ÖLÜMÜ ÖZLÜYORUM

Bir noktaydı kâinat, yine noktaya döner

Kesret içre vahdeti, Rabbi bulmaktır hüner

“Ve nefahtü min ruhi”,¹ sanma ki bu nur söner

Zikri Hak’la cezbede, gönlümü özlüyorum

Bu dünyadan usandım, ölümü özlüyorum!

Bu dünya zindanından, tahliye olduğum gün

Sonsuzluk diyarına, müjdeyle doğduğum gün

O vuslat sarayında, huzura doyduğum gün

Firdevs bağlarında ak, gülümü özlüyorum

Burda gönlüm eğlenmez, ölümü özlüyorum!

Nebiler sultanına, kâinat Hocasına

Bülbül vuslata uçar, hakikat goncasına

Merkep cinsi tav olur, bu dünya yoncasına

Şeytana atacağım, golümü özlüyorum

İman selametiyle, ölümü özlüyorum!

Mehdiyet devrimiyle, Siyonizm’in çöktüğü

Mücahit Mehmetçiğin, dişlerini söktüğü

İsrail balgamının, üstüne kül döktüğü

Kaderde kutlu zafer, bölümü özlüyorum

Bu dünyadan usandım, ölümü özlüyorum!

Diyalogcu riyakâr, keleklerden usandım

Milli Gömlek çıkaran, döneklerden usandım

Şeriat öcü sanan, ödleklerden usandım

Serapları hakikat, çölümü özlüyorum

Bu hayattan doymuşum, ölümü özlüyorum!

Bizi Dosta götüren, kabirden başka kapı

Bulunmazken ürkenin, belli oluyor çapı

Şeytan; ehl-i dünyaya, içirmiş gaflet hapı

Havz-ı Kevser misali, gölümü özlüyorum

Fani fenadan bıktım, ölümü özlüyorum!

Böyle zelil yaşamak, her gün ölmekten beter

Hak dinin hâkim eyle, Ya Rabbi hasret yeter

Lütfeyle feth-i mübin, vuslat gözümde tüter

Cennet bahçesi mezar, holümü özlüyorum

Bu dünyadan usandım, ölümü özlüyorum!

Kurban olsam o Dosta, şehadet şerbetiyle

Hem kulluk şuuruyla, ibadet rütbesiyle

Cihadın onuruyla, cesaret izzetiyle

Bayrağım taşıyacak, dölümü özlüyorum

İtminan ve huzurla, ölümü özlüyorum!

Dipnot:

1- “Ona (insana) kendi ruhumdan üflediğimde” (Hicr: 29 ayet)