KASVET ÇÖKÜNCE (ŞİİR)

KASVET ÇÖKÜNCE

Kişi katlanmazsa, zorlu zahmete

Huzura varamaz, kasvet çökünce…

Nasıl ulaşacak, kutlu vahdete

Gözüne gönlüne, kesret çökünce…

Dünyadan usanır, hevadan geçer

Fani ve fena her, sevdadan geçer

Amma hiç sanma ki, Mevla’dan geçer

Aşıkın bağrına, hasret çökünce…

Vuslatta ne davan, ne duan kalır

Nefsani lezzetler, çok yavan kalır

Vallahi ne yurdun, ne yuvan kalır

Ey dost nasibine, hicret çökünce…

Yakışır mı kendim, beylendireyim

Sensiz gönlüm nasıl, eylendireyim

O’ndan gayrı yok ki, beğendireyim

Tecelli tahtına, Hazret çökünce…

Maksudum davandır, rızandır matlup

Va’dine inandım, eyleme mahcup

Zalime haine, eder mi mağlup

Mü’minin kalbine, gayret çökünce…

Feyzi ruhaniyle, coşup taşılır

Hidayet kararsa, yoldan şaşılır

İnayet yâr olsa, dağlar aşılır

Zorlar kolaylaşır, nusret çökünce…

Dilediğin mülke, haiz edendir

Sabreden yüceltip, aziz edendir

Kralı karıncayla, aciz edendir

Mazlumun bahtına, kudret çökünce…

Her şeyi Hak’tan bil, onda hayır gör

Zalime karşı çık, mazlum kayır gör

Hain yanıp durur; cayır cayır, gör

Hikmet huzuruyla, hayret çökünce…

Takdire sızlanmak, şikâyet olur

Taksime itiraz, şekavet olur

Şeriat olmazsa, şenaet olur

Şeref izzet kalmaz, şirret çökünce…

Siyonizm Deccalizm, kutsanır gider

AB ABD’yi, dost sanır gider

Zavallı kendini, put sanır gider

Erbakan’a karşı, nefret çökünce…

Kime arz edeyim, derdim sıkıntım

Aciz çaresizim, Sana sığındım

Şerli Şeytaniler, olur askıntım

İbadet gevşetip, gaflet çökünce…