MÜ’MİN TEVHİDE GELSİN!

Âlem O’na muhtaçtır, Halık Allahussamed[1]

Şekten ve şirkten kaçan, Hakka tevhide gelsin

O’nunla Rab görünür, bil ki ayna Muhammed

Her şey ayet alamet, mümin şahide gelsin!

Cehaletle bu nefsim, hala sen-ben ayırır

Rahmani bir ikazla, bu gafletten ayılır

Birlik ister velâkin, geçmez serden[2] kayırır

Canandan can kıskanan, sanma zahide[3] gelsin!

Tevhid tecelli eder, Ahmed “mim”siz[4] okunsa

Mevhum benliğin yakar, hikmet sessiz dokunsa

“Ehed” ortaya çıkar, gölge varlık yok olsa

İman bir mukavele, mertler ahide[5] gelsin!

Korkarım bu hakikat, cahil nadana[6] kalsa

Umarım ilmü hilkat, mümin yabana[7] kalsa

Kalıbı kul yolunda, kalbi şadana[8] kalsa

Dosta vuslat müjdesi, sadık şehide gelsin!

Şirk odur; iman küfür, birbirine karışa

Davam; Hak hâkim olsun, kul hayırda yarışa

Saadet bayram denir, Mevlamıza varışa

Vacip Taala[9] tektir, mümin vahide gelsin!

Hak yolunda çekilen, zahmette rahmet gizli

Bir nokta bin bir oldu, kesrette[10] vahdet[11] gizli

“Gabe Gavseyn”[12] sırrıdır, mihnette[13] Ahmet gizli

Takva sahibi olan, emri vaide[14] gelsin!

Emaneti yüklendin, hilafete bir kaim[15]

Kalbin zehiri gaflet, Allah’la ol her daim

Hakikatten habersiz, ehli dünya pür naim[16]

Kaymış ol müstakimden, Kur’an kaide[17] gelsin!