GİZLİ SIRLARIMIZ AÇIĞA ÇIKSA!? (ŞİİR)

Günahlarımızı Görüp Tövbe Etmemize, Kirli Fikirlerden Arınıp Özgürleşmemize Vesile Şiirler
Devamlı, etrafımızdaki bireysel kusurları, hataları bulmaya çalışan ve kullara karşı kibirlenmemizi telkin eden nefse karşı panzehir niteliğinde bir şiir. Şiirimizde de vurgulandığı gibi; kimseye söyleyemediğimiz hallerimiz, günahlarımız, hatalarımız aklımıza gelince; etrafımızın gizli yönlerine, şahsi kusurlarına bakacak mecalimiz kalmıyor.
Kendi kusurlarımızı, günahlarımızı görmemizi, affedilmesi için çaba ve tövbeyi istiğfar gayreti içerisinde olmamız gerektiği de öğütlenmektedir.
Zalime ve işbirlikçisine karşı(Müslüman) olmak ve insanca yaşamaya gayret etmek affı mağfirete; haktan (Milli Görüş’ten) taraf olmak kurtuluşa; hakkın yeryüzünde hakim olması için milim sapmadan cehd ü gayrette (Milli Çözüm şuurunda) olmakta dünya ve ahirette en ali makama vesiledir inşallah.

İnsan önce kendini sonra düşmanını tanınmalıdır.
Bu dünyaya imtihan amacıyla geldiğimiz aşikârdır. İnsan yaratılış amacının farkına varmalı ve halife olarak seçildiğinin şuurunda olmalı kısaca önce kendini tanımalı ve bilmeli sonra bu sınavda ayağını kaydırabilecek en büyük düşmanları olan nefis ve şeytanı tanımalıdır. Çünkü düşmanını tanımayan dostunu da tanıyamaz.
Aziz Erbakan Hocamızın da rüyada belirttiği gibi şeytanın gücü bizim onun güçlü olmasına fırsat verdiğimiz kadardır. Bu sebeple Allah’ı çokça zikretmeli sürekli meali kerim okumalı vesveselere karşı nas suresini okumayı alışkanlık haline getirmeli, Allah’a sığınmalıyız. Aynı zamanda sürekli Tevbe istiğfar etmeliyiz.
Eğer biz bu şuurda yaşar ayrıca münafık ve kâfir gürühuna mert ve net bir şekilde karşı koyup mücadele edersek Rabbimiz de bizleri Hafız isminin hürmetine nefis ve şeytanın tuzaklarından koruyacaktır inşaallah.
Bizleri en büyük düşmanımıza karşı teyakkuzda tutmaya çalışan ve bunu bize rüyalarla öğreten Aziz Erbakan hocamızdan bu konuda bize mürşidlik yapan Ahmed Hocamızdan Allah razı olsun.

Ya Settar
Rabbim günahlarımızı örtsün. Bizi affetsin. Şiir insanın içini titretip, günahlarını hatırlatıp, estağfirullah dedirtiyor. Rabbimin afaffediciliği, merhameti olmasa halimiz perişan.

TEVBE
Bir ömür aldanıp, gaflete daldım
Gönlümü boş heva, sevdaya saldım
Rahmandan kaçınca, Şeytana kaldım
Lütfuyla Mevlanın, bu Kapı’ya vardım
Tevbe; günahlardan, caymaya geldim!

ANCAK O’NUN RAHMETİYLE KURTULUNUR!..
Özünü-ruhunu Kur’an,Sünnet ve hikmetten alan; Milli Çözüm’ün insanı sarsan diğer şiirleri gibi bu şiiri de yürekten titretiyor!..Rabbimiz samimiyetle ibret alıp gerekenleri yapma konusunda bizleri de gayretli kullarının arasına katsın…Sadık rehber ve dostlarından ayırmasın inşallah!..

Muhterem Ahmet Hocamızdan duymuştum, tam böyle olmayabilir fakat hatırladığım kadarıyla anlam olarak:Kul mahşerde hesabını verir ve cennete gitmesine karar verilir.Büyük bir sevinç ve heyecanla ve cehennemden kurtulmanın verdiği ümit-korku dolu bir haşyet haliyle cennete yönelmişken,özel bir bölüme alınır!..

Ve hayatı kendisine izlettirilir!..Tabi kendi hayatını izleyen kul tarifsiz bir korku,panik ve şaşkınlığa düşer ve inlemeye başlar!..Bilir ki aslında yaptığı hiç bir amel,yaptığı yanlışlar ve kötülüklerden dolayı onu kurtarmaya yetmeyecektir!…Böyle perişan bir haldeyken ona;Cennete gönderilmesinin asıl sebebinin, Allah’ın sonsuz şefkat ve merhametinin olduğu bir kez daha hatırlatılmış olur.Öyle yaptığı ve bin yerine nefis bulaştırdığı kıytırık amellerine güvenmemesi veya bunlar karşılığı bu sonuca ulaştığına dair bir şaşkınlığa sürüklenmemesi gerektiği, tekraren öğretilmiş olur!..

Bu kul her ne kadar beşeri nefsi zaafiyet,hata ve yanlış işleri çok olsa dahi;
zalimleri-kafirleri öven onların kötülüklerine çanak tutup bilerek destek çıkan birisi değildir!..

Düşmanın azmini, davana fitil kıl!
[u][i]Zalimler Allah’ın, denge kılıcı

Hainler mü’mine, ihtar kamçısı[/i][/u]

Şiirde geçen şu dizeleri okuyunca aklıma herkesçe bilinen efsane dizi Kurtlar Vadisi’nden bir diyalog geldi.

İşlerin sarpa sardığı ve Polat Alemdar’ın eşinin ve yakın adamının kaçırıldığı sırada onları kurtarmaya giderken bir diğer adamıyla arasında geçen konuşmayı yazıyorum;

Memati;
-Ya usta hiç mi umutsuzluğa düşmüyorsun, valla beni şişiriyosun.

Polat;
-Düşüyorum tabiki düşüyorum. [u]Ama düşmanlarımızın çokluğunu görünce, adamların davalarına olan azmini sadakatni görünce düştüğüm umutsuzluktan utanıyorum.[/u] Elin oğlu bizi 700 bin metrekareye sıkıştırmış orada bile bırakmıyor, biz mi elin oğlunu rahat bırakıcaz ki bildiği gibi at koştursun! Ya cezaevine sığdırıcam onları 11 metrekare ya da mezara 2 metrekare. Bir santim fazlasını bile çok görürüm çok. 8)

Gerçekten de hainleri, davalarına sadık siyonistleri gece gündüz İslam’ın nurunu söndürmek için çalışırken, yüz yıllık planlar yaparken, yediğimize içtiğimize giydiğimize içimize kadar girdiklerine, işbirlikçileriyle ümmetin ahlâkını, itikadını, imanını bozduklarına şahit olurken, onların batıl ve mağlup olmaya mahkum davalarına olan bağlılıklarını görürken umutsuzluktan, acabalardan, korkulardan utanıyorum. En az onlar kadar sadık, heyecanlı, adapte, tavizsiz, emin olamamaktan utanıyorum. Onların bağlılığı bizleri kamçılamalı, çalışmaya itmeli, hatta bizi gaza getirmeli.

[b]Allah’ın vaadi haktır ve yükselen en gür seda İslam’ın olacaktır! [/b]