SOYSUZLAR KENDİNİ NE SANIYORDU?

Sözleri bürünmüştü; batı kültürle
Çöp tepeleri kendin; dağ sanıyordu!..
Özleri çürümüştü; batıl küfürle
Ruhen ölmüşler kendin; sağ sanıyordu!..

Hep İsmet’le başladı, değişti devran
Mandacılık, batıcılık; yerleşti her an
İktidara Locadan, gelirdi ferman
Kimi sol, kimi kendin; sağ sanıyordu!..

Kemalizm siyonizme, kılıf yapıldı
Devrim yozlaştırıldı, Dinden sapıldı
İslam’dan uzaklaşıp, puta tapıldı
Gafiller bunu; yeni, çağ sanıyordu!..

Ki, Atatürk’ten sonra, atım devrildi
Gizli Yahudilerle, bahtım eğrildi
Altı ok zehirlendi, halka çevrildi
Saman çöpü kendini, cağ sanıyordu!…

Akıl, ahlak yolunu, tuttu Atamız
Halkımızla savaşmaktı, büyük hatamız
Bak kendine geliyor, şimdi hastamız
Marul sosu kendini; yağ sanıyordu!..

Sahte dinci devrimci, el ele verdi
Mason, münafık, medya; AB överdi
Şükür, Milli diriliş; yine göverdi
Bomboş kırlar kendini; bağ sanıyordu!…

Bu tarihin bizlere, son çağrısıdır
Din-devrim yobazları; ruh hastasıdır
Başörtüsü, boşboğazın; baş ağrısıdır
Leş kargaları kendin; mağ sanıyordu!..

Bir avuç dönme, hain; gizli Mişon’lar
Atatürkçü geçinen; sinsi masonlar
Bin kere hak ettiler; alçakça sonlar
Bu soysuzlar Milleti, yoğ sanıyordu!