KASİDE-İ BÜRDE
ve
Hz. Peygamberimizin Hırkasını Verdiği Şair

Ey gönül, Habibullah’ı hatırlatan Selem ağaçlarını mı, oradaki dostları mı andın ki birden…
Böyle gözbebeğin kanlandı, gözyaşların aktı, kabardı yüreğinde hasret damarı!..

Yoksa bir yel mi esti Medine’nin Kâzime yönünden; Peygamber kokusu getiren
Yoksa Eden Dağı’nın üstünde, kapkaranlık gecede dünyayı aydınlatan Şimşek mi çaktı?..

Gözlerine ne oldu ki, “dur ağlama” desen de, coşar ırmak olur vuslata koşan;
Ya kalbine ne dersin, “yetiş ey huzur” dedikçe artar sevgilinin hasret acısı gamı…

Aşk gizli kalır mı kimseden, niçin aldatır kendini insan? Çün, gizledikçe gözlenir eseri
Gönül yanıp dururken ve gözden akarken çeşme gibi gözyaşı; gizlemenin olmaz faydası!..

Aşk olmasaydı döker miydin gözyaşını, böyle taze ve dert yüküyle toprağa?..
Gözünde uykuların kaçar mıydı, andığında Ban Ağacını, Alem Dağını ve Fahr-i Kâinatı…

Âşık inkâr etse ne çıkar, gerçek şahitleri var; derdine, hasretine
Yaşla bulanık gözler, sararmış yüzler, zayıf ten ve göz çukurları onun canlı tanıkları…

Aşktan değilse neden bu peki, bir yanağında kırmızı gül gibi, mahcubiyet terleri
Bir yanağında sarı gül döküntüsü, izi; Kızılırmak, Yeşilırmak yatağı…

Evet, o kutlu yârin hayali gelip, beni birden uyandırdı ve hasretiyle yandırdı
Evet zaten sevgi böyledir; gelir gamlarla, mahveder bütün vücut hazlarını…

Ey, aşkım sebebiyle bana dil uzatan ve kınayan gafil; utanır mıydın ki bilseydin,
Yanık aşklarıyla meşhur Özr oymağı gençlerinden daha mazurum, daha beterim açıkçası…

Gizlenir gibi değil ki bu sır, işte sen de öğrendin; gül iken küle dönme…
Şimdi, de diyeceğini, kat bu derde bir dert de sen. Zaten yok sonu, yok başı…

“Sakın, aşka düşme!” öğüdünü esirgemedin, sağ ol benden ama;
Tutamadım onları, çünkü tutuktur zaten sevenin kulakları…

Yaşlı adama, ağarmış saçına-başına utanmadan; “yalan söylüyorsun” dedim…
Oysa, nasıl inkâr ve itham edilebilir, ağaran saçın beyazlığı?..

Aşk tuzağına kapılmış kimseler, öğüt mü dinler a canlar
Kendi karanlığına gömülmüş ak saç, nasıl ışıtsın bu karanlığı?..

Güzel fiillerle bir karşılama ve buluşma şöleni hazırlayamadı nefsim Sevgiliye…
Garip misafir ise apak ve ansızın çıkageldi, karşılayan bile olmadı…

Bilseydim ki, yok bende O sevgiliyle bir karşılaşma gücü bile,
Siyaha boyadığım bir panonun ardına saklardım kendimi ve bu sırrı…

Hidayet erişmezse kim çeker benim nefsimi bu hoyratlık ve fasıklık alanından?..
Nefsime gem vurmalıyım, çılgın atları zapt edip dört döndüren süvariler gibi tıpkı…

Günahları işleye işleye; bir yandan da, günahı bitireyim dersin belki içinden…
Ama Allah’tan utanarak, sabır ve sebat yoksa; yemek vücudu arttırır, günah da günahı…

Nefs; tıpkı memedeki çocuk gibidir, onu terbiye edip vaktinde kesmezsen sütten,
Koca adam olur da, hâlâ emzik ister, arar sütü mamayı; beceremez ayakları üstünde durmayı…

Nefsine sen hâkim ol! O olmasın sana hâkim; yoksa insanlıktan çıkarsın
Çünkü nefs neye hâkim olursa, onu ya öldürür, ya süründürür hâsılı…

Nefsi arzular sürüsü ve şehvet dürtüsü, bırakırsan yayılır her yöne; görmeli gözetmeli;
Otu çok tatlı gelen yaylalara başıboş bırakıp yaymazlar koyunları; çünkü onları gözetler yaban kurtları…

Nefsin tattırdığı hazzın çoğu, insanı katleden tatlı zehir gibidir;
Ağuyu altun tasta bal katıp da sunarlar, bunlar onun suç ortağı…

Açlığın ve tokluğun hilelerinden koru kendini, dizginle azgın nefsini
Evet çok yemek de azdırır, ama çok açlık, tokluktan da zararlı…

Gözünden yaşlar boşalt ki, ne haramlar doldurmuştun vaktiyle…
Ve sığın tövbe gölgelerine, odur en serin hurma altı ve bağışlanma fırsatı!..

Şeytana ve nefsine uyma! Onlara baş kaldır, yiğitçe isyan et ki kurtulasın;
Şeytanın akla yakınmış gibi gelen sözlerini bile dinleme, onlar çıbandır; deş ve bul püf noktalarını…

Şeytanlar ve caydırıcı şarlatanlar, bazan hasım kılığındadır, bazan hısım, bazan hakem,
Ama düpedüz hilekârdırlar, her fırsatta aldatırlar seni, hakemi, hasımı, hısımı!

Allah’ım sen affet bizi!.. Bizzat söyleyip de tutamadığımız sözlerimizden, gösteriş hallerimizden
Çünkü, diliyle ameli uyuşmayanlar ki andırır, kısırların nesliyle övünmesini tıpkı…

Başkasına “Yap!” dedim, ama ben yapmadım pek çok ibadet ve hizmeti;
Dostlara “yol işte bu yoldur” dedim, ama nefs, beni o yola bırakmadı…

Üstüme borç olan namazı kıldım, orucu tuttum; ama o kadar, bunlar da baştan savma
Ölüm, evet ölüm göz önündeyken, bir parçacık arttırmadım cihadı, takvayı…

Kendime zulmettim, ihmal ettim geceleri ihya sünnetini, olamadım teheccüt ehli
Oysa, can verdi gecelere namazla Efendimiz, öyle ki, şişerdi ayakları…

Boş midesinin üstüne taş kor, derisini büzüp düğümlerdi, açlık hissetmesin diye
Peygamberimiz, çekilen karnına kuşak bağlardı; yine azalmazdı açlığa sabrı…

Altundan ulu dağlar, Resulüllah’a sundular da kendilerini, minnetsiz harcasın diye
O reddetti, kolaycılığı ve fırsatçılığı; gösterdi onlara gerçek ululuğu ve gerçek altını…

Sürekli, zühd ve takvasını arttırdı, eksiltmedi o dağlarca zaruret ve mecburiyete rağmen
Evet, ne denli olsa da yok edemez ihtiyaç, gerçek insandaki temizliği ve pırıltıyı…

Dünya ne oluyor ki, Hakk Nebi, ona muhtaç olsun, gözünü ve gönlünü onunla doldursun…
Kâinat ve Dünya Ona muhtaç ki, onun için değil midir varoluşu, yokluktan çıkışı?..

Bu dünyanın ve öte dünyanın, göze görünür-görünmez tüm yaratıkların,
Acemin, Arabın, bölük bölük bütün insanlığın, Hz. Muhammed’dir Kutlu başı…

Bir eşi daha yoktur, Onun emir ve nehiy peygamberliğinde, devlet ve adalet düzeninde
“Evet”i tam evetti, “hayır”ı tam hayırdı; unutma O, gerçek ve örnek Halifetullah’tı!..

Bize her yönden hücum eden, korkunun ve kuşkunun her türlüsünden
Ancak O Sevgili kurtarabilir bizi, Onun merhameti, Onun şefaati ve şefkati…

Kim hürmetle döndüyse sesine, koşup yapıştıysa Onun eteğine,
Yapışmış oldu kopmaz bir ipe, O’dur sapasağlam sığınak ve tam kurtarıcı…

İçiyle ve dışıyla, ahlâk ve yaradılışta en üstündür, öbür peygamberlerden bile;
Zira hiçbirinin ilmi, keremi Onun gibi olamadı, Onunkine ulaşamadı…

Ve hepsi umar ve bekler, Allah’ın Resulünden; Hikmet ve Rahmet denizinden bir avuç su;
Ve hepsi umarlar Resulüllah’ın Rahmet yağmurundan bir damla su yollamasını…

Dururlar huzurunda hepsi yerli yerinde… Kimi Onun ilminden bir noktadır;
Veya hikmetinden bir hareke ve bir zerredir bir kısmı ve mahşerde Ona sığınacaklardı!..

Peygamber ruhu alıp Peygamber vücudunu, son ve mükemmel Peygamber olunca,
Onu Sevgili edindi seve seve kâinatı yaratan ve insanı donatan Rabbi Mutlak’ı…

Üstünlüğünde eşit ve ortak yoktu Ona kimse, olamazdı; O Kelime-i Tevhid’de Rabbiyle zikredilen Zat’tı
Güzelliğiyse parçalanmaz bölünmez bir ahsen-i takvim aynasıydı, ne çıkacak, ne eklenecek bir şey vardı…

Hristiyanların kendilerine gelen Resul için dediklerini dememek şartıyla,
Öv övebildiğin kadar… Yücelt yüceltebildiğince, zira O Hakkın ve halkın Kahramanıydı!..

Korkmadan istediğin ölçüde her türlü şerefi bağla Ona; layıktır…
İstediğin ölçüde Onun değerlilik hakkını tanı; sözlerin sadıktır…

Erginliğine son yok ki, orada durup kalsın; Onu övmekle, sadece sözlerine kıymet katarsın.
Bu aciz dil, bu asi kul, nereden cesaret ve feraset bulsun da, Onu anlatmayı başarsın…

Ey gafil! Resulüllah’ın mucizeleri bile Onun gerçeğinin yanında sönük kalır;
Yoksa ismi anılınca, çürüyen kemikler bile canlanıp ayağa kalkmalıydı…

Aklın yetişmeyeceği tekliflerle, etmedi bizi imtihan; acıyıp şefkatle davrandı…
Bizi sevdiğinden elbet… Biz de şükür inandık Ona… Şükür en ufak şüphe bize yaklaşmadı…

Aleyhisselatü Vesselam’ın gerçeğine ermekte ve hakikatini bilmekte, cümle âlem aciz kaldı;
Evet, uzak aciz kaldı, yakın aciz kaldı, acizlik çepçevre sardı dört yanı…

Güneş de küçük sanılır, uzaktan bakılınca; oysa dünya Onun yanında, deryada damla
Göz dayanmaz amma, çıplak gözle bakıldı mı; Efendimiz de en yüce tecelli makamıydı!

İnsan nasıl anlar bu dünyada Onun gerçeğini, ki rüyada görsen Onu, sana yeter ömür boyu
Bu mutluluk ve Onun nurlu bakışları, ve ruhumuzu okşayışları; biz mü’minlere Allah’ın ikramı!..

İnsanlığın bilip bileceği sınırlıdır, bilgilerinin sonu vardır ve oldukça kısıtlıdır
Şu kadar bil ki, Nebiyyullah’tır; yaratılmışların en iyisi, en güzeli, en hayırlısı…

Ve bütün Peygamberlerin, halklarına gösterdikleri mucizeler Efendimizin hatırınaydı…
Hepsi Ondandı, Onun nurundandı, Onun habercisi, Onun öncü ışıklarıydı…

Çünkü Resulüllah erdemlik güneşidir; öbür peygamberlerse yıldızlardır,
O yıldızlar ki; Güneş’ten aldıklarıyla aydınlatırlar karanlıkları; kaynağı Aleyhisselatü Vesselam’dı!..

Gel gör ve anla ki, Rabbim Habibine neler verdi, nasıl destekleyip süsledi Onu…
Ahlâkını güzellikle sardı, müjdeyle, güler yüzlülükle Onu benek benek noktaladı…

Nebi’nin Latifliği bir çiçek gibi, şeref ve değeri dolunaydır; Onu anlamak ve anlatmak haddimizi aşar…
Onun cömertliği bir derya, yardımı ve ikramı tıpkı bahardı; Onu çıkarsan zuhurattan ne kalırdı?..

Tek başına bir yerde Onu görsen, heybetinden korkar ve donakalırdın
Sanırsın arkasında sıra sıra asker vardı… Sanki özel ve gizli, bir ordu saklıydı…

Resulüllah’ın tebessümünden ve terlerinden doğmaktadır; Onun nurunun yansımalarıdır
Sanki, sedefte saklı bütün inciler, mercanlar… Zaten inciler hep aynı sedefte saklıydı!..

Onun ayağının bastığı toprağın kokusundan daha güzel rahiya var mıdır?
Öyleyse, ne mutlu o kişiye ki, koklamış ve öpmüş ola o kutlu toprağı!

Doğuşundaki tarihi ve talihli değişimler, açıklar bize her bakımdan her açıdan Fahr-i Kâinat’ı
Başlangıcı da iyi Onun, sonu da; hoştur doğuşu ve asla batmayışı!..

O doğum günü ki, hemen farkına vardı İran’daki Mecusiler’in uluları
Kendileri için korkunun yaklaştığını, kendilerine cehennem azabının dokunacağını…

Göçtü, darmadağın oldu Kisra’nın saray duvarları o gece yıkıldı…
Küfür ve zulüm devleti de, bu duvardan başlayarak yarıldı, çatladı ve dağıldı…

Son nefesini verdi, korkudan Mecûsi Meş’alesi; söndü Şeytanın ateşi…
Ve kurudu Yahudi nehri, bilinmeyen bir yere alıp gitti, dert yuvası başını…

Ve sapık Save halkı, her günkü gibi; su aldıkları göle gittiklerinde; bu da nesi?..
Kurumuş kül olmuş gördüler ve döndüler elleri boş, kızgın kudurmuş ve çatlamıştı dudakları…

Sanki doğmuştu ateşte su, suda ateş duygusu!.. Karanlığı delen Yıldız hatırına.
Tabiat, o gün yoldan çıkmışları, tabiatından çıkararak karşılamış ve şaşırtmıştı!..

Sanki, sapıkların ve çarpıkların ateşi, sıkılıp terledi de sulanıp söndü üzüntüden;
Sularıysa hüzünlerinden, ateş gibi kızıp kaynadı ve buharlaşıp kaynadı ve havaya dağıldı…

Ah görülebilseydi; Cinler çığlık atarlardı, Nurlar ve Ruhlar, saçarlarken havaî fişeklerini
Hak böyle tantanayla çıkıyordu ortaya, muhteşemdi Hakk’ın sesi ve ihtişamı…

Ama nasipsizler; kör oldular, sağır oldular, felç oldular, bu muştuları duymadılar,
Kutlu haberleri almadılar; hakikati görmediler, sezmediler korkutuş yıldırımlarını…

Müşrikler; “Bundan sonra o eğri dinimiz, belini doğrultup ayağa kalkamaz” dediler…
Çöküş haberini verdiler kâhinleri, ozanları ve Şeytanın uşağı şarlatanları…

Görenler, gökte yıldızların aktığını görürlerdi, açıkça kutlu bir değişim yaşanmıştı
Ve aynı anda, yerde putların devrildiği, tağutların yıkıldığı mucizeler ortaya çıkmıştı!..

Ve vahy yolundan çekilip gitti, bozgun Şeytanların şahı; İblis şaşkındı
Bozgun askerleri ve Şeytanın şakirtleri yerinde çakılıp kala kalmıştı!..

Nasıl ki, Kâbe’yi yıkmaya gelen Ebrehe’nin ordusu çil yavrusu gibi dağılmıştı;
Ki, kuşlarca iki avuçtan atılan taşlarla bir ordu kör olmuş, yere saplanmıştı…

Sonsuz kudret sahibi Allah diledikten sonra, o taşların atılışı ve zalimleri yere batırışı
Rabbine yalvarır yalvarmaz balığın karnından atılan Yunus’un çıkışını andırmıştı…

Yemin ederim Hz. Nebi’nin bir işaretiyle ikiye bölünen Ay’a, Mi’rac’ta peşine takılan kayaya…
And içerim Şems-i Ezeli’den nurunu alan Dolunay’a, ki ancak nasipsiz ve nesepsizlerdir Ona karşı!..

Ve hicret sürecinde, o Habibullah’ı içine alan kutlu mağaraya and içerim ki…
Kâfirlerin gözleri, içerideki sırdan ve ışıktan kör oldu da bakamamışlardı, Hak saklamıştı nur yoldaşları!..

And içerim ki, Muhbir-i Sadık mağaradaydı ve Sıddık mağaradaydı…
Ama görmediler ve sandılar ki, orada, kimsecikler yoktu ve olamazdı…

Ne bilsinler ki, örümcek Resulüllah için örmüştü ağını, ve Allah bağlamıştı kâfirlerin ayağını
Güvercin, Onun için yuva yapmış, yumurta bırakmış başında uçup durmaktaydı…

Allah isterse; bir güvercin yuvası, bir örümcek ağıyla da korurdu kutlu kullarını
Öyle kat kat zırhlara ve yüksek kaleler kurmaya gerek duymazdı!..

Ve bir örnek daha: Çağırınca Peygamber, ağaçlar gelip eğilirdi huzurunda;
Dallarıyla, kökleriyle yürüyüp Efendimizin emrine uyarlardı, oysa yoktu ayakları…

Çizgiler bırakarak yol ortasına, yazılar yazarak dalları budaklarıyla…
Hz. Nebi’nin çağrısına koşarlardı, çünkü, O Fahr-i Kâinat’tı…

O bulut gibi ki, O Sevgili nereye giderse üstünde o da oraya giderdi;
Daima Ona, gün ortasında yakan Güneş’e karşı gölge yaparlardı…

Dünyanın sıkıntısı binince boğazıma, hemen sarılır, sığınırım Resulüllah’a…
O da şefkat ve merhametiyle hemen kucaklayıp kurtarır bu zavallıyı…

İki dünyaya ait hiçbir şey yok ki, o hayır saçan Nebiyyullah’tan
Samimiyetle istemiş olayım da, almamış olayım, meramımı muradımı!..

Ey gafil! Aklın ermeyince hemen inkâra kalkma rüya vahiylerini;
Belki gözleri uyurdu Resulüllah’ın, ama kalbi asla uyumazdı; O en seçkin ve en yetkin varlıktı!..

Nübüvvetiyle O, tecelli gerçeğinin doruğuna çıkmıştı, tezahürün son noktasıydı
Nasıl inkâr olunabilir kutlu elçilerin ve erginlerin rüya durumları…

Bu durum, Allah’ın kudret ve hikmet alanıdır; vahiy çalışmakla olur sanmayın…
O’nun mucizesidir, Peygamber’in gâibi çizip anlatışı; asırlar sonrasını aktarışı!..

On binler şahit, bir dokunmakla nice hastayı iyi edip sağlığına kavuşturmuşlardı…
Nice azgınlık ve çılgınlık zincirlerini kırıp, mahkûmlarını kurtarmış ve selamete ulaştırmıştı!..

Kara kıtlık yılları olduğunda, Onun duasıyla bereketli yollar açılmıştı
Öyle ki, sanki gecenin ortasında ansızın bir dolunay çıkmıştı ve bereket dağıtmıştı!..

İhtiyaç duasıyla bulutlar akıtıp durdu sularını öylesine ki, o kurak vadilerde;
Sel olan sular bereket, çaylar çağlayıp mü’minlere nimetler taşımışlardı!..

Bırakın da konuşayım, anlatayım O Resulün mucizelerini ve ahlâki güzelliklerini
Geceleri dağlarda yakılan şölen ateşleri gibi zulüm ve zulmet karanlıklarını aydınlatmıştı!..

İnciyi işlersen daha da değerlenir şüphesiz; ama işlemesen de inci incidir;
İncilikte farksızdır işlenmişi de hamı da, hiç paslanıp kıymeti azalır mı, altın her halde altındır!..

Ama nasıl uzanabilir benim hayali övüşüm O kutlu Nebi’nin yüceliklerine
Ki orada hüküm sürer, olgun aklın ve ahlâkın harikalar mantığı…

Dikkatle oku, şu Kur’an’ı ki Hak’tır hepsi, Allah’tan gelen hüküm ve hikmet esaslarıdır.
Allah Kelâmı ezelî ve ebedîdir, bize yeni ulaşmıştır, fakat yoktur öncesi başı…

Zamanla kayıtlı değildir Kur’an’ın getirdiği kutsal haberler ve hükümler
Geçmiş kavimlerden kıyamete, Odur mutlak haber ve hakikatlerin kutlu kaynağı…

Devam edip gidiyor Onun hükmü; üstündür öbür peygamber mucizelerine ki;
Onların tesirleri ve hükümleri ebedî olmadı; oysa İslam kıyamete kadar kalacaktı!..

Öyle muhkemdir ki Kur’an’ın ayetleri, bir hamlede yıkar inkârı ve şüpheyi
Asla tartışma kabul etmez; Kur’an’ın hâkime ve hakeme yok ihtiyacı…

Kimse karşı çıkamadı Ona; bazı ahmaklar ve ahlâksızlar yeltendiler ama.
Sonunda en düşmanı bile, Ona sığınmakta buldu var olmayı ve saygı duyulmayı!..

Kur’an’ın belâgatı, düşmanlarının ve Şeytanların davasını uzaklara fırlatır;
Kötü niyetlinin elini hareminden ırakta tutmaktır zaten, akıllı ve ahlâklı yiğide yaraşanı…

Kur’an’daki anlamlar; kemiyette deniz dalgalarından büyük ve kapsamlı
Keyfiyette ise; güzellikte ve değerde cevahirden üstün ve san’atlı…

Madem okuyunca gözün gönlün nur doldu, aydınlandı, sana kutlu ufuklar açıldı…
Huzur ve zafer buldun her vakit. Öyleyse bu sağlam ipe iyi yapış, sarıl sımsıkı!..

Okuyuşun, şayet korkusundansa, alev alev yanan cehennem ateşinin
İtfaiyesi sadece Kur’an’dır, ateşi söndürmenin yanık yürekle Mevlâ’yı çağırmaktır tek şartı…

Kur’an; sanki şöyle bir pınardır ki; yüzü simsiyah olanlar dahi
Gelip bir yıkanmakla bembeyaz olur; çünkü budur nur ve huzur pınarı…

Ve O Kur’an; adalette sırat gibi kıldan ince; hak ve eşitlikte de, hassas ve şaşmaz mizan gibidir…
Ve İslam, insanlar ve kâinatlar arası Hak ayarlı adalet nizamıdır!..

Bakmayın bilmezlikten, görmezlikten gelişlerine, yüreği karaların inkâr ve itirazlarına…
Onlar öyle bilir, öyle anlarlar ki Kur’an’ın gerçekliğini; ama mâni olur imana kıskançlıkları ve kötülüğe tutsaklıkları!..

Eh! Öyleyse şaşı ve hastalıklı gözler inkâr etsin, göremiyor ya, Kur’an’ın gerçekliğini,
Güneş’i, gün ışığını; yaralı ağız da, alamadığından bal şerbetinin lezzetini, tadını…

Çölde hızlı hızlı giden kafileler; develeri iz bırakarak giden dilek sahiplerini görürsün.
Yön tektir; O Hayr kaynağının, Resulüllah’ın ve Kur’an’ın felah kapısı!..

Sen ey Nebi! Anlayanlar için, bizzat varoluşunla ne büyük işaret ve mucizesin…
Nimetin kadrini bilenler için ne büyük nimetsin, Sen en büyük Hakk armağanı…

Ne hesabı mümkün, ne kitabı yazılır harikalarının ve zuhurat sırlarının
Ama yine de usanmaz insan bir bir anmaktan onları… Ki Sensin yaratılış şahikası!..

Uyanıp kalktın bir gece, yaslı bir yürekle kutsal bir yere gittin, sonra Kâbe’den Kâbe Kavseyn’e yöneldin…
Kapkaranlık gecelerde dolunay nasıl ilerlerse alımlı alımlı ve artık Mi’rac başlamıştı…

Çıktın, boyuna çıktın, kâinat katmanlarını aştın…Yükseldin Kâbe Kavseyn’e kadar,
Ki, daha önce ne kimse çıkmıştı oralara, ne de hayal ve ümit etmişti; dünyada iken Mevlâ’ya varmayı!..

Seni hürmetle öne geçirdi her yerde peygamberler, resuller,
Seni öne geçirip arkada durdular kendileri, hizmet geleneği icabı…

Delip yedi kat göğü geçip gittin ötelere; Sen o üstün varlıklarla bölük bölük yükseldin
Ey Resul, başlarında Sendin, başlarında sallanan sancak Senin sancağındı…

Öyle çıktın yükseldin ki, yarışanların hepsi kaldı yarı yolda;
Yakınlıkta ilerisi, daha ötesi kalmadı; bu kutlu vuslat sırrıydı…

Bütün makamlar geride kaldı ey Nebi, Senin Makamından
Çağrıldığın o an, tektin vahdet sırrına ermiştin; artık nasıl tekse; gök ve kale sancakları…

Devşirmek için yaratılış mucizesi yemişlerini, gözlerden saklı, gönüllerde sevdalı
Bir kutlu buluşmanın hâlâ çözülmedi gizliden gizli sırları, hâlâ çizilmedi sınırları!..

Topladın övülesi gök çiçeklerini ve âlemlerin üstünlüklerini tek başına;
Ey Nebi, aştın bütün menzilleri, yalnız, ıssız, kalabalıksız, hızlı hızlı…

Tayin edildiğin iş nice ulu; nice kutlu ve Sana tâbi olanlar nice mutludur Ey Nebi!
Bunları idrak ise hidayet nurudur, ne kutlu Sana mahsus nimetler alanını mü’minlerin fikren dolaşması!..

Günler geçer, geceler geçerdi; kâfirler ve gafiller gün ne, gece ne, ömürlerinin kıymetini bilmezlerdi
Ancak haram ayı geceleri yaparlardı uyku bayramı; çünkü korku ve kuşku içinde yaşarlardı!..

Sonra, kutlu kurtarıcı atandı; yüzen atlar denizinin üstünden, akardı maneviyat orduları
Atlar dalga dalga geçti okyanusları, Ashab-ı Kiram’ın coşkun kahramanları!..

Onlar ki, koşar Allah’a doğru, yaşar Allah için, tatlı canları Dost’a kurbandı
Mahveder, kökünden söküp atardı küfrü, Ensar ve Muhacirin şimşekten kılıçları…

Ne mutlu sana-bana ey Ulu İslam Milleti, şuurların örgüsü, huzurların kutlusu
Bize Yaratan verdi o sağlam, o yıkılmaz yapıyı; İslam inancını ve ahlâkını!..

Allah, bizi Kendisine çağıranı, Cebrail ile çağırınca Kendisine,
O Peygamberlerin başı oldu, bizse ümmetlerin en şanslısı!..

Nasıl ürkerse koyunlar bir aslanın sesinden, heybetinden kaçacak delik ararsa
Öyle perişan etti, O Nebi’nin çıkış haberi, inkâr yobazlarını, zulüm odaklarını!..

Hazreti Peygamber ve sadık sahabeleri, hiç terk etmedi savaş alanını, cihad meydanını!..
Şeytani düşmanlar, kasap çengellerine asılı, hayvan gövdelerine dönünceye kadar saldırırlardı!..

Düşmanların gözü hep kaçışta olurdu savaşlarda; kâfirler ve hainler hep korkak olurlardı…
Sadıklar ise; leş kargaların kapıp kaçtığı, savaş alanında bıraktıkları kol ve bacaklarını kıskanırlardı!..

Onlarla kurtuldu yalnızlıktan, İslam Milleti ve Hakk Dini;
Sanki yad ellerden dönmüştü hakikat, tekrar yurdunu bulup, sıla yapmıştı!..

Allah, kudret ordusuyla koruyacak, varlık var oldukça Resulüllah’ı ve Kur’an’ı
Ve İslam, sürekli garip ve yetim, hamisiz ve sahipsiz bırakılmayacaktı…

Ashabın her biri bir dağdır savaşta, onlara çarpan, onlarla çarpışanlara sormalıydı
“Savaş meydanında ne gördün?” diye düşmanları onların kahramanlığını anlatmalıydı!..

Bedir’e sor, Huneyn’e sor, Uhud’a sor… Sor bütün savaş alanlarına;
Kesin sonuç alışta ve zafere ulaşmada onlar mı üstündü, yoksa melek orduları mı?!

Onlar kanlı kıpkırmızı çıkaranlardır, haramla kararmış vücutlara sokularak…
Yıldırımdan da çabuk çıkarıp, çelikten kılıçlarla destanlar yazanları!..

Cesur sahabiler sanki birer kâtipti, kılıçlar da kalemleriydi; “Hak geldi Bâtıl zail oldu” yazıyorlardı.
Onlar, müşrik zalimlerin vücutlarına, İlahi intikam mührünü kazıyorlardı!..

Ashab cihadla ve silahla donanmışlardı ve yüzlerindeki iman nurundan tanınırlardı…
Seçilirken ilk bakışta, nasıl hemen bilinirse ağaçlar içinde misk kokulu gül ağacı…

Onların her biri, silahları içinde saksı içindeki gonca gibi dururlardı;
Zafer rüzgârları yollarını gözleyenlere armağan ederdi, onların Ahmedi Gülden aldıkları kokularını…

Dağlarda fışkıran çamlar gibi, birden zuhur ederler atlar üstünde; iman kahramanları…
Kolanların ilmeklerin sıkılığı değildi dimdik tutan onları; yüreklerin, bileklerin sağlamlığıydı!..

Kafaları karışır dudakları uçuklardı, onların korkusundan düşmanların;
Ayıramaz olurlardı kahramanı koyundan, karanlığı kardan ve kargadan kartalı…

Onlara çölde rastlayan bir aslan bile, uslanır ve uysallaşırdı;
Çünkü Ashabın beraberlerinde Peygamber’in himmeti ve duası vardı!..

Kutlu Nebi’nin dostluğundan, yardımını görmeyen tek kişi kalmamıştı;
Düşmanından ise tokadını tatmayana ve belasını bulmayana rastlanmamıştı!..

Resulüllah, şefkat kanatlarını gerdi ümmet üstüne, Dinin adalet kanıtlarını yaydı;
Elbette kem gözlerden saklardı orman, aslan yuvalarını ve kıymetli yavrularını!..

Ne felsefe ne mantık dayanamadı Kur’an’ın karşısında; karanlık fikir gecelerini ışıttı İlahi kaynaklı aydınlığı…
Anlayana yeter Peygamber mucizesi, okumamışken ve ümmi bir Zat iken; tüm ilimlere vâkıf olması!..

O “cahiliyet” çağında, öksüzlük ve yetimlik ortamında, o yüksek terbiye ve ahlâkı aklım erdikçe överim;
Affa sebep olur umarım itirafım; Şairlikle ve şirkin yönetim kademelerinde geçen ömrün bütün suçlarını…

İnkâr ve isyanım boynuma boyunduruk; korkulu son hazırlar insana günahlar
Sürükledi nefis ve Şeytan beni; sanki ben kurbanlık bir deve, onlar ipi ve halkasıydı…

Eyvah! Cahillik ve çocukluk etmişim, boşa harcamışım kendimi bir ömür boyu:
Yazıklar olsun ki toplayıp devşirmişim, utandırıcı nice suç ve pişmanlıkları…

Bir de düşünün nefsimin ticaret zararını ve ömür sermayemin iflasını…
Fani dünya için Dinini ve insaniyetini satanların perişanlık ve pişmanlığını!..

Ismarlama ve özel malzeme yerine, hazır ve muzır eşya düşkünü konumundayım;
Nasıl olur, parayı peşin alıp yiyen, malı üretmek yerine, zevküsefa süren ahmak imalatçı!..

Gerçi çok günahlar işledim ama, dönecek değilim Resulüllah’a verdiğim sözden,
Artık Onun sadık hizmetkârıyım, öyle kopar cinsinden değildir gönlümün bağı!..

Söz vermiştir kurtaracaktır adıyla çağrılanı… Ve umarım beni Onun adıyla hatırlarlar…
Ve insanlık içinde kim olabilir, Ondan daha çok sözünde duranı…

Yarın hesap gününde O tutmazsa elimizden; senin için de benim için de vay halimize…
Artık durul ve doğrul, hey sonsuz kayan adam, uçurumlar kurbanı!..

Hâşâ! O, mahrum etmez yardım isteyeni; “Allah-Resul-Muhammed” mührünün sırrıyla
Kovmaz dostunu komşusunu, soğuk karşılamaz Kendine sığınanı ki, başka sığınak var mı?..

Düşüncemi ve şiirimi Onu övmeye araç kıldığım günden beri,
Resulüllah oldu benim hayat rehberim, kurtarıcılar kurtarıcısı…

Lütfunu esirgemez en suçlu kişiden, çünkü Rahmeten lil Âlemin’dir.
Hiç yağmur ihmal eder mi çiçekleri, ki süslemekte su tutmaz yalçın dağ uçlarını…

Gözüm yok bu dünyanın parasında pulunda, zerresinde; istemem ballı zehirleri…
İki avucunu açıp toplar ancak, şehvet ve servet tapıcısı şair Züheyr takımı!..

Ey Nebiler Nebisi, insanların en iyisi! En üstünü! Ve en yetkini!.. Yalnız Sana sığınılıp Şefaat umulur;
Herkesi kuşatacak ve hiç kimsenin kurtulamadığı, o dehşetli vakit kapıyı çaldı mı!..

Ey Allah’ın Resulü, beni de bürümeye, örtmeye yeter; şu kutlu ve kurtarıcı örtün…
Mahşerde göründüğü o gün, intikam alan adıyla Yüce Yaratıcı. Adalet terazilerinin kurulacağı!..

Bu dünya ve öte dünya, Senin bağış bolluğunun örnekleri, sonsuz nimetlerinin eserleridir…
Levh ve kalem sırlarının hepsi bilgindedir, Sensin tüm ilmin ve hikmetin kaynağı…

Düşme umutsuzluğa, büyük günahlar işlemişlik yüzünden; haddini aşıp itiraz ve isyanın nedeniyle
Mutlak bağışlayan, Rahim-u Rahman olan yanında, değildir büyüğü küçüğünden farklı!..

Günahların büyüklüğüne göre gelir, Rabbi Kerim’in afvu mağfireti, lütfu inayeti
Umutsuz olma umulur ki, dağıtılırken kullara Yüce Yaratan’ın acıyışı, bağışlayışı…

Ey Yüce Rabbim! Yalvarışlarımı döndürüp çevirme bana geri; bizi mahrum ve mahcup eyleme
Sonsuz Rahmetinden yeterli rakamlar eklemeden, kapama hesabımı; Cehenneme atma bu zavallıyı!..

Ey Kerim ve Rahim Rabbim! Bu kuluna yardım et, bu dünyada ve öte dünyada, yalnız ve yardımsız bırakma
Çok zaif ve çaresizim, korkulu olaylar ve durumlarda yok bu zavallı kulunun bir parçacık olsun dayanıklığı…

Rabbim! İzin ver çözülsün ve bizi bürüsün, ebedî salavat bulutları bir kez daha, Hidayet ve Şefkat nurları…
Boşansın Resul üstüne sicim sicim, “Selam yağmurları…” Açılsın Ebabillerin zalimleri kahreden kanatları!..

Zafer ve galibiyet muştuları yağsın Ehl-i Beyt’i, sahabesi ve sadık ümmeti üzerine, taze ve tatlı!..
Yaşasın her an huzuru, o Sana en yakın, eli açık, O Hakk yolunun uluları ve Resulünün Ashab-ı Kiram’ı…

Ban (uzun ömürlü yabani incir) ağacının yaprağını, gövdesini titrettikçe Bâd-ı Sabâ, (serin seher yeli)
Kızgın çöllerde ve ıssız gecelerde ürperttiği sürece develerin kıllarını ve devecinin şarkılarını!..