AYIRMA (ŞİİR)

Ey,
Doğmadan önce
Müjdelenen!
Temiz bir soydan
Tertemiz anadan,
İzzetle gelen öncü!

Sağlam karakter,
Mert bir kişilik!
Çocukluk temiz,
Biraz haşarı
Sığmaz kabına,
Belki de hazırlar
Mevlâ yarına!…

Gerçeği arar
Sahteyi sezer,
Asil ruhludur
Bâtıldan kaçar!
Hakk’ı buldu ya
Ömürden geçer!
Gençliği ender
Nesle rol model!

Haydar yoğurur
Sultanı bulur!
Hakikat ocağında
Pişip kavrulur…
Vahdeti kavrar
Hikmeti anlar!
Tevhide ulaşır
Aşka gark olur!

Baksana ey,
O,
Bende-i Kur’an,
Sahib-i Furkan,
Yılmaz Mücahit
Olan!..
Keskin bir zekâ
Yüksek bir akıl,
İlimde derin
Şuurda zirve!
Kutlu kalemle
Hakk’ı savunur!..

Zalime, haine, düşmana,
Kötüye-kötülüğe,
Vurur ha vurur!..
Siyonist şeytanlar
Nasıl kudurur?!..
Din düşmanı
Veya istismarcının,
İçine oturur!
İşbirlikçi döneğin
Çağdaş İbni Sebe’nin,
Nutku tutulur!..

Davayı, Vatanı, İslam’ı
Korur!…
Hiç gözü korkmaz
Feraset ile, cesaret ile,
Tam iman ile!
Milli Çözüm’le,
Hakk’ı duyurur!..

Şahidiz Ya Rab
Dostunun, dostuna!..
Herkesi,
Hayran bırakan
İmanına, ihlasına,
Cesaretine, takvasına!
Cehdine-Cihadına,
İhsanına, sevdasına!..

Dosdoğru diyor diye,
Çektiği acılara,
Uğradığı ithamlara
İftiralara,
Dışlamalara,
Dişlemelere!..
Yabaniden görüyor ya,
Ya tanıyanın ettiği ne?!..

Her şeye rağmen
Sürekli artan,
Heyecanına,
Şevkine,
Sadakatına,
Adanmışlığına,
Adam gibi
Adamlığına!..

Vaad var,
Müjde var!
İnşaallah
Görecek dünya,
Siyonist timsahın
Sökülecek dişleri,
Tam da burda,
Amik Ovası’nda!
Armagedon-Melheme-i Kübra’da,
Bir başka gelişiyle
Aziz Erbakan’la!…
Özlenen vuslatla…
Öğretisini öğrettiği,
Manen varis ettiği,
En sadık talebesi,
Bilge bir takipçisi,
Asil Üstadla!…

Şair demiş ya;
“Kimi Ahmet seni uzaktan tanır,
Kimi yaklaşır da kör olur gider!..”
Sonsuz şükürler olsun,
Tanıtana!..
Hiç layık olmasak da
Talebesi kılana!..
No’lur Rabbim;
Kalbimizi kaydırma,
Bizi bize bırakma,
Sadık Dost’tan ayırma!..