İMANIN ÖZÜ, İNSANIN SÜSÜ; SADAKAT! (ŞİİR)

Hâşâ, Allah Peygamber, ve Kur’an değişmedi.
Ben niye değişeyim, değişir mi hakikat…
Günah mübah olur mu, Din sona erişmedi
Hakkı eğip bükene, lanet eder mahlûkat
İman özü doğruluk, insan süsü sadakat…

Helâl haramı bilmek, farzdır aklı haize
Loto piyango olmuş, kumar girmiş caize
Erdoğan hatırına, fetva verir faize
Zina serbest bırakmış, eşcinsele refakat
Ahlâk ayar bozulmuş, nerde ehli sadakat…

Devleti mülkü sanır, iktidarda kiracı
Fren patlamış gider, nasıl alır viracı
Haçlı AB’ye uyar, Din istismar aracı
Ne tahribatlar oldu, biraz yapsan tahkikat
İman özü çürüdü, nerde kaldı sadakat…

Hıyanet siyaseti; riya yalan palavra
Bugün hava atıyor, yarın yapar manevra
İslam candır vücuda, ruhsuz ceset kadavra
Din iman edebiyat, hayâsızlık tatbikat
Hak davadan koparsan, hiç kalır mı sadakat…

Kız karı yoldan çıkmış, kocalığından utan
Şu sarık sakala bak, hocalığından utan
Hayır hizmet dernekmiş, localığından utan
Her türlü rezalete, kılıf oldu tarikat
Hak’tan ayrılan murdar, çün kayboldu sadakat…

Yirmi yılda tam kırk kat, ağırlaştı sorunlar
Harun rolüyle geldi, bak çoğaldı Karunlar
Artık dedelerine, moruk diyor torunlar
Bunlardan hayır ummak, safdiriklik hamakat
Ne iz’an insaf kaldı, ne vicdan ve sadakat…

Şişirmekle kahraman, çıkmaz uyuz tavuktan
Devlet adamı olmaz, ağzı bozuk lavuktan
Hiç evliya çıkar mı, cübbe şalvar kavuktan
Taat takva ve cihat, elbet gerek liyakat
Evliya-üş – Şeytan’dır, olmayınca sadakat…

Gerçeği söyleyince, fıttırır münafıklar
Rahman dostu geçinir, Şeytanla mutabıklar
Dindar rolü oynuyor, HAÇ’lıyla muvafıklar
Milli Görüş’ten kopmuş, bunlar ancak sakatat
Yalanla yalamadır, hiç kalmamış sadakat…

Hak söyle, halk bilmezse; Hâlık doğrudan yana
Dürüst ve dengeli ol, onur gelsin dünyana
Bir laçkalık bulaşmış, bayına ve bayana
Hiç yalansız geçmiyor, diyalog ve mülakat
Sahtekârsın vesselam, sende yoksa sadakat…