NE YAPARSAN KENDİNE!
(ŞİİR)

YA RABBİ AFFEYLE BAĞIŞLA MERHAMET EYLE, BİZLERİ AZİZ ERBAKAN HOCAMIZA VE ÜSTAD AHMET AKGÜL HOCAMIZA LAYIK TALEBE EYLE. YERYÜZÜNDE ADİL DÜZENE DAYALI YENİ BİR DÜNYAYI KURAN O KUTLU EKİBİN BİR PARÇASI EYLE. AYKALARIMIZI VE KALBİMİZİ SABİT KIL. BİZLERİ MÜCAHİT MUTTAKİ KULLARDAN EYLE, BİZLERİ TAKVA SAHİPLERİNDEN EYLE, BİZLERİ EVLİYAULLAHTAN EYLE, BİZLERİ ÖNE GEÇENLERDEN İLERİ GİDENLERDEN EYLE. BİZLERİ NEFSİNİ TERBİYE EDEBİLENLERDEN EYLE. İLMİMİZİ VE ANLAYIŞIMIZI ARTTIR. HATALARIMIZ KUSURLARIMIZI AFFEYLE. HATALARDA ISRARCI OLMAKTAN, NEFSİMİZİN VE ŞEYTANIN ATINA BİNİP AMA HEP DOĞRUYU YAPTIĞINI SANANLARDAN EYLEME. TÜM İNSANLIK KURUTULUŞ HUZUR MUTLULUK VE SAADET BEKLİYOR. TÜM İNSANLIK MİLLİ ÇÖZÜM ÖNCÜLÜĞÜNDE ADİL DÜZENE DAYALI YENİ BİR DÜNYAYININ KURULMASINI BEKLİYOR, BİR AN ÖNCE HAKİM KIL, BİZLERİ BU UĞURDA CANLA BAŞLA ÇALIŞAN MÜCAHİT MUTTAKİLERDEN EYLE. AŞAĞIDAKİ AYETİ KERİMENİN BAHSETTİĞİ KİMSELERDEN OLMAKTAN BİZLERİ KORU MUHAFAZA EYLE. AMİN.

Câsiye 23
Şimdi Sen, kendi (nefsi) hevâsını ilah edinip (bencil tutkularına, boş gurur ve kuruntularına tapınmaya başlamış) kimseyi görmez misin? Ki Allah da onu bir ilim üzere saptırmış, (yani bazı bilgi ve becerilerine kibirlenerek, onları yanlış tefsir ve tatbik ederek ve kendisini herkesten üstün görerek azıtmış olduğundan Cenab-ı Hakk) kulağına ve kalbine mühür basmış, (böylece nasihat dinlemez ve İlahi hükümleri kabullenmez şekilde hidayeti kararmış) ve gözleri üstüne bir perde asılmış, (bu yüzden gerçekleri göremez şekilde feraseti alınmış kimselerin sapkınlığını ve azgınlığını fark edip sakınmanız gereken kişileri artık bilmelisiniz!) Şimdi Allah’tan sonra, kim ona hidayet verecektir? Siz yine de öğüt alıp-düşünmeyecek misiniz?

https://www.mealikerim.com/45/casiye/23

Münafıklık öğreten, bu düzenden usandım
Zulme rıza gösteren, mazlumlardan usandım
Hiç durmadan kötüyü, anan nefs’ten usandım
Bir çıkış arıyorum, ya Müfettih-al ebvab,
Yıprandık bu düzende, dışım hoş içim harap

Varlık Tezgahı ve Kendi Kaderini Dokuyan İnsan…

“İpini kuvvetle eğirdikten (ve ördükten) sonra (tekrar dönüp) sökerek çözen (kadın) gibi olmayın!” (Nahl, 16/92)

Bu ayete farklı bir bakış açısı ile baktığımızda, hayatı bir dokuma tezgahı gibi görebiliriz. Burada söz konusu olan sadece bir ipin sökülmesi değil; bir emeğin, bir kimliğin ve bir “örgünün” imhasıdır. Dokuma, bir anda olup bitmez; hayat da her an atılan yeni bir ilmekle devam eder. “Ne yaparsan kendine” sözü, bu sürekliliğin tam merkezindedir. Her gün o tezgahın başına yeniden otururuz.

Bizler sadece olayları yaşayan figüranlar değil, kendi varlık kumaşını dokuyan sanatkârlarız. Kur’an bize der ki, “Senin elinde bir tezgah var ve o tezgahtan çıkan tek bir ürün olacak, o da senin ebedi benliğindir.” Kur’an’a göre yaptığımız küçük bir iyilik veya kötülük, tüm hayat örgümüzü şekillendiren bir ilmek değerindedir. Dokunan her santim, arkadaki silindire, yani amel defterine sarılır. Yapılan hataları tövbe ile geriye dönüp sökebiliriz; ancak bu işlem hem zahmetlidir hem de iz bırakır. Asıl olan, o tezgahın başında “şuurlu bir dokumacı” olabilmektir.

Peki, Kur’an-ı Kerim’e göre bu tezgahın başındaki “şuurlu dokumacı” kimdir? Nasıl davranır? Kur’an, şuurlu dokumacıyı tek bir kavramla özetler: Muhsin. Yani her anını “ihsan” şuuruyla dokuyan kişi. Yine Kur’an’a göre şuurlu dokumacı, “hesaba çekilmeden önce kendini hesaba çeken” kimsedir. Her akşam tezgahın başından kalktığında, o gün dokuduğu kısma bakar ve: “Bugün kumaşımda bir başkasının hakkı kaldı mı?” diye sorar. Çünkü o bilir ki bu kumaş bittiğinde “Allah cc” ona şunu diyecektir;
“(Ahirette de kendi hayat kitabımız, yani canlı çekim kayıtlarımız, yine bize seyrettirilip: “Kulum) Oku (amel) kitabını; bugün hesaba çekici (ve sorgu hâkimi) olarak (kendi)nefsin sana yeterlidir” (buyurulacaktır).” (İsrâ, 14)

Fiziksel parmak izimiz dünyada nasıl eşsizse ve dokunduğumuz her yerde bize ait bir iz bırakıyorsa; “Manevi Parmak İzi” de her eylemimizin ve niyetimizin ruhsal boyutta bıraktığı silinmez bir iz ve bize ait bir imzadır. Kur’an-ı Kerim, eylemlerin insanın varlığından koparılamaz olduğunu sarsıcı bir dille anlatır;
“O gün onların ağızlarını mühürleriz; yaptıklarını bize elleri anlatır, ayakları da şahitlik eder.” (Yâsîn, 36/65)
Bu ayet, “manevi parmak izi” kavramının Kur’an’daki karşılığıdır. “Ne yaparsan kendine” sözünün sırrı da buradadır. Sen birine zulmettiğinde, o zulmün parmak izi senin ruhsal DNA’na işlenir. Kıyamet günü “ben yapmadım” desen bile, o “iz” yani imzan senin bir parçan olduğu için kendini ele verir.

Kur’an-ı Kerim; dünya hayatı bittiğinde insanın elinde kalan tek şeyin, ömür boyu dokuduğu o “amel kumaşı” olduğunu ve bu kumaşın artık bir “kader elbisesi” olarak üzerine giydirileceğini haber verir.
“Her insanın amelini boynuna doladık. Kıyamet günü onun için, açılmış olarak bulacağı bir kitap çıkarırız.” (İsrâ, 17/13)

Bu ayetteki “boynuna doladık” ifadesi, “ne yaparsan kendine” sözünün zirve noktasıdır. Dokuduğun kumaş artık senden ayrı bir nesne değil, seninle birleşen bir parçadır. Eğer kumaşında yalanın dikeni, zulmün sertliği veya haramın kiri varsa, o kumaş boynuna dolandığında seni yakmaya başlar. Eğer merhametin ipeği ve dürüstlüğün zarafeti varsa, o kumaş senin ebedi huzur gömleğin olur.

Kumaş giydirildiğinde insan şaşırır ve: “Bu sertlik, bu karanlık da nereden çıktı?” der. Cevap, Kur’ani bir netlikle gelir,
“(Ey insan!) İşte bu (ahiret azabı) iki elinle yapıp (önden)gönderdiklerindir.” Zira Allah kullarına asla haksızlık edici değildir (diyeceğiz.)” (Hacc, 22/10)

Burada da sistemin kusursuzluğu ortaya çıkar. Sen birine “başkası” diyerek haksızlık ettiğinde, aslında o kumaşa bir düğüm atmıştın. Şimdi o düğüm senin sırtını acıtıyor. Birine tebessüm ettiğinde bir ilmek parlatmıştın, şimdi o ilmek senin yüzünü aydınlatıyor. Yani mahşer, herkesin kendi dokuduğu kumaşın içinde “kendini” bulduğu yerdir. Kur’an’a göre cennet ve cehennem, insanın dünya tezgahında hazırlayıp öte tarafa gönderdiği “manevi bagajı”dır. Biz orada yabancı bir yere gitmiyoruz, kendi dokuduğumuz iklimin içine giriyoruz.

Ne iplik yabancı ne tezgah başkasının ne de parmak izi sahtedir. Her şey “sen”den başlayıp “sen”de bitiyor. İplik; bize verilen ömür, imkân ve duygulardır. Bunlar “yabancı” değildir; çünkü hepsi senin özüne, fıtratına uygun olarak seçilmiş ve sana emanet edilmiştir. Kur’an, “Allah hiç kimseye gücünün yettiğinden fazlasını yüklemez” (Bakara, 286) derken, aslında ipliğin senin eline tam kararında verildiğini söyler. “Bu ip benden değil” diyerek eyleminden kaçamazsın; çünkü o ip, senin iradenle can bulur.

Dünya tezgahı, senin için kurulmuş bir sahnedir. Kur’an’ın ifadesiyle, göklerde ve yerde ne varsa hepsi insanın emrine verilmiştir. Yani tezgahın hakiki sahibi Allah olsa da işletme yetkisi ve kullanım hakkı bizzat senindir. Bu yüzden “şartlar böyleydi, dünya böyleydi” diyerek dokuduğun kusurlu kumaşın suçunu tezgaha atamazsın.

Kur’an da Allah cc biz şöyle uyarır. “Şüphesiz Allah, hiçbir şeyle (ve hiçbir şekilde) insanlara zulmetmez. (O, kullarına haksızlık etmekten ve zarar vermekten münezzehtir.) Ancak insanlar (günahlara dalmak, fıtrata ve şeriata aykırı davranmak ve kötülüklere sapmak suretiyle) kendi kendilerine zulmetmekte (bela ve cezaları hak etmekte)dirler.” (Yunus, 44)

Mehmet Akif Avcı beyin ve ariflerin “Ne yaparsan kendine” demesi, aslında şu uyarıdır: “Dokuduğun kumaşı gün gelince üzerine giydirecekler.” Eğer kumaşın yakıyorsa, “Neden yakıyor?” diyemezsin; çünkü ipliğini sen seçtin ve düğümü sen attın. Eğer kumaşın gül bahçesi gibi kokuyorsa, bu senin ellerinin zarafetidir. 

İnsan, kendi eliyle dokuduğu kadere mahkûm olan bir sanatkârdır. Eğer kin ve nefret iplikleriyle bir hapis dokuduysa, orada mahkûm kalır. Eğer sevgi ve imanla geniş bir bahçe dokuduysa, orada hür olur. 

İnsan, kendi sanatının neticelerinden kaçamaz. 

Ne Yaparsan Kendine…

Selam ve dua ile…