NİYE SEVDİM?

Zatın ki, münezzehtir, ey Can; şirkten ve şekilden ebedi
Eserin olan mevcudatı; tecelli aynan diye sevdim!..
Resulündür Ahmedi Mahmud; tezahürün Muhammed Mehdi
Ki, Ona uyan Sana uyar; ruhlara yâran diye sevdim!..

Ehad’sin, Samed’sin Allah’ım; ortağın ve nezirin yoktur
Ezel ve Ebed’sin, Vekil’sin her mahlûka; vezirin yoktur
Eşyada iş gören Sen’sin, ya; hâşâ eşin benzerin yoktur
Sultanım, güldesin, bülbüldesin; san’atın seyran diye sevdim!..

Lütfunla tenezzül buyurup; Rabbim, kullarınla konuşman
Hem didarını müjdeleyip, cennet dostlarınla kavuşman
Kim ki kul oldu, o kurtuldu; kim şeytandır, Hakka düşman
Huzura hasret insanlığa; Kur’an’ın ferman diye sevdim!..

Ruhundan üflediğin; nurdan, heykeldir insan-ı kâmil
Muhammed Mustafa değil mi, tüm Esmâ’na mazhar-ı şâmil?
Hep, Adem suretinde geldi; Cebrail, İsrafil, Mikail
Atomlar, fantomlar emrinde; melekler hayran diye sevdim!..

Her an yarattığın; her şey hülya, hakikat Sen’sin
Gönül ekranındaki gölge; âlem rü’ya, Hayy, hayat Sen’sin
Hükmün yürür Arz’da ve Arş’ta; cemal, cennet, hadikat¹ Sen’sin
Kimi damlada boğulur, bize; dar gelir deryan diye sevdim!..

Bu can kulağıma Kur’an’ın, hikmetini duyurmasaydın
Zikrin ve fikrinle tatmin edip, kalbimi doyurmasaydın
N’olurdu halimiz Efendim; ya, inayet buyurmasaydın
“Necm-i Hidayet”te görünür; Hak, ayan beyan diye sevdim!..

Varlığından haberdar kılan; Hâlık olan sevilmez mi hiç?
Yüz binler âlemin Sultanı; Mâlik olan sevilmez mi hiç?
Her türlü övgüye saygıya; layık olan, sevilmez mi hiç?
Cana Canan, ruha Yezdan’sın; Hannan-ü Mennan diye sevdim!..