UTANIYORUM

Ben kendimi tanıyorum,

Acizliğimi de, asiliği mi de biliyorum.

Rabbim, Efendim,

Senden utanıyorum!

Ne olur çıkarma içimden mehabetini

Artır ruhumda mehafetini…

Sahipsiz ve nasipsiz bırakma,

Gönder, yine gönder merhametini…

Cahilim, gafilim,

Tevbemi tutamıyorum…

Utanıyorum Allahım, Utanıyorum!

Hep mahcubum Sana karşı Hep mahzununum,Sana mahkumum, mecburum Allahım!..Affına ve iltifatına yaklaşmak için;Dönüp dolaşıp,Yalvara yakara,Yine kapına geliyorum…Bir yudum suya,Bir nefes soluğa bile Kendimi layık görmüyorum…Lokmalar boğazımda düğümleniyor, yutamıyorum…Elim boş, yüzüm kara,Utanıyorum Allahım, utanıyorum! Gizli günahlarım ortaya dökülseydi,Ve Settar isminle örttüğünKirli sırlarımın fermuarı sökülseydi…En yakınım dahil,Kimse yüzüme bakmayacak,Yanıma sokulmayacaktı… Ama Sen,Bütün bunları setredip sakladın…Üstelik sayısız nimetler ve faziletler bağışladın…Haşa, başka kim,Böylesine Kerim,Bu denli Rahim davranırdı?Ettiklerime kalsaydıŞimdi kulun, kim bilirHangi belalar ve rüsvaylıklar içinde kıvranırdı!..Ama hala,Rahman sıfatınla,Rağbet görüyorum, kutlanıyorum…Bunca ihsanından ve ikramından, Utanıyorum Allahım, utanıyorum! Bütün vebalime,Ve perişan halime rağmen…Edepsizce itirazlarıma,NankörlüklerimeVe iyiliklerini inkarıma rağmen…Yine de aşkımsın, sevdamsın,Dinim, duam, davamsın…Hep umudum,Hak mabudum,Ve tek maksudumsun!..Ey kemaline hayranCemaline kurban olduğum! İbadetlerim noksan,Hizmetlerim yavan,Sohbetlerim riya,Gönül beytullahım puthaneye dönüşmüş,Arsız arzularım Tanrıya..!Bu putları içimden atamıyorum,Utanıyorum Senden Allahım, Utanıyorum!