ÖLÜMÜ ÖZLÜYORUM (ŞİİR)

LÜTFEN EFENDİM..
RABBIM CENNETİNİ ÇOK AZ AMA RIZANI ÇOK HAYAL ETTİK ONUN HATIRINA…

Her şey aslına döner…..
Bundan bir önceki şiirin tamamlaması olmuş;

Anlayana ilk beşlik yetmiş, devamı ise kaymağı olmuş..

Bir noktadan başlayan kainat, aslına, yine bir noktaya dönecektir. Bu laf değil ilmi bir kanıttır, tüm kainat birden türemiş ve yine o bire dönecektir….

Günahı ile sevabı ile O’ndan geldik yine O’na döneceğiz, bunun kozmik bir yansımasıdır…

Ama dönerkende Cevher O’nla bir olacakken, , Cürüf ise Cehennem çukurunda

Ölüm; yok olmak değil, sadece şekil, şemal değiştirmektir… Zira “O” içimize kendinden üfledikten sonra artık biz nasıl Ölümlü olabiliriz ki ? Sadece kaybedilen şuurdur…

O içimize üfledikten sonra beden denen bu dünyevi cezaevinde onu nefisimiz ile beraber hapsettik…. HAli ile nasıl ki her şey aslına, asıl yurduna dönmek ister ise o nurda aslına, rabbine dönmek ister, ve dönecektir de, mesele o nur ile beraber Ben dediğimizin de O nura yakışır bir şekilde O’nunla birlikte ;

“27-Ey Rabbine itaat eden huzura ermiş ruh,
dön Rabbine, sen O’ndan O senden hoşnut olarak! “

Biz rabbimizden razıyız ama O’da bizden razı ise, bu sözün muhatabı olmak, bunu hissetmek ve bunu hissettikten sonra ise Ölümü istememek, ancak isyandır (!?)

İşte Rabb içimize, içimizde bir yerlere üfledi ya Nurundan, işte vahdet o ruhu içimizde bir yerlerde arayıp bulmak, onunla dost olmak; işte vahdet budur?

O’nun ruhu içimizdedir, ondandır ki O bize şah damarımızdan daha yakındır….

O’nu bulur ve razı eder isek, her şeyin aslına döndüğü anda, O ruhta aslına, kaynağa, rabbine dönecektir… mesele yukarıdaki ayetin muhatabı oalrak O’nunla beraber razı olmuş ve razı edilmiş olarak aslımıza, Rabbimize dönebilmektir…

Hayat bana içimde bir yerlerde O’nu bulmak, razı etmekten ibarettir.. Razı olsun ki “Aslına” dönerken bir yanında bizde olabilelim…

Yoksa nihayetinde, ölüm zaten yaradılmışa yoktur artık, bir kere yaradıldınmı sonsuza kadar hayattasın;

Ya Rabbinin Nuru ile,
Ya da Rabbinin Narı ile…