ALLAH’TAN KORK, RASÜL’DEN UTAN! (ŞİİR)

ALLAH’TAN KORK, RASÜL’DEN UTAN!

Davası dünyadır, Dini istismar

Ganimet rüşveti, lopuyla yutan…

Nefsin için Rabbin, sui istimal

Bil etmektir senin, en büyük hatan

Allah’tan kork gönül, Rasül’den utan…

Her an huzurdasın, edebin takın

Kim Rahman’dan uzak, Şeytana yakın

Aman ha kahrına, uğrama sakın

Sadıklardan olur, tevbesin tutan

Rabbinden kork gönül, Nebi’den utan…

Halktan pek korkup da, Hakkı takmayan

İçten pişman olup, yürek yakmayan

Günahkâr gözünden, yaşlar akmayan

Hileyi haramı, toplayıp katan

Allah’tan kork gönül, Rasül’den utan…

Ey günaha cesur, zavallı sefil

Bilgiçlik taslayan, irfana cahil

Kimi kandırdığın, sanırsın gafil

Tevbeyle arınır, çirkefe batan

Rabbinden kork gönül, Nebi’den utan…

Kalbi dili kirli, gözü kirlidir

Zahiri muttaki, özü kirlidir

Yalan riya katar, sözü kirlidir

Kof edebiyatla, çok hava atan

Allah’tan kork gönül, Rasül’den utan…

Haçlı ve Siyonist, birlik tarafta

Şaşkındır sürekli, kalır a’rafta

Altın bakır belli, olur sarrafta

Boncuğu mücevher, diyerek satan

Rabbinden kork gönül, Nebi’den utan…

Kul hakkı gözetmez, gönül yıkıyor

Palavra sallıyor, barut sıkıyor

Mevla’ya varacak, yolun tıkıyor

Kur’an’a tercüman, âlime çatan

Allah’tan kork gönül, Rasül’den utan…

Fani camlar için, baki elması

Verenlerin yoktur, aklı insafı

Cennet meyvesine, çürük elmayı

Tercih eder isen, güvenme putan

Rabbinden kork gönül, Nebi’den utan…

Takva rolü yapan, müttaki sanma

Hamza’yı oynayan, gâvurdu amma

Kur’an’ı ölçü al, reklama kanma

Makam çıkar için, her yola yatan

Allah’tan kork gönül, Rasül’den utan…