GEL EY GÖNÜL (ŞİİR)

GEL EY GÖNÜL

Gel ey gönül, biçare gel

Gel derdine, bul çare gel…

Yetmez mi, gafil gezdiğin

Yeter gezdin, avare¹ gel…

Vaktı seher, yatma uyan

Yolda kalır, çok uyuyan

“Fetehecced…”², emrin duyan

Gel ol ulu, Settare³ gel…

Ecel bir gün, seni seçer

Çün hep gelen, burdan göçer

Gafil olma, fırsat geçer

Tevbe edip, Ğaffare⁴ gel…

Gönül verme, ağyare⁵ boş

Halk fanidir, Hak yâre koş

Zikret ebet, diyare coş

Aşık isen, didare gel…

Seccadeni, geceye ser

Seher vakti, esrare⁶ er

Sen meylini, Mevlâ’ya ver

Bülbül gibi, hep zare gel…

Haydi gönül, gayret kuşan

İlim irfan, himmet kuşan

Hayran kalıp, hayret kuşan

Has kul olup, Hünkâre⁷ gel…

1- Avare: Boş, amaçsız ve tembel dolaşmak.

2- Fetehecced: Teheccüt kıl. “(Ey Nebim!) Gecenin bir kısmında uyanarak, Sana mahsus (faziletli bir) nafile olmak üzere namaz kıl. (Böylece) Umulur ki Rabbin Seni övgüye değer bir makama (Makam-ı Mahmud’a) ulaştırır.” (İsra: 79)

3- Settar: Günahları örtüp saklayan Allah (CC).

4- Ğaffar: Çok bağışlayan Allah (CC).

5- Ağyar: Allah’tan gayrısı, tüm mevcudat.

6- Esrar: Sırlar, manevi işaret ve bilgiler.

7- Hünkâr: En Büyük Sultan; Allah (CC).