YAPMA BE KARDEŞ! (ŞİİR)

YAPMA BE KARDEŞ!

Dünya Kâinat zübdesi, insan dünyanın özeti

Kâmil insan olmak için, nefsini dövmeye geldin…

Ahlâk idrak mayasıdır, takva mü’minin izzeti

Fikir zikir şükür gerek, Rabbini övmeye geldin…

Akletmez mi vicdan ehli, ahmaklık hiç yakışır mı

Hiç sonunu düşünmeden, hemen işe kalkışır mı

Sonra mecbur boyun eğip, mahcup mahzun bakışır mı

Neye yarar bak sonunda, bin pişman tevbeye geldin…

Danışmak düze çıkarır, fevri karar utandırır

Dostlarını riske atmak, hayatından usandırır

İrfan insaf sahibini, acı bir söz uyandırır

Münafıklara koz verme, sen Hakkı sevmeye geldin…

Bazen büyük kahramanlık, bazen ahmaklık edersin

Böyle sevgi saygı olmaz, burnun dikine gidersin

Hem cahilce davranırsın, hem de bilgiçlik güdersin

Toparlan artık kardeşim, nefs dağın delmeye geldin…

Bu yaptığın çocukluğu, deliler bile yapar mı

Sorumluluk duyan mü’min, boş beleş işe sapar mı

Tevhid ehli şuurludur, taşa mermere tapar mı

Sen akılla yaşayıp da, imanla ölmeye geldin…

Ucuz lüzumsuz hevesler, başımıza belâ açar

Olgunlaşmaz çiğ kalırsak, bil sadıklar bizden kaçar

Böyle yersiz zevzeklikler, dinü devlet boşa saçar

Oysa sen bâtıl düzeni, ülkeden silmeye geldin…

Sana bu son uyarımdır, emeklerin boşa verme

Henüz tomurcuk güllerin, böyle tam açmadan derme

Sabrımızı çok zorlama, sinirimiz daha germe

Hep bildiğin okyacaksan, aramıza niye geldin…