıkışı, dünya tarihinin önemli dönüm noktalarından biri olarak kabul edilebilir. Bundan tahminen 3200 yıl önce gerçekleşmiş olan bu olay, günümüze kadar uzanan bazı akımların da çıkış noktasıdır. Bu konuda bize en güvenilir bilgileri veren kaynak ise, Allah’ın insanlara yol gösterici olarak indirdiği son İlahi kitap olan Kur’an-ı Kerim olmaktadır.

Kur’an’da İsrailoğulları’nın Hz. Musa önderliğinde Mısır’dan çıkarak Firavun zulmünden kurtulmaları detaylı olarak anlatılır. Firavun, köle olarak çalıştırdığı İsrailoğulları’nı serbest bırakmaya yanaşmamış, ancak Allah’ın Hz. Musa’ya verdiği mucizeler ve Firavun kavmine gönderdiği felaketler karşısında zayıf düşmüş, İsrailoğulları da bu sayede toplanıp Mısır’dan bir gecede topluca göçe başlamışlardır. Ardından Firavun’un saldırısı gelmiş ve Allah Hz. Musa’ya verdiği mucizelerle İsrailoğulları’nı kurtarmıştır. İsrailoğulları’nın Mısır’dan çıkışı hakkında Kur’an’da açıklanan önemli gerçeklerden biri ise, İsrailoğulları’nın, Hz. Musa vesilesiyle Firavun zulmünden kurtarılmış olmalarına rağmen, Allah’a ve dinine karşı isyankâr davranmalarıdır. İsrailoğulları, Hz. Musa tarafından kendilerine tebliğ edilen tevhid dinini bir türlü kavrayamamış, sürekli olarak putperestliğe kaymışlardır.

Kur’an’da İsrailoğulları’nın bu sapkın anlayışı şöyle anlatılır:

“(Ardından) İsrailoğullarını (Firavun zulmünden kurtarıp) denizden geçirdik. (Derken) Putları önünde bel büküp eğilmekte olan bir topluluğa rastladılar. (Bunu görünce) Musa’ya dediler ki: “Ey Musa, onların ilahları (putları var; onlarınki) gibi, sen de bize bir ilah yap.” O ise: “Siz gerçekten cahillik etmekte olan bir kavimsiniz” diye (azarladı).”

“Onların içinde bulundukları şey (din) mahvolup gidicidir ve yapmakta oldukları şeyler (ibadetler) de bâtıl ve geçersizdir” (diye uyardı).” (A’raf Suresi: 138-139)

İsrailoğulları’nın bu sapkın eğilimi Hz. Musa’nın uyarılarına rağmen devam etmiş ve Hz. Musa’nın kendilerinden ayrılıp Tur Dağı’na tek başına gitmesi üzerine iyice ortaya çıkmıştır. Samiri adlı kişi Hz. Musa’nın yokluğundan yararlanarak ortaya çıkmış, İsrailoğulları’nın putperest eğilimlerini körükleyerek kavmi, bir buzağı heykeli yapıp ona tapındırmıştır:

“Bunun üzerine (Hz.) Musa oldukça kızgın ve üzgün olarak kavmine döndü ve dedi ki: ‘Ey kavmim, Rabbiniz size güzel bir va’adde bulunmadı mı? Size (verilen) söz (ya da süre) pek uzun mu geldi? Yoksa Rabbinizden üzerinize kaçınılmaz bir gazabın inmesini mi istediniz de bana verdiğiniz (iman ve itaat) sözünüzden caydınız?’

Dediler ki: ‘Biz sana verdiğimiz sözden kendiliğimizden dönmedik, ancak o kavmin (Mısır halkının ve İsrailoğullarının) süs eşyalarından birtakım (kıymetli) yükler taşımaktaydık. (Samiri’nin kışkırtmasıyla) Onları (ateşe) attık, aynı şekilde Samiri de attı.’

‘Böylece (Samiri) onlara (ağzından başlayıp arka tarafına kadar boru gibi uzanan boşluktan geçen havanın sesiyle, sanki) böğüren bir buzağı heykeli döküp çıkardı, “İşte, sizin ilahınız da, Musa’nın ilahı da budur; fakat (Musa bunu size söylemeyi) unuttu’ diyerek (halkı saptırmıştı). [Not: Buna benzer bir buzağı heykelini, Yahudi sermayedarlar şimdi New York Niagara yoluna yapıp koymuşlardı.]” (Taha Suresi: 86-87-88)

Peki acaba neden İsrailoğulları’nda put yapıp ona tapınmak gibi garip bir eğilim vardır?

Daha öncesinde böyle bir putperest inanca sahip olmayan bir toplumun bir anda aniden bir put yapmak ve ona tapınmak gibi son derece saçma bir eyleme girişmeyeceği açıktır. Bunu, ancak putperestliği doğal karşılayan, bu saçma inancı benimsemiş insanlar yapacaktır. Oysa İsrailoğulları, ataları olan Hz. İbrahim’den itibaren hep tek İlaha iman etmiş bir kavimdir. “İsrailoğulları” ifadesi, Hz. İbrahim’in torunu olan Hz. Yakub’un oğullarını ve onlardan gelen Yahudi soyunu ifade eden bir kavramdır. İsrailoğulları, ataları Hz. İbrahim, Hz. İshak ve Hz. Yakub’tan tek Allah’a iman etmeye dayalı tevhid inancını miras almış ve korumuşlardır. Bunlar Hz. Yusuf’la beraber Mısır’a girmişler, burada uzun zaman yaşamışlar, ama Mısır’ın putperest dinine rağmen tevhid inancını korumuşlardır. Hz. Musa kendilerine geldiğinde de, İsrailoğulları’nın tek Allah’a iman eden bir kavim oldukları Kur’an’daki kıssalardan anlaşılmaktadır.

Peki bu durumda İsrailoğulları’nın, hem de Hz. Musa tarafından kendilerine gösterilen pek çok mucizenin ardından, bir anda kolayca putperestliğe eğilim göstermelerinin altında ne yatmaktadır? Bunun tek açıklaması; İsrailoğulları’nın, her ne kadar görünüşte tevhid dini üzerine yaşayan bir toplum olsalar da, çevrelerindeki putperest kavimlerden etkilenmiş olmaları ve Allah’ın kendileri için seçtiği Hak din yerine putperestliğe özenti duymalarıdır. Konuyu tarihsel kayıtların eşliğinde incelediğimizde, İsrailoğulları’nı etkileyen putperest kültürün, uzun devirler içinde yaşadıkları Eski Mısır olduğu anlaşılmaktadır. Bizi bu sonuca götüren önemli bir gösterge, Hz. Musa Tur Dağı’nda iken İsrailoğulları’nın saparak tapındıkları “böğüren buzağı heykeli”nin, aslında Mısır’daki Hathor ve Aphis adlı putların bir taklidi olmasıdır. Hristiyan araştırmacı Richard Rives, “Too Long in the Sun” (Güneş Altında Uzun Süre) adlı kitabında şöyle yazmaktadır:

“Mısır’ın boğa ve inek putları, yani Hathor ve Aphis, Güneş’e tapınmanın sembolleriydiler. Bu putlara tapınılması, Mısır’ın Güneş’e tapınma konusundaki uzun tarihinin sadece bir parçasını oluşturuyordu. Sina Dağı’ndaki (İsrailoğulları’nın tapındığı) altın buzağı ise, orada kutlanan bayramın Güneş’e tapınmayla ilgili olduğunu gösterir.”

Mısır’ın putperest dininin İsrailoğulları üzerindeki etkisi pek çok değişik aşamada ortaya çıkmıştır. Başta da belirttiğimiz gibi, putperest bir kavimle karşılaştıklarında hemen bu sapkın inanca eğilim göstermiş ve ayette haber verildiği üzere: “Ey Musa, onların ilahları gibi, sen de bize bir ilah yap” demişlerdir. (A’raf Suresi: 138-139) Hz. Musa’ya karşı söyledikleri, “Ey Musa, biz Allah’ı apaçık görünceye kadar sana inanmayız” (Bakara Suresi: 55) şeklindeki söz de, Mısır’ın putperest dininde olduğu gibi “gözle görülen”, yani maddi varlıklara (putlara) tapmak istediklerini ortaya koymaktadır.

İsrailoğulları’nın burada özetlediğimiz Eski Mısır kaynaklı putperest eğilimi son derece önemli bir noktadır ve bize Tevrat’ın tahrifi ve Kabala’nın kökenleri konusunda önemli bir bakış açısı sunmaktadır. Bu iki konuyu yakından incelediğimizde, her ikisinin de kaynağında Eski Mısır’ın putperest ve materyalist dininin izlerine rastlanır.

Eski Mısır’dan Kabala’ya

İsrailoğulları henüz Hz. Musa hayatta iken dahi Eski Mısır’da gördükleri putların benzerlerini yapıp onlara tapınmaya başlamışken, Hz. Musa’nın vefatının ardından daha ileri sapmalara kaymaları zor olmamıştır. Kuşkusuz tüm Yahudiler için aynı şey söylenemez, ama aralarından bazıları Mısır’ın putperest kültürünü yaşatmış, dahası bu kültürün temelini oluşturan Mısır rahiplerinin (Firavun büyücülerinin) öğretilerini sürdürmüş, bu öğretileri Yahudiliğin içine sokarak onu bozup tahrif etmeye çalışmışlardır.

İşte Eski Mısır’dan ve Firavunluk mantığından Yahudiliğe devrolunan bu öğreti, Kabala‘dır. Kabala da, aynı Mısır rahiplerinin sistemi gibi, ezoterik (gizemli) bir öğreti olarak yayılmış ve yine Mısır rahipleri gibi temelde büyü ile uğraşılmıştır. Ünlü Yahudi araştırmacı Shimon Halevi, “Kabbalah, Tradition of Hidden Knowledge (Kabala, Gizli İlmin Geleneği)” adlı kitabında Kabala’yı şöyle tanımlamaktadır:

“Pratikte Kabala, kötülüklerle ilgilenmenin yolu ve semboller yoluyla psikolojik dünya üzerinde güç kazanmanın tehlikeli bir sanatı ve büyüye dayalı bir formudur.”

Kabala’nın en önemli özelliği, büyü ile yakından ilgili olmasıdır. Kabala’yı tanıtan en tanınmış kitaplardan biri “Die Kabbala” (Von Papus) da, Kabala-büyü ilişkisini şöyle vurgulamaktadır: “Kabala’nın teorisi, büyünün genel teorisine bağlanır.”

Kabala’nın dikkat çekici bir diğer yönü ise, Tevrat’taki yaratılış anlatımından çok farklı ve yanlış bir yaklaşım içinde olmasıdır. Eski Mısır’ın maddenin sürekliliğine dayalı materyalist görüşünü korumasıdır. Türk masonlarından Murat Özgen Ayfer bu konuda şunları yazmaktadır:

“Tevrat’ın ortaya çıkışından çok daha eski bir tarihte oluşturulmuş bulunduğunu göstermektedir. Kabala’nın en önemli bölümü, evrenin oluşturulmasına ilişkin kuramıdır. Bu kuram, teist dinlerde benimsenen yaratılıştan pek farklıdır. Kabala’ya göre, yaratılışın başlangıcında, “daireler” ya da “yörüngeler” anlamına gelen ve SEFIROT olarak anılan, hem özdeksel (maddi) hem de tinsel (manevi) nitelikli oluşumlar doğmuştur. Bunların toplam sayısı 32’dir; ilk 10’u Güneş Sistemi’ni, diğerleri ise uzaydaki öteki yıldız kümelerini temsil ederler. Kabala’nın bu özelliği, eski astrolojik inanç sistemleriyle yakın bir bağlantısının bulunduğunu ortaya koyar… Böylece Kabala, Yahudi dininden bir haylice uzaklaşır; Doğu’nun eski gizemci inanç sistemleriyle çok daha bağdaşır.”^[2]

Eski Mısır’ın materyalist, büyüye dayalı ezoterik öğretilerini devralan Yahudiler, Tevrat’ın bu konudaki yasaklamalarını tamamen göz ardı ederek, diğer putperest kavimlerin büyü ritüellerini de benimseyip uymuşlardır ve böylece Kabala Yahudiliğin içinde ama Tevrat’a muhalif bir mistik öğreti olarak gelişmeye başlamıştır. İngiliz yazar Nesta H. Webster “Ancient Secret Tradition” (Antik Gizli Gelenek) adlı makalesinde, bu konuyu şöyle açıklamıştır:

“Büyücülük, bildiğimiz kadarıyla, Filistin’in İsrailoğulları tarafından işgal edilmesinden önce, Kenanlılar tarafından uygulanıyordu. Mısır, Hindistan ve Yunanistan da kendi kâhinlerine ve büyücülerine sahipti. Musa Yasası’nda (Tevrat’ta) büyücülük aleyhinde yapılmış lanetlemelere karşı, Yahudiler; bu uyarıları göz ardı ederek, bu öğretiye kendilerini bulaştırdılar ve sahip oldukları kutsal geleneği, diğer ırklardan aldıkları büyüsel düşüncelerle karıştırdılar. Aynı zamanda Yahudi Kabalası’nın spekülatif yönü, Perslerin büyücülüğünden, Neo-Platonizm’den ve yeni Pisagorculuktan etkilendi. Dolayısıyla, Kabala karşıtlarının, Kabala’nın saf bir Yahudi kökenden gelmediği şeklindeki itirazlarının haklı temeli vardır.”^[3]

Kur’an’da bu konuya işaret eden bir ayet bulunmaktadır. Allah, İsrailoğulları’nın, kendi dinlerinin dışındaki kaynaklardan şeytani büyü öğretileri öğrendiklerini şöyle haber vermektedir:

“Ve onlar, Süleyman’ın mülkü (devleti ve nübüvveti) hakkında şeytanların anlattıklarına uymuşlardı. (Oysa) Süleyman asla inkâra sapmamış, ama şeytanlar kâfir olmuşlardı. Onlar, insanlara sihri ve Babil’deki iki meleğe; Harut’a ve Marut’a indirileni öğretiyorlardı. Oysa o ikisi: ‘Biz, yalnızca bir fitneyiz (imtihan vesilesiyiz); sakın inkâr etme (bu ilimle küfre ve kötülüğe yönelme!)’ demedikçe hiç kimseye (bir şey) öğretmiyorlardı. Fakat (bazı fasıklar) onlardan erkekle karısının arasını açan şeyi (haram tılsımları) öğreniyorlardı. Oysa onunla Allah’ın izni olmadıkça hiç kimseye zarar ulaştıramazlardı. Buna rağmen kendilerini zarara uğratacak ve yarar sağlamayacak şeyi öğreniyorlardı. Andolsun onlar, bunu (büyücülük sırlarını) satın alanın, ahiretten hiçbir payı olmadığını biliyorlardı; karşılığında kendi nefislerini (ve ahiret güzelliklerini) sattıkları şeyin ne kötü olduğunu bir bilselerdi (böyle davranmayacaklardı).” (Bakara Suresi: 102)

Ayette bazı Yahudilerin, ahirette kayba uğrayacaklarını bilmelerine rağmen, büyü öğrendikleri ve uyguladıkları anlatılmaktadır. Yine ayetteki ifadeyle, söz konusu Yahudiler, bu şekilde Allah’ın kendilerine indirdiği şeriattan sapmış ve putperestlerin kültürüne (büyü öğretilerine) özenerek “kendi nefislerini satmış”, yani imandan çıkmışlardır. Bu ayette haber verilen gerçek, Yahudi tarihindeki önemli bir mücadelenin de ana hatlarını açıklamaktadır. Bu mücadele; Allah’ın Yahudilere gönderdiği peygamberler ve bu peygamberlere itaat eden mü’min Yahudiler ile, Allah’ın emirlerine isyan eden, çevrelerindeki putperest kavimlere özenerek Allah’ın şeriatı yerine onların inanç ve kültürlerine eğilim gösteren sapkın Yahudiler arasındadır. İşin ilginç yanı, bu mücadeleye bazı Yahudi olmayan kimselerin de katılmasıdır. Kabala ve ona dayalı pagan öğretiler, sadece Yahudiler içinde değil, Yahudi olmayanlar arasında da yankı bulmuş durumdadır. İşte bu Yahudi olmayan Kabala hayranlarının örgütü ise, masonluk olmaktadır.

Masonluğun Felsefesi ve Kabala Bağlantısı

Masonluk felsefesi üzerinde de Kabala’nın etkisinin yoğun olduğu anlaşılmaktadır. Bu konu masonik dergi ve kitaplarda üstü kapalı olarak anlatılır. Örneğin Amerikan masonluğunun yayın organı New Age dergisi, Kabala ile masonluk arasındaki bağlantıyı şöyle aktarmıştır:

“Kabala, bilinçaltının kapılarını açan ve ruhu saran manevi değerlerinin dışarı çıkmasını sağlayan anahtardır. Masonluk, onu (Kabala Kurallarını) insanın yaşamı anlaması için gerekli saymaktadır.”^[4]

“Masonlar ana düşüncelerini ve belirgin sembollerini Kabala’dan almışlardır. Amblemlerin pek çoğu da Kabala kaynaklıdır. Örneğin; Jakin ve Boaz sütunları Kabalist bir eser olan Chearé Ora’dan alınmıştır. Masonluğun, Kabala’nın felsefesiyle olan çok büyük benzerliği çok yerde vurgulanmıştır.” (La Kabbala, Henri Seronya)

Türk mason kaynakları da bu bağlantıyı aynı çarpıcılıkta anlatmaktadır.

“Görüyoruz ki, Kitab-ı Mukaddes’in haricinde Yahudiliğin gizli bir ananesi, bir geleneği (Tradition Orale-Kabbala) vardır. Ve yalnız buna vâkıf olanlar, Kitab-ı Mukaddes’in hakiki manasını anlayabilirler. Biz de bu gelenek (Kabala) etrafında teessüs eden (kurulan), yüksek felsefeyi hülâsa etmeye çalışıyoruz.”^[5]

Fakat bu sır çok az masonun bildiği gerçektir. Masonluğa yeni giren birisini derece derece eğiten masonlar, Kabalist felsefeyi ona yavaş bir şekilde aşılayıverir. 33. derece içinde giderek yükselen mason, öğrendiği felsefenin Kabala olduğunu çok sonraları öğrenir. Masonların deyimiyle “Işık, uykulu gözlere yavaş yavaş verilir.” Bir masonun özellikle 27. dereceyi aşabilmesi için tüm inançlarını ve dünya görüşünü masonluk prensiplerine uydurmaya kesin olarak karar vermiş olması gerekmektedir. Çünkü bu dereceden sonra masonluk bambaşka bir şekle bürünmektedir. Bundan sonra mason, gizli bir eğitimle yeniden şekillenir. Hayatın anlamı ve amacı; Kabala’da yer alan mistik şifre sistemleriyle ifade edilir. Artık her türlü kavram yerine tamamen Kabala esaslı sembol ve simgeler girmiştir. Kabala’nın en belirgin özelliği olan büyü, bu aşamada devreye girmektedir.

Sürekli bozgunculuk çıkartarak, Hz. Musa ve Hz. Harun’a başkaldıran, hatta Hz. Harun’u öldürmeyi planlayan bazı azgın Yahudiler, Hz. Musa’nın Samiri’yi kovması ve buzağı heykelini yakarak yok etmesinden sonra tekrar doğru yola dönmüşlerdir. Ancak bu yalnızca kısa bir süre içindir. Allah’ın onlara vadettiği kutsal yere girmek için mücadele etmeleri gerektiğinde de itaat etmeyerek Hz. Musa’yı dinlememişlerdir. Kur’an’da Hz. Musa’nın kavmine şöyle seslendiği buyrulmaktadır:

“(Hz. Musa devamında halkına şöyle seslenmişti:) ‘Ey kavmim, Allah’ın sizin için yazdığı (imtihan aracı ve hürriyet diyarı olarak saptadığı) kutsal topraklara (Kudüs ve civarına) girin ve sakın gerisin geri arkanıza dönüp (davanızdan vazgeçmeyin), yoksa hüsrana uğrayanlar olarak (Hakk’tan ve hayırdan) çevrilip gidersiniz.’” (Maide Suresi: 21) İsrailoğulları’nın ise Hz. Musa’ya cevabı şöyle olmuştur:

“(Yahudiler bütün bu uyarılara rağmen) Dediler ki: ‘Ey Musa, o (zorbalar) orada durduğu sürece, biz hiçbir zaman asla oraya girmeyeceğiz (böyle bir tehlikeye göğüs germeyeceğiz). Bu nedenle, sen ve Rabbin gidiniz, ikiniz savaşıp (düşmanları bertaraf ediniz), biz burada (her türlü tehlike ve tecavüzden uzak durup) oturanlar olarak (bekleyeceğiz).’

(Bunun üzerine Hz. Musa) Dedi ki: ‘Ey Rabbim (görüyor ve biliyorsun ki) ben gerçekten, kendi nefsimden ve kardeşimden başkasına malik değilim (sözümü geçirememekteyim). Öyle ise, bizimle bu fasıklar (ve sapkınlar) topluluğunun arasını ayır(manı dilerim).’

(Cenab-ı Allah) Buyurdular ki: ‘Artık orası (huzur ve hürriyet ortamı) kendilerine kırk yıl haram-yasak edilmiştir. (Korkaklıkları, kaypaklıkları ve kolaycılıkları yüzünden boyunlarına zillet, esaret ve eziyet halkası geçirilmiştir.) Onlar yeryüzünde (çöllerde ve verimsiz vadilerde), şaşkın (ve perişan) vaziyette dolaşmayı hak etmişlerdir. Sen de o fasık (ve sapkın) topluluğa acıyıp üzülmeyesin (ve bizi yalnız ve yardımsız bıraktılar diye zaferden ümitsizliğe düşmeyesin).’” (Maide Suresi: 24-26)

Çıkardıkları isyanlara ve başkaldırmalarına karşılık olarak, Allah, daha önce kendilerine vadettiği Kutsal Toprakları İsrailoğulları’na yasaklamıştır.

Tevrat’ı Tahrif Eden Ruhban Sınıf

“Yazıklar olsun! (Tevrat ve İncil’i) Kitabı kendi elleriyle (bozup uydurma şeyler) yazdıktan (Kur’an’ın ayetlerini de yanlış yorumlayıp çarpıttıktan) sonra değersiz (dünya menfaatleri) karşılığı satmak (ve güçlü kesimlere yaranmak) için: ‘Bu Allah katındandır’ diyenler (yok mu;) işte yazıklar olsun elleriyle yazdıklarından ötürü böylelerine; ve kazandıklarından dolayı vay onların haline! (Ki onların bir kısmını tanıyorsunuz.)” (Bakara Suresi: 79)

Hz. Musa’nın önderliğindeyken bile Allah’ın hükümlerine uymayan, kendi hedef ve çıkarlarına göre yaşayan bazı Yahudiler, Hz. Musa öldükten sonra Tevrat’ı değiştirip bozmuşlardır. Tevrat’ın belki de değişmeden kalmış bir bölümünde (en doğrusunu Allah bilir), Yahudilerin yaptıkları Hz. Musa’nın ağzından şöyle anlatılmaktadır:

“Zira biliyorum ki ölümümden sonra büsbütün bozulacaksınız, ve size emrettiğim yoldan sapacaksınız ve son günlerde sizi kötülük karşılayacak; çünkü ellerinizin işi ile Rabbi öfkelendirmek için O’nun gözünde kötü olanı yapacaksınız.” (Tesniye Bölümü, 31/29)

Hemen belirtmek gerekir ki, dikkat çektiğimiz söz konusu hahamlar sınıfı, hiçbir zaman samimi olarak Allah’a iman eden ve insanları doğruya davet eden dürüst dindarlar olmamışlardır. Bu kimseler Hz. Musa’nın tebliğ ettiği Hak dini kabullenememiş ve bu nedenle dejenere etmeye yeltenmiş samimiyetsiz ve menfaatperest kimselerdir. Bunun yanında kuşkusuz samimi şekilde Allah’a inanan ve O’na kulluk etmeye çalışan pek çok haham ve diğer din adamları da tarih boyunca Yahudilik içinde var olmuşlardır. Ancak Kur’an’da verilen bilgiler, bu din adamları arasında kibirli, menfaatperest birtakım kimseler olduğunu göstermektedir ve bunlar Yahudi dinini dejenere etmeye çalışmışlardır. Kur’an’da bildirilen bu gerçek, İncil’deki bazı anlatımlarla da uyuşmaktadır. İncil’de; Hz. İsa’nın, ikiyüzlü Yahudi din adamlarına karşı halkı uyardığı sıkça vurgulanır. Bu konudaki bir uyarı şöyledir:

“Yazıcılar ve Ferisiler (İncil’de Yahudilere ve hahamlara verilen isim) Musa’nın kürsüsünde otururlar; bundan sonra size söyledikleri bütün şeyleri yapın ve tutun; fakat onların işlerine göre yapmayın; çünkü söylerler ve yapmazlar. Onlar bütün işlerini insanlara hoş görünmek için yaparlar. Çünkü onlar hamaillerini genişletip, esvaplarının saçaklarını büyük yaparlar; ziyafetlerde üst yeri, ve havralarda baş yerleri… Ve insanlar tarafından rabbi diye çağrılmayı severler.” (Matta Bölümü, 23/2-7)

İsrail; günümüzde dahi, Siyonist ideolojinin etkisi altında kalan bazı hahamların sapkın telkinleri doğrultusunda yönetilmeye çalışılmaktadır. Öte yandan İsrailli hahamlar içinde de Siyonist ideolojiye şiddetle karşı çıkan, Siyonizm’in neden olduğu vahşeti her fırsatta kınayan, tüm İsrail halkını hoşgörüye, barışa ve uzlaşmaya davet eden pek çok samimi insan da bulunmaktadır. Ne var ki İsrail’de Siyonizm’i benimseyen hahamların sayısı da oldukça fazladır ve Muharref Tevrat’ın uygulanmasından da, yine bu hahamlar sorumludur. Bugün İsrail Parlamentosu olan ve “ibadethane” anlamına gelen Knesset‘te kararlar genellikle bu hahamlara danışılarak alınmaktadır. Aslında “Kâhinler” olarak anılan hahamlar, Yahudi topluluklarına Tevrat’tan önce de hâkim olan bir sınıftı. Batı Sami ırkından gelen Yahudiler, diğer Batı Sami topluluklarıyla ortak bir dine mensuplardı. Hahamların söz konusu bu etkileri diğer birtakım bâtıl inançlarda olduğu gibi, Yahudiliğe atalarının dininden gelen bir gelenek konumundadır. “Musa ve Yahudilik” adlı kitabında Hayrullah Örs, “İsrailoğulları’nın dinlerini anlamak için onların daha önceki inançları hakkında biraz bilgi verilmesi lazımdır” diyerek bu eski bâtıl dinin birtakım özelliklerini anlatır.

Diğer bir bölümde ise, Hayrullah Örs, Kenan şehirlerindeki bu sapkın inançta yer alan Kralların kutsallığı ve Kralların kâhin unvanı taşımaları konusunda şunları aktarmıştır:

“Kenan şehir devletlerinin çoğunda Kral kutsal bir varlıktı. Memleketin mutluluğu ve bereketi ona bağlıydı… İsrailoğulları, kutsal Krallık düşüncesini Kenanilerin örneğince sürdürmüşlerdir. Papaz (haham) sınıfının oldukça gelişmiş olduğu anlaşılmaktadır. Şunu da kaydedelim ki, Ugarit metinlerinde papazlara (hahamlara) İbranice’deki gibi ‘Kohen’ unvanı verilmektedir.”^[6]

Kitab-ı Mukaddes’in ilk kısmını oluşturan Eski Ahit ya da Tevrat, toplam 39 kitaptan ibarettir. Bunlardan ilk beş kitap olan Tekvin, Çıkış, Levililer, Sayılar ve Tesniye, Hz. Musa’ya verilen, ancak daha sonra hahamlar tarafından bozulmuş olan bölümlerdir. (En doğrusunu Allah bilir.) İçindeki tutarsızlık ve mantık bozuklukları (Örneğin, beşinci bölüm olan Tesniye’de, Hz. Musa’nın ölümü ve gömülüşünün anlatılıyor olması gibi), bu ilk beş kitabın da Hz. Musa’ya indirilen vahiylere değil, hahamların ifadelerine dayandığını göstermektedir.

“Rabbin sözüne göre Rabbin kulu Musa orada, Moab diyarında öldü. Ve Moab diyarına Beyt Peor karşısındaki derede onu gömdü.” (Tesniye Bölümü, 34/5-6)

Bundan sonraki 34 bölüm ise, asırlar boyunca Kitab-ı Mukaddes’e parça parça eklenmiştir. “Yahudi Tarihi” adlı kitabın yazarı olan H. Hirsch Graetz, Tevrat’ın değiştirilmesi ile ilgili olarak şunları söylemektedir:

“Tevrat’ın kanunlarına tam riayeti sağlamak üzere ileri gelen ailelerin temsilcilerinden, başında Büyük Kohen’in (Başhaham) bulunduğu Yetmişler Meclisi’ni kurdular. Bu meclis, İsrail Devleti’nin yıkılışına kadar devam etti. Bunlar, kitabın en eski karakterli harflerini değiştirip zamanlarına uydurdular. Gençlerini yetiştirmek için dini okullar açtılar. Bu okullardaki öğretmenlere ‘Soferim’ (yazıcılar) denilirdi. Soferim’in iki vazifesi vardı: Tevrat’ı açıklamak ve bunun cemiyet ve fert tarafından tatbikini sağlamak. Soferimler, Tevrat’ın beş kitabından başka, nebilerin sözlerini de kitaba ek olarak yazdılar ki, isimlerini bu çalışmalardan almışlardır… Bu arada bazı müelliflere göre İsrailli olmayan yabancı asıllı bazı kitaplar da İsrailleştirilerek kitaba eklendi.” (Tesniye Bölümü, sf.46)

Prof. Dr. Hikmet Tanyu ise, “Tarih Boyunca Yahudiler ve Türkler” adlı kitabında, hahamların Tevrat’ı değiştirmeleriyle ilgili olarak şunları vurgulamıştır:

“Hz. Musa, MÖ XIII. yüzyılda yaşamasına rağmen, yakın zamanlara kadar elde bulunan en eski İbrani el yazması nüsha MS VII. ve X. yüzyılda yazılmış bir kaynaktır. Tesniye (Tevrat’ın beşinci bölümü), MÖ 621 veya 622 yıllarında Kudüs’teki Süleyman Mabedi’nde kâhinler tarafından bulunduğu belirtilerek Kral Yoşiya’ya sundukları bir kitap olup Musa’nın ölümünden, gömülmesinden ve onun için tutulan yastan bahseder. Hz. Musa zamanında bulunmayan birçok âdetlere, davranışlara değinir. Önceki kitaplarda geçen bazı şeriat kanunlarını tekrarlar, insanların birbirlerine ve Tanrı’ya karşı nasıl davranmaları gerektiğini anlatır.”^[7]

Yahudiliğe göre Tevrat’ın beş kitabının kelime kelime Yahova tarafından bildirilmiş olup, Tanrı kelâmı olduğu iddia edilmektedir. Oysa ki, Hz. Musa’nın yaşadığı tarih bile kesinlikle tespit edilmiş değildir. Tahminen XV. yüzyıldan başlayarak genellikle XIII. yüzyılda yaşadığı ve ortalama MÖ 1250 yıllarında İsrailoğulları’nı Mısır’dan çıkardığı ileri sürülmektedir. Tanah’ın (39 kitabın hepsine birden verilen isim) tamamlanması ise MÖ (1200-100) yılları arasında ve bin yıldan fazla bir zamana uzamış ve muhtelif yazarlar tarafından telif, derleme ve birleştirme işine teşebbüs edilmiştir.^[8]

Türkiye’deki Musevi vatandaşlarımızın yayınladıkları Şalom gazetesinde ise, bu konuyla ilgili şu ifadeler yer almaktadır:

“Yıllardır araştırmacıların merak konusu olan ‘Kutsal Kitabı kim yazdı?’ sorusu uzun bir listenin çıkmasına neden olmaktadır. Bu sayılan listeye aday olarak katılabilecek iki isim daha öne süren Amerikalı Profesör Richard Friedman’ın bu konudaki kitabı önümüzdeki günlerde Londra ve New York’ta yayımlanacaktır. Friedman’a göre peygamberlerden Yeremiah ve havarisi Baruh Ben-Neriya Kutsal Kitabın ilk beş bölümünü kaleme almışlardır. İsrailli uzmanlar önerinin üzerinde düşünmeye başlamışlardır.”^[9] haberinden yıllar sonra; “Kitabı Mukaddes’i Kim Yazdı?” kitabı, Richard Elliott Friedman tarafından kaleme alınmış ve 2005 yılında, Doç. Dr. Muhammet Tarakçı tarafından Türkçe derlenip Kabalcı Yayınları tarafından basılmıştır.

Hayrullah Örs ise, “Musa ve Yahudilik” adlı kitabında Tevrat’ın tarih boyunca birçok değişikliğe uğradığını anlatmaktadır:

“Eski Ahit, özellikle Tevrat (Musa’nın 5 kitabı, Tekvin, Çıkış, Levililer, Sayılar, Tesniye), Yahudiler ve Hristiyanlarca, yakın zamana kadar Tanrı’nın Hz. Musa’ya doğrudan doğruya yazdırdığı kitap olarak sanılmaktaydı. Ama iki yüzyıldan beri yapılan incelemeler, bunların çok yeni diyebileceğimiz zamanlarda yazıldığını ve çeşitli maksatlarla tarih boyunca değişikliklere uğratıldığını ispatlamıştır.” ^[10]

Görüldüğü gibi, Hz. Musa’ya gönderilen Tevrat, bazı hahamların elinde, Yahudilerin kendi çıkarlarına ve Siyonist amaçlarına uygun olarak değiştirilmiş ve Hak kitap olma niteliğini kaybetmiş bulunmaktadır. Böylece yapılan tahrifatlar neticesinde, Allah, ahiret, cennet ve cehennem inancında çeşitli sapkın açıklamaların yer aldığı bir kitap ortaya çıkmıştır. Bu tahrifatların en temel özelliklerinden birisi ise, Yahudi halkının bâtıl gelenekleri doğrultusunda belli kesimlere menfaat ve üstünlük sağlayacak birtakım açıklamalardır. Bu açıklamalar bir kısım Yahudilerin geleneksel üstün ırk ve dünya hâkimiyeti konularındaki ihtiraslarını kamçılamış, yaptıkları katliamlara, haksızlıklara ve ahlâk dışı tavırlara meşru bir zemin hazırlamıştır. Böylece Muharref Tevrat’ın bazı kısımları, Hak dini anlatan bir kitap olmaktan çıkarak, bazı Yahudi hahamların ideolojilerini yansıtan bir kitap halini almıştır.

“Tanrı’ya inanmak Yahudiliğin temel başlangıç noktası değildir. Resul Jeremiah bile İsrail’in başkaldırısını, Tanrı’nın ağzından şöyle anlatır: ‘Beni terk ettiler ve kanunlarımı uygulamadılar.’ Eski hahamların bu sözü yorumlama şekli ise ‘İnançlarından vazgeçsinler ama kanunları uygulasınlar’ olmuştur.”^[11]

Kur’an’da ise dini kendi çıkarları için kullanarak yalanlayanlar için Allah şöyle buyurmaktadır:

“Yazıklar olsun! (Tevrat ve İncil’i) Kitabı kendi elleriyle (bozup uydurma şeyler) yazdıktan (Kur’an’ın ayetlerini de yanlış yorumlayıp çarpıttıktan) sonra değersiz (dünya menfaatleri) karşılığı satmak (ve güçlü kesimlere yaranmak) için: ‘Bu Allah katındandır’ diyenler (yok mu;) işte yazıklar olsun elleriyle yazdıklarından ötürü böylelerine; ve kazandıklarından dolayı vay onların haline! (Ki onların bir kısmını tanıyorsunuz.)” (Bakara Suresi: 79)

“Kendilerine Tevrat yükletilip de (ilim sahibi olduktan) sonra, onu (Kitabullahın emirlerini, hikmet ve hükümleriyle gereği gibi) yüklenip yerine getirmemiş (ve İlahi buyruklara göre amel etmemiş) olanların durumu, koskoca kitap yükü taşıyan eşeğin durumu gibidir. (Böyle ağır kitap yükü altında yaşamak, külfet ve zahmet dışında merkebe ne fayda verir?) Allah’ın ayetlerini yalanlayan kavmin durumu ne kötüdür. Allah, zalim bir kavmi hidayete erdirmeyecektir.” (Cum’a Suresi: 5)