BİR “FERYAT” VE “UYANIŞ”

 Mülkün Sahibini Bulma Yolunda Bir “Feryat” ve “Uyanış”

“Kayarsın Çirkefe, Çamura Doğru” başlıklı bu şiiri okuduğumda, ruhumda derin bir sarsıntı hissettim.

Her mısra bir tokat gibi yüzüme inerken, her kelime vicdanıma atılmış bir kor ateş oldu. İçimi büyük bir korku kapladı. “Bahsedilen o ‘mayasız hamur’ bensem ne yapmam gerekiyor?” Bu korku bende bir uyanış çığlığı oldu.

Bir talebe olarak nefsimin oyunlarına daldığımda, “Hocam neden bu kadar sert feryat ediyor?” diye sorduğum anlar olmuştu. Ama durup düşündüğümde; mülkün ve makamın geçici olduğu şu dünyada, bir mürşidin öğrencisinden ne çıkarı olabilirdi ki? Onun tek derdi, bizim o “Emmâre” çukurunda boğulmamamızdır. Bizim kirimizi yıkarken kendi ruhunun yorulması, nefsin mertebelerinde takılıp kalmamıza duyduğu o mukaddes hayıflanmadır.

Dostlarım ve Yol Arkadaşlarım.

Üstadımızın feryadı bir öfke patlaması değil, evladını uçurumun kenarında gören bir babanın şefkat çığlığıdır. Bizler “un, su, tuz” olup da bir türlü “ekmek” olamadığımızda; yani davayı sadece dilde tutup kalbe indiremediğimizde, Onun sırtına en büyük yükü biz bindiriyoruz. Eğer “Hocamı kandırdım” sanan o ahmakça yanılgıdan kurtulamazsak, sadece Hocamızı değil, ebedi saadetimizi kaybederiz.

Bu bir nevi “şok tedavisidir.” Üstadımız burada “Artık ne haliniz varsa görün” demiyor; aksine, “Seni sarsmazsam uyanmayacaksın, bu yüzden seni en can alıcı yerinden vurmalıyım ki kendine gelesin” diyor. Onun hissettiği; kandırılmışlık öfkesi değil, bizlerin düştüğü o acınası durumun merhamet sancısıdır.

Bu yazımı ve ardından dökülen mısraları bir itiraf olarak kabul edin. Ben bu şiirle kendi aynamı gördüm ve korktum. Gelin, Üstadımızın sırtından bu yükü alalım; “Kâmil” olamasak da en azından bu çileli yolda Ona sadık birer yoldaş kalalım. Çünkü rüya bitiyor, fırsatlar gidiyor ve geriye sadece “Mülkün Sahibi” ile olan randevumuz kalıyor.

Bu şiiri yazarken kendimi Hocamızın yerine koymaya çalıştım. Onun bizi temizlerken nasıl yorulduğunu ve tek beklentisinin bizi hakikate ulaştırmak olduğunu dert edindim. İşte o yer değiştirme hissiyle dökülen mısralar…