DEPREM ACISI (ŞİİR)

DEPREM ACISI

Maraş depremiyle, bir daha yandık

Seksen beş milyonun, kaçtı rahatı…

Sabah namazıyla, zorlu uyandık

Artık birlik günü, kur ittihatı…

Yazık cana mala, bunca kayıptır

Takdir Hüda’dan ya, tedbir zayıftır

Dikkatsiz önlemsiz, tavır hayıftır

Ülkemizin altı, dolu fay hattı…

Kendi ihmalimiz, olur musibet

Karada denizde, bulur akıbet¹

Ancak imtihandır, olacak elbet

Unutmayın canlar, Hak tenbihatı…

Başımıza gelen, kendi hatamız²

Artık hayra dönsün, bizim rotamız

İmdada koşarsak, kalkar hastamız

Haydi yürütelim, kutlu cihatı…

Arsa kum, temel yok; demirden çalmış

Çürük malzemeyle, binayı salmış

Gerçi gelen gider, kim bâki kalmış

Mevlâ ayarlamış, bu seyahatı…

Bak binlerce acı, ölü yaralı

Milletim bağladı, hep karaları

İnşallah sararız, bu yaraları

Yeniden kurarız, mutlu hayatı…

Hem bilime hem de, Dine uyalım

İkazı yasayı, uygulayalım

Ölümlere sebep, biz olmayalım

Çünkü duyarsızın, çok kabahatı…

Milli birlik dirlik, ayağa kalksın

Her fert bir düşkünü, koluna taksın

Herkes bir gönülde, umutlar yaksın

Böyle başarırız, çün ıslahatı…

Hem dua hem destek, zamanı dostlar

On ilin tütmüyor, dumanı dostlar

İlgisizlik depremden, yamanı dostlar

Sonraya saklayın, hep nasihatı…

1- “İnsanların kendi ellerinin kazandığı (tahribat ve talanlarının yol açmasıyla, doğal ve sosyal yapıyı bozmaları) dolayısıyla, karada ve denizde (nice) fesat (bozulma) ortaya çıktı (çıkacaktır). Umulur ki, (fesatlık ve fırsatçılık yapıp doğayı tahribattan) dönerler diye (Allah) onlara yaptıklarının bir kısmını (felaket ve musibet olarak) kendilerine tattırmaktadır. [Not: Bu yüzden deprem ve sel gibi çeşitli afetler ve felaketler yaşanmaktadır. Faiz ve rant ekonomisi de emek ve üretime dayalı doğal ve doğru iktisadi hayatı temelinden bozmakta ve hayatı yozlaştırmaktadır.]” (Rum: 41)

2- “Size isabet eden (sıkıntı, sarsıntı ve) musibetler; kendi ellerinizle kazanıp (yaptığınız yanlış işler ve kötülükler) yüzündendir. Üstelik (Cenab-ı Hakk hatalarınızın ve ihmalkârlığınızın) birçoğunu da affetmektedir.” (Şurâ: 30)