GURURLANMA EY GÖNÜL (ŞİİR)

GURURLANMA EY GÖNÜL

Gurura kibire, kapılma sakın

İnayetsiz işe, yaraman gönül…

Allah rızasını, bulmaya bakın

Nusretsiz hedefe, varaman gönül…

Güvenme ilmine, ne hizmetine

Razı ol haline, hem kısmetine

Sahip misin, Nebi-ler ismetine

Hidayetsiz Hak’ta, duraman gönül…

Ne takvana şımar, ne de rü’yana

Ne boş kuruntuna, çürük hülyana

Şöhretin yayılsa, hatta dört yana

Felç olsan çocuğun, saraman gönül…

Hak ikramı; kendi, kerametin mi

Başarın becerin, marifetin mi

Himmettir; sanırsın, cesaretin mi

Bu gafil nefsine, soraman gönül…

Bu riyakâr tavrın, bırak be kardeş

Gurur kibir bizden, ırak be kardeş

Her nimet Rabbinden, bir bak be kardeş

Neden Cennet rü’yet, araman gönül…

Kibirle gözlerin, yaşa dönüşür

Bahçende güllerin, taşa dönüşür

Sofraların acı, aşa dönüşür

Keyfince bir hayat, kuraman gönül…

Herkes uğrayacak, neye layıksa

Riyayla kurduğun, dünyan yıkılsa

Gizli günahların, açığa çıksa

Ayna bakıp saçın, taraman gönül…

Söz kılıç; ihlasla, bilenmez ise

Kesmez gafil kalbi, silemez ise

Eğer ki Mevla’mız, dilemez ise

Kör kurşunla kuşu, vuraman gönül…

Kabirde yalnızsın, yok ana baba

Terk ederler bütün, hısım akraba

Gayri sözün geçmez, dosta ahbaba

Günah zincirini, kıraman gönül…

Allah’ın lütfunu, malın sayarsın

İhlastan insaftan, niye cayarsın

Zirveye çıkmışken, dibe kayarsın

Helake gidersin; dur, aman gönül…

Öğünmek değil de, sevinmek hakkın

İblis böbürlendi, sonuna bakın

Desteği olmazsa, Cenab-ı Hak’kın

Hak yolda kendini, yoraman gönül…

İnsana yakışan, tevazu erdem

Gurur değil vakar, mü’miniz madem

Rabbin çokça zikret, ve şükret her dem

Milli Çözüm’süz dost, bulaman gönül…